ทดลองอ่าน หอมเกศา บทที่ 82.1-82.2

รวมความว่าฉิวเจิ้นรักษาขวัญกำลังใจของทหารไว้ได้ รออีกสักพักยังจะมีเงินทองใช้สอยได้คล่องมือขึ้นอีก แม้ว่าจะเสียศูนย์ไปเพราะความขัดแย้งภายในก่อนหน้านี้ แต่ยังกลับมาชูธงลั่นกลองรบอีกครั้งได้อย่างไม่เป็นปัญหา

แค่ว่าเขาถูกบุรุษปริศนาใช้ดาบฟันทีหนึ่งที่หมู่บ้านเฟิ่งเหว่ย อาการค่อนข้างสาหัส ยังจำเป็นต้องพักฟื้น กอปรกับต้องรอเสบียงอาหารและอาวุธ หากหมายจะระดมพลบุกโจมตีอีกก็ต้องจัดเตรียมกระบวนทัพใหม่ระยะหนึ่ง

เนื่องจากเสียเมืองจยาหย่งให้กองทัพกบฏไปแล้ว แนวรบรุกคืบมาใกล้เหลียงโจวไม่ขาดสาย แม้ว่าไฟสงครามยังไม่ลุกลามมาถึง แต่ครอบครัวของคหบดีและขุนนางมากมายเริ่มเตรียมการล่าถอยกันไม่หยุด

ชายาเป่ยเจิ้นอ๋องก็คิดอยากจะเอาอย่างสตรีเรือนในของหวังอวิ๋น ถอยไปอยู่ฮุ่ยโจวล่วงหน้าเป็นอันสิ้นเรื่อง

ที่นั่นเจริญรุ่งเรือง อากาศก็ดีกว่าเหลียงโจวซึ่งขณะนี้อยู่ในสภาวะระส่ำระสาย ต่อให้จวนอ๋องละทิ้งอาณาเขตพระราชทานไปหลบภัยชั่วคราวก็มีเหตุผลฟังขึ้น

นางได้ยินมาว่ากองทัพกบฏป่าเถื่อนยิ่ง ตอนบุกเมืองจยาหย่ง บุตรสาวตระกูลเศรษฐีไม่น้อยถูกพวกทหารม้าใจทรามฉุดคร่าไปเป็นรางวัลตอบแทนความดีความชอบให้สามทัพถึงขั้นมีคนถูกย่ำยีขืนใจจนเสียสติ

ตัวนางแก่ชราโรยราแล้วกลับไม่เป็นอะไร แต่บุตรสาวอยู่ในวัยสาวสะพรั่งพอดี จะปล่อยให้นางตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้ไม่ได้

ทว่าเป่ยเจิ้นอ๋องไม่เห็นด้วย บอกว่าเหลียงโจวเป็นอาณาเขตในความดูแลของเขา มีอย่างที่ใดที่ตนเองจะหลบหนีก่อนผู้อื่น

ในอดีตเซิ่งเต๋อไท่หวงทรงหาญกล้าปานใด เป็นผู้บัญชาการทัพอยู่ด้านหน้า ถึงต้องเสี่ยงภัยถูกจับเป็นเชลยศึกก็ไม่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน เขาในฐานะบุตรหลานสกุลหานสายเลือดเซิ่งเต๋อไท่หวงจะสร้างความอัปยศให้บรรพบุรุษของตนเองไม่ได้เป็นอันขาด

วันนี้หานหลินเฟิงพาซูลั่วอวิ๋นกลับมากินอาหารที่จวนอ๋อง เห็นชายาเป่ยเจิ้นอ๋องกับท่านอ๋องทะเลาะโต้เถียงกันด้วยเรื่องนี้อีกแล้ว

สุดท้ายท่านอ๋องคร้านจะพูดกับชายาเป่ยเจิ้นอ๋อง เขาเอ่ยถามบุตรชายโดยตรง “เจ้ามีความเห็นเช่นไร”

หานหลินเฟิงวางตะเกียบ กล่าวตอบอย่างอ่อนน้อม “พูดเรื่องถอยหนีตอนนี้ยังเร็วเกินไป จะอย่างไรกองทัพใหญ่ของราชบุตรเขยก็ยังมาไม่ถึง ข้าเชื่อมั่นในตัวแม่ทัพจ้าว รอต่อไปอีกสักนิดก็ไม่เสียหายขอรับ”

ชายาเป่ยเจิ้นอ๋องเห็นบุตรชายไม่พูดเข้าข้างตนเอง นางก็แค่นเสียงกล่าว “เจ้าไม่สงสารน้องสาวก็ต้องสงสารภรรยาเจ้าบ้าง ได้ยินว่าหมู่บ้านเฟิ่งเหว่ยก็ถูกพวกโจรร้ายบุกโจมตี ลั่วอวิ๋นรูปโฉมงดงาม ทั้งยังเป็นหญิงตาบอดไร้ทางสู้ เจ้าไม่เป็นห่วงว่านางจะตกอยู่ในกำมือโจรกบฏหรือ”

แม้ซูลั่วอวิ๋นเริ่มรับรู้ความมืดกับความสว่างได้อีกครั้ง แต่นางยังไม่ได้บอกกล่าวให้รู้กันทั่ว เพียงรอฟื้นฟูสายตาให้กลับมาเป็นปกติดังเดิมเสียก่อน

ครั้นได้ยินมารดาสามีพูดว่านางตาบอด ซูลั่วอวิ๋นก็ยิ้มบางๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “สำหรับข้าก็สุดแท้แต่ซื่อจื่อเจ้าค่ะ ในเมื่อเขาบอกว่ายังไม่เป็นไร ข้าก็คร้านจะเป็นกังวลกับเรื่องพวกนั้น…”

ชายาเป่ยเจิ้นอ๋องพูดเยาะๆ “ใช่ ใครๆ ก็รู้ว่าเจ้าเป็นภรรยาที่แสนประเสริฐ ก่อนหน้านี้ยอมถูกติฉินนินทาเพื่อช่วยเฟิงเอ๋อร์ส่งเสบียง แต่กลับไม่บอกไม่กล่าวข้าสักคำ ตามความเห็นข้าไม่ใช่คร้านจะเป็นกังวลอย่างเดียว ยังคร้านจะพูดด้วย!”