ทดลองอ่าน หยกเร้นชะตา บทที่ 3.1-3.2

บทที่ 3.2 พจนาในหยก

ฉู่จิ่นเหยาสะดุ้ง ลืมร้องไห้ไปในทันที บนแก้มนางยังมีคราบน้ำตาอยู่ แต่คนกลับลุกขึ้นมองไปรอบห้อง

ในห้องมีคนหรือ

แต่ข้าให้คนทั้งหมดออกไปแล้ว…ไม่ใช่ เสียงเมื่อครู่นี้ถึงแม้จะกังวานใสปานสายน้ำไหลกระทบหยก แต่ฟังจากลักษณะเสียงชัดเจนว่าเป็นบุรุษ

ฉู่จิ่นเหยามองดูรอบๆ ก็ยังไม่เห็นว่ามีใครในห้อง ขนทั่วกายนางก็ลุกชัน เรือนหลังนี้ทั้งไกลและเปลี่ยว ได้ยินว่าปล่อยว่างมานานหลายปีแล้ว…หรือที่นี่จะมีผี

นางหน้าซีดแล้ว จากนั้นก็เอ่ยปากพูดอย่างตะกุกตะกัก “ท่านเป็นเทพจากแห่งหนใด” ทว่าฝีเท้าค่อยๆ เคลื่อนไปทางประตู ตั้งใจว่าพอเดินไปถึงก็จะเปิดประตูร้องขอความช่วยเหลือทันที

เสียงนั้นเงียบไปเนิ่นนาน ผ่านไปครู่หนึ่งอีกฝ่ายก็หัวเราะแผ่วเบา เสียงฟังดูขบขันเนื่องจากรู้ทัน “เจ้าคิดว่าข้าเป็นผีหรือ”

ฉู่จิ่นเหยาชะงักไปเล็กน้อย ย้อนถามว่า “แล้วไม่ใช่หรือ”

ใจนางยังคงเต้นรัวเร็ว เหตุใดนางรู้สึกว่าเสียงนี้เข้ามาใกล้ขึ้นทุกทีเล่า คล้ายอยู่รอบกายนางนี้เอง…

“ข้างหลังเจ้ามีของวางอยู่!”

“ว้าย!” ฉู่จิ่นเหยาร้องพลางกอดเข่าทรุดนั่งลง ส่วนอีกฝ่ายเห็นว่าแค่พูดไปประโยคเดียวก็ทำเอานางตกใจจนมีสภาพเช่นนี้จึงหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง เสียงหัวเราะนี้ไม่เหมือนกับเสียงหัวเราะก่อนหน้า เสียงก่อนหน้านั้นเย็นชาเป็นที่สุด คล้ายเกิดจากความเคยชินมานานปี ทว่ายามนี้กลับกลั้นไม่ไหวอย่างแท้จริง

เสียงของอีกฝ่ายน่าฟังมาก นี่เป็นเสียงที่น่าฟังที่สุดเท่าที่ฉู่จิ่นเหยาเคยได้ยินนับตั้งแต่โตมาจนป่านนี้ แต่กระนั้นก็ไม่อาจกลบความน่าชังของอีกฝ่ายได้ ยามนี้ฉู่จิ่นเหยาแยกแยะได้แล้วว่าเสียงดังออกมาจากในจี้หยกพกของนาง!

ฉู่จิ่นเหยากระชากจี้หยกพกออกมาแล้วโยนไปบนเตียงอย่างแรง ปากก็ด่าทอว่า “ผีสารเลว!”

จี้หยกพกกระเด็นบนเตียงไม่กี่ทีก็ตกลงไปบนพื้น อีกฝ่ายคล้ายคาดไม่ถึง เอ่ยถามว่า “เจ้าพูดอะไร”

ขณะพูดประโยคนี้เสียงของเขาปราศจากคลื่นอารมณ์ แต่หางเสียงกลับตวัดสูงขึ้นเล็กน้อย แววข่มขู่ฉายชัด ฉู่จิ่นเหยาได้ยินว่าผีสารเลวตนนี้เกือบทำนางตกใจตาย บัดนี้ยังกำเริบเสิบสานอีก นางก็ยิ่งโมโห เร่งฝีเท้าเดินไปที่พื้นข้างเตียง เก็บจี้หยกพกขึ้นมาปาลงบนเตียงอย่างแรงอีกครา

“ท่านทำคนตกใจยังมีหน้ามาถามอีกหรือ”

ฉู่จิ่นเหยาเติบโตมาในหมู่บ้านชนบท อีกทั้งในเรือนก็มิได้สงบสุข ดังนั้นนางจึงมิได้มีนิสัยยอมคน ที่นางยอมอยู่อย่างคับข้องใจที่จวนโหวในช่วงที่ผ่านมา หนึ่งเพราะถูกความเฟื่องฟูของจวนโหวทำให้ตกตะลึง แม้แต่ฮ่องเต้เห็นตำหนักสวรรค์ยังต้องกริ่งเกรง แล้วแม่นางน้อยอายุสิบสามปีเช่นนางมาอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ที่มีแต่สิ่งที่ไม่รู้จักจะปรับตัวได้อย่างไร สองเป็นเพราะฉู่จิ่นเหยาอยากอยู่ร่วมกับญาติพี่น้องที่แท้จริงด้วยดี ดังนั้นไม่ว่านางเห็นใครจึงส่งยิ้มน้อยๆ ให้ก่อน มารยาทจำพวกการคารวะทักทาย นางเองก็พยายามหัดและเลียนแบบเช่นกัน แม้ตอนนี้นางจะหัดได้ไม่ดีนักก็ตามที

บัดนี้ได้ประสบพบเจอกับภูตผีที่ไม่รู้ที่มาและชอบแกล้งมนุษย์ มิหนำซ้ำยังกำเริบเสิบสานเป็นพิเศษ ฉู่จิ่นเหยาจึงระเบิดโทสะที่มีอยู่เต็มอกออกมาทันที แม้นางจะพาลพาโล แต่สมองกลับแจ่มชัดยิ่ง นางออกแรงปาจี้หยกพก ทว่าล้วนปาลงบนเตียง ล้อเล่นหรือไร นี่เป็นจี้หยกพกคุ้มภัยที่นางพกมาตั้งแต่เล็กจนโต หากทำเสียหายนางคงจะปวดใจยิ่งกว่าใคร ต่อให้ต้องการสั่งสอนภูตผีที่ไม่รู้ที่มาตนนี้ก็มิอาจปาของของตนเองเสียหายได้!

เห็นได้ชัดว่าเสียงในจี้หยกพกก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่าจะมีคนกล้าปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้ เขาถูกปาซ้ำไปมาโดยมิได้พูดอะไร พออีกฝ่ายหยุดลงเขาก็หัวเราะเสียงเย็น