ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 7-บทที่ 8

เช้าวันต่อมา ณ ที่ว่าการนครหลวง

ลู่เยี่ยนเขียนเอกสารพลางฟังที่ปรึกษาใต้บังคับบัญชากล่าวรายงาน

“สิ่งที่ใต้เท้าคาดไว้วันก่อนไม่ผิดเลยจริงๆ นายท่านสกุลหวังแห่งอำเภอหลี่เฉวียนมีปัญหาจริงๆ เมื่อวานข้าน้อยส่งคนไปตรวจค้น พบว่าใต้บ่อน้ำมีศพผู้หญิงสองศพขอรับ”

“เป็นใครบ้าง ตรวจสอบกระจ่างหรือยัง”

“ตามคำของเจ้าหน้าที่ชันสูตร ศพหนึ่งคือคณิกาขับร้องของผิงคังฟาง แซ่หลัว จ่ายเงินค่าไถ่ตัวให้แก่แม่เล้าแล้ว อีกศพคืออนุภรรยาที่หวังจ้าวเพิ่งรับเข้ามาเมื่อปีก่อน ไม่มีร่องรอยว่าเขาฆ่าขอรับ” ที่ปรึกษาพูด

ได้ยินดังนั้นลู่เยี่ยนก็ชะงักไป ก่อนจะใช้นิ้วชี้เคาะโต๊ะ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงพูดว่า “ไม่ถูก กลิ่นซากศพในเรือนของเขาไม่ได้มีเพียงสองศพอย่างแน่นอน”

ความหมายในคำพูดของเขาคือ สองศพนี้ ศพหนึ่งคืออนุภรรยา ศพหนึ่งคือคณิกาขับร้อง ต่อให้หวังจ้าวมีนิสัยประหลาดอะไรหรือเล่นกับพวกนางจนตาย อีกทั้งในเมื่อจัดฉากเป็นการฆ่าตัวตายก็ไม่จำเป็นต้องซ่อนไว้ในบริเวณเรือนเป็นเวลานานอย่างนั้น

ผลลัพธ์เช่นนี้ หากพูดว่าพวกเขาค้นเจอ สู้พูดว่าคนเขาจงใจวางไว้ตรงนั้นจะดีกว่า

ที่ปรึกษาเบิกตาโต ไม่รู้ว่าคิดอะไรขึ้นได้จึงรีบพูดทันที “ข้าน้อยจะไปตรวจสอบอีกครั้งเดี๋ยวนี้ขอรับ”

ลู่เยี่ยนหลับตาลง ยกมือขึ้นคลึงขมับ เมื่อคืนพักผ่อนไม่พอและมาทำคดีอีกตลอดช่วงเช้า

จะไม่ให้คนได้พัก…

ในใจลู่เยี่ยนยังด่าไม่จบ หยางจงก็หิ้วกรงนกกรงหนึ่งเดินเข้ามา

“นกเอี้ยงที่ท่านต้องการซื้อมาแล้วขอรับ ฮูหยินผู้เฒ่าต้องชอบแน่นอน”

วันนี้เป็นงานฉลองวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่ นกเอี้ยงตัวนี้เป็นของขวัญวันเกิดที่ลู่เยี่ยนเตรียมไว้

หลายวันก่อนนกแก้วที่ฮูหยินผู้เฒ่าเลี้ยงไว้ตายไป นางเสียใจอยู่นาน ลู่เยี่ยนจดจำใส่ใจ ไม่กล้าซื้อนกแก้วชนิดเดียวกันเกรงว่าทำให้นางเสียใจ จึงซื้อนกเอี้ยงที่สามารถร้องเพลงเสียงหวานได้มาแทน

เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่า พอเลิกงานลู่เยี่ยนจึงกลับมาที่จวนเจิ้นกั๋วกงโดยเร็ว

พอเดินไปถึงหน้าประตูก็เห็นเวินซื่อฮูหยินของบ้านสามมายืนรับคนหน้าประตู จากนั้นจูงมือหญิงสาวที่เกล้าผมแบบสาวน้อยนางหนึ่งเดินเข้าจวนไปพร้อมกัน

ลู่เยี่ยนขมวดคิ้วและพูดเสียงเบาว่า “ข้าจำได้ว่าท่านย่าเคยพูดว่าวันนี้จัดงานเลี้ยงภายใน ไม่เชิญคนนอก คนที่มานี่เป็นใครหรือ”

หยางจงตอบ “นั่นคือหลานสาวของฮูหยินนายท่านสาม เพราะบิดาถูกย้ายไปเป็นผู้ตรวจการมณฑลที่จิงโจว ดังนั้นจึงมาพักที่จวนระยะหนึ่ง วันนี้ตั้งใจมาอวยพรวันเกิดให้ฮูหยินผู้เฒ่าขอรับ”

ลู่เยี่ยนหรี่ตามองหยางจง “เจ้ารู้กระจ่างแบบนี้ เหตุใดจึงไม่บอกข้าล่วงหน้า”

หยางจงถูกเปิดโปงความคิดก็ยกมือลูบปลายจมูกพลางพูดเสียงเบาว่า “องค์หญิงใหญ่กำชับไว้ไม่ให้ข้าน้อยบอกท่านขอรับ”

ลู่เยี่ยนถอนหายใจยาว

อืม เอาอีกแล้วสินะ