ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 5-บทที่ 6

“นี่ไม่ใช่ร่างของข้า ข้าขอยืมมาจากเด็กสาวคนหนึ่ง เพื่อมาดูว่าท่านตายหรือยัง”

ฝ่ายตรงข้ามหัวเราะเบาๆ “ใกล้แล้วล่ะ”

อาฉินเงียบไปสักพัก ก่อนจะเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็ดี”

ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรอีก มีเพียงเสียงไอของชายหนุ่มดังขึ้นเป็นพักๆ

สุดท้ายแม้แต่เสียงไอก็นิ่งสนิท

จือจือนั่งกอดเข่าอยู่ในหัวใจตนเอง แล้วพลันสัมผัสได้ว่าอะไรบางอย่างหยดลงกระทบใบหน้า นางเงยหน้าขึ้นมอง แต่ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น

จากนั้นเด็กสาวก็หลับไป เมื่อตื่นขึ้นมาอีกที นางก็กลับมาอยู่บนเตียงของตนเองแล้ว

จดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ ในนั้นเขียนไว้แค่ประโยคเดียว

‘ขอบใจเจ้ามาก ข้าจะไปเกิดแล้ว ขอมอบของสิ่งหนึ่งให้เจ้า หวังว่าเจ้าจะชอบ’

มอบของให้? ของอะไร

จือจือรื้อค้นห้องตนเองอยู่นานยังหาไม่เจอ

จากนั้นเสียงบิดาเรียกกินข้าวเช้าก็ดังขึ้น นางถึงได้เดินออกไป

หลินผู้พ่อเอ่ยถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาบนโต๊ะอาหาร “เมื่อวานคุณชายสกุลหูถึงแก่กรรม วันนี้พ่อจะเอาของไปมอบให้คนในครอบครัวเขาเสียหน่อย หลายปีก่อนคุณชายหูเคยช่วยพ่อไว้ครั้งหนึ่ง เจ้าตัวคงลืมพ่อไปนานแล้ว แต่ตามมารยาทก็ควรไปร่วมไว้อาลัย พวกเจ้าอยู่บ้านนะ”

ดูเหมือนคฤหาสน์ที่นางไปเมื่อคืนจะเป็นคฤหาสน์สกุลหูหลังนี้

หลินผู้พ่อถอนหายใจ “น่าเสียดายจริง เป็นคนที่เก่งกาจมากความสามารถแท้ๆ กลับมาด่วนจากไปเร็วถึงเพียงนี้” เขารำพันแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าไม่ควรพูดเรื่องเช่นนี้ต่อหน้าลูกๆ จึงรีบยั้งปาก