ทดลองอ่าน หอมเกศา บทที่ 83.1-83.2

แต่หานหลินเฟิงสามารถใช้ประโยชน์จากตำแหน่งของตนเองชุบเลี้ยงกำลังคนได้อย่างถูกต้องชอบธรรม เมื่อสงครามดำเนินไปในทิศทางที่คาดเดาไม่ได้ อย่างน้อยที่สุดเขาต้องคุ้มครองสตรีเรือนในกับญาติพี่น้องทั้งจวนอ๋องของตนเองให้ปลอดภัย

เขาคิดคำนึงถึงตรงนี้แล้วก็จับมือนุ่มนิ่มของซูลั่วอวิ๋นไว้พลางถามเสียงเบา “หากแนวหน้าคับขัน ไม่แน่ว่าข้าก็ต้องนำทัพเข้าสู่สนามรบด้วย ถึงตอนนั้นเหลือเจ้าอยู่เพียงคนเดียว เจ้าหวาดกลัวหรือไม่”

อันที่จริงความคิดของมารดาเขาก็ไม่ไร้เหตุผลเสียทีเดียว แค่ว่าตอนนั้นซูลั่วอวิ๋นน่าจะอ่านความคิดของบิดาเขาออก ถึงยืนอยู่ข้างเดียวกับบิดาเขา

กระนั้นนางเป็นคนระวังรอบคอบเสมอ ถ้านางไม่เต็มใจอยู่ท่ามกลางอันตราย เขาสามารถส่งนางไปอยู่กับซูกุยเยี่ยนก่อนได้

ซูลั่วอวิ๋นเงยหน้ามองเงาร่างพร่าเลือนที่เห็นดวงหน้าไม่ชัดเจนเบื้องหน้า พูดเสียงเบาทว่าหนักแน่น “ท่านอยู่ที่ใดข้าก็อยู่ที่นั่น มีท่าน…ข้าก็ไม่หวาดกลัวอะไรทั้งสิ้น!”

หากเป็นในยามปกติได้ยินถ้อยคำนี้หานหลินเฟิงคงยิ้มอย่างเบิกบาน กอดนางไว้และจุมพิตซ้ำๆ นานแล้ว แต่วันนี้เขาเพียงมองนางเงียบๆ ด้วยสีหน้าสับสน จากนั้นก็ยื่นมือดึงนางเข้ามาในอ้อมแขน…

หานหลินเฟิงออกแรงมากเกินไปบ้าง ทั้งคล้ายมีอารมณ์ความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกผสมปนเปอยู่ด้วย เขารัดร่างนางไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก

ครั้นคิดถึงสภาพการณ์ตอนนี้ ซูลั่วอวิ๋นกลับเข้าใจเหตุผลของเขาผิดไปจากเดิม

ช่วงเวลาที่ผ่านมาหานหลินเฟิงนอนไม่ค่อยหลับ มีหลายครั้งที่ซูลั่วอวิ๋นตื่นขึ้นมาในเวลากลางคืนแล้วพบว่าเขาไม่ได้นอนอยู่บนเตียง ตอนหลังถามไถ่สาวใช้ถึงรู้ว่าเขาออกไปฝึกวิชาหมัดมวยในป่านอกลานเรือนตอนกลางดึก บางครั้งเช้ามืดถึงกลับมา

เขาเป็นบุรุษวัยฉกรรจ์เลือดลมพลุ่งพล่าน ทั้งยังมิใช่ผู้ถือสันโดษไร้กิเลสตัณหา เรื่องร่วมหอของคนทั้งคู่ก็ไม่ถือว่าน้อยมาแต่ไหนแต่ไร ขอแค่ไม่แยกกันก็แทบจะทุกคืนไม่เคยขาด

ตอนนี้เขากลับเรือนมาเกือบทุกวัน แต่นางกลับจำไม่ได้ว่าเขากับนางไม่ได้เริงรักกันมากี่วันแล้ว

แต่นางหาได้รู้ไม่ว่าชั่วขณะนี้หานหลินเฟิงกำลังเพ่งมองใบหน้านางด้วยท่าทางอยากจะพูดแต่ก็ไม่พูด

นางไม่รู้ว่าเขาค้นพบความลับใต้หมอนของนางมานานแล้ว

พักนี้เขานอนหลับไม่สนิทเพราะสถานการณ์แนวหน้าพลิกผันเกินคาดเดา มีหลายครั้งหลายหนถึงขั้นข่มตานอนไม่หลับยันฟ้าสว่าง

ปรากฏว่าตอนห่มผ้าให้ซูลั่วอวิ๋น เขาเห็นถุงผ้าปักใส่สมุนไพรเครื่องหอมที่นางวางบนหน้าท้องโดยไม่ตั้งใจ

แม้ว่าเริ่มแรกจะไม่เข้าใจเรื่องนี้ แต่เขาลองไปถามหมอที่มีประสบการณ์สูงก็กระจ่างแจ้งทุกอย่าง

หลังจากมั่นใจว่าถุงผ้าปักใบนี้ไม่ส่งผลเสียต่อร่างกายสตรีมากเกินไป เขาก็ขยำมันสุดแรงก่อนนำกลับไปวางไว้ที่ใต้หมอนของนางตามเดิมเงียบๆ

แต่ตอนกลับถึงค่ายทหารเขาเอาแต่ดื่มสุราคนเดียวจนเมามาย กระทั่งชิ่งหยางองครักษ์ประจำตัวยังตกใจ เพราะว่าไม่เคยเห็นเจ้านายควบคุมตนเองไม่ได้เช่นนี้มาก่อน

หลังหานหลินเฟิงเมามายครั้งหนึ่งก็คิดตก มิใช่ว่าเขาโกรธเคืองนาง แต่รู้สึกว่าตนเองไม่ได้ความเกินไป ไม่อาจทำให้สตรีที่เป็นภรรยามีบุตรให้ตนเองอย่างสบายใจได้

เขาเชี่ยวชาญในการคาดเดาจิตใจคนเพียงใดกัน ย่อมเข้าใจถึงความวิตกกังวลของซูลั่วอวิ๋นเป็นธรรมดา

วิหคกลางเขายังต้องสร้างรังอย่างมั่นคงถึงจะฟักไข่ได้อย่างอุ่นใจ ส่วนเขายังสู้วิหคที่อิสรเสรีพวกนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ!