ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 3-บทที่ 4

ป้าหลัวโมโหจนอึ้งงัน ไม่คิดเลยว่าแค่ล้มป่วยครั้งเดียว นิสัยของเด็กผู้นี้จะเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อก่อนแม้รูปร่างหน้าตาจะไม่ถูกใจนาง แต่อย่างน้อยก็เป็นเด็กสงบเสงี่ยมใสซื่อ

ตอนนี้รึ หึ เหมือนมารดาที่ตายไปแล้วมากขึ้นทุกที ไม่รู้จักสำรวม ควรแล้วล่ะที่ฝ่ายนั้นไม่ได้ตายดี

ป้าหลัวกลับออกไปอย่างหัวเสีย จือจือถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก จากนั้นเสียงบิดาก็ดังขึ้นโดยไม่คาดคิด

“จือจือ เสี่ยวหยวน”

เสียงของท่านพ่อฟังดูอ่อนแรงอย่างไรชอบกล

จือจือรีบวิ่งออกไปดูทันที แล้วก็ต้องผงะไป เพราะที่หน้าประตูไม่ได้มีบิดาของนางแค่ผู้เดียว ยังมีเซี่ยงชิงจวีด้วย

เด็กสาวนิ่งงันราวกับหุ่นไม้

เซี่ยงชิงจวีหน้าตาหล่อเหลา มักแต่งกายด้วยชุดขาวอยู่เป็นนิตย์ แม้จะมีฐานะขัดสน ทว่าก็รักสะอาดอย่างยิ่งยวด เสื้อผ้าอาภรณ์จะถูกซักอย่างหมดจด ใบหน้าดูสุขุมเยือกเย็นแบบบัณฑิต ดวงตาสงบนิ่ง แทบไม่แสดงอารมณ์ออกมาให้เห็น จึงมีภาพลักษณ์สุขุมเคร่งขรึมตั้งแต่อายุน้อยๆ

เห็นว่าในปีที่เซี่ยงชิงจวีผ่านการสอบคัดเลือกของราชสำนัก ความจริงต้องได้ตำแหน่งปั่งเหยี่ยน แต่เพราะหล่อเหลาเกินไป อันดับจึงตกลงมาเป็นทั่นฮวาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ตอนนี้เซี่ยงชิงจวีเห็นจือจือแค่แวบเดียวกลับมีอันต้องขมวดคิ้ว ก่อนจะเบนสายตาไปอีกทาง

ทว่าสมองของจือจือไพล่คิดไปถึงประโยคหนึ่ง

‘เห็นกล้ามท้องของเจ้าหนุ่มเซี่ยง แล้วยังข้างล่าง…’

ข้างล่างอะไรนะ

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 1 ต.ค. 64 เวลา 12.00 น.