ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 9-บทที่ 10

คนผู้นั้นใส่เสื้อผ้าสีดำทั้งชุด ลักษณะเหมือนได้รับบาดเจ็บ

หืม? หนุ่มรูปงามที่ได้รับบาดเจ็บ?

พี่เสิ่นวางแผนให้นางไปช่วย เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้แต่งงานกับนางเป็นการตอบแทนอย่างนั้นหรือ

จือจือก้าวเข้าไปอย่างลังเล บุรุษผู้นั้นสวมหน้ากากเสียด้วย นางลองใช้ปลายเท้าเขี่ยขาเขา แต่ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยสักนิด

น่าจะหมดสติไปกระมัง

เด็กสาวทิ้งตัวลงนั่งยองๆ พิจารณาร่างบนพื้นโดยละเอียด แล้วพบว่าบนขามีแผลที่เลือดยังไม่หยุดไหล จือจือไม่เคยมีประสบการณ์ทำแผลมาก่อน นางนิ่งคิดอยู่เล็กน้อยก็ฉีกขากางเกงอีกข้างของชายหนุ่ม ดูท่าจะตัดเย็บจากเนื้อผ้าชั้นดีมากทีเดียว นางต้องออกแรงอยู่นานกว่าจะฉีกออกมาได้ จากนั้นก็ลังเลต่อว่าจะพันผ้าตำแหน่งใดดี เหนือแผล ใต้แผล หรือว่าพันทับแผล

“ควรต้องห้ามเลือดกระมัง ไม่ใช่แผลงูกัดนี่นา” จือจือพันผ้าที่ฉีกออกมารอบแผล แล้วผูกปมให้อย่างประณีต เนื่องจากช่วยคนเจ็บห้ามเลือด มือนางจึงพลอยเปื้อนเลือดไปด้วยไม่น้อย นางเช็ดมือกับเสื้อผ้าของอีกฝ่ายอย่างรังเกียจ แล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนยังไม่เห็นหน้าบุรุษผู้นี้เลย

น่าจะหล่อเหลามากสินะ…

แต่เหตุใดถึงได้รับบาดเจ็บกลางดึก ซ้ำยังมานอนอยู่ในที่แบบนี้กันเล่า อีกทั้งยังแต่งตัวพิลึกพิลั่นด้วย

หน้ากากที่คนผู้นี้สวมธรรมดาสามัญอย่างยิ่ง เป็นหน้ากากสีดำเรียบๆ ไม่มีลวดลายแม้แต่นิดเดียว

จือจือจ้องมองหน้ากากพลางเอื้อมมือออกไปช้าๆ ตอนที่ดึงหน้ากากลงมา ปลายนิ้วเหมือนจะแตะโดนผิวหน้าของฝ่ายตรงข้าม

สัมผัสที่ได้รับ…เย็นเฉียบ แววตาของนางไหวระริก ขณะดึงหน้ากากลง

หน้ากากเพิ่งจะพ้นใบหน้า นางก็ตกใจจนล้มก้นจ้ำเบ้าไปกับพื้น ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกถึงขีดสุด

นางมองคนตรงหน้า จากนั้นก็มองหน้ากากในมือ แล้วรีบโยนทิ้ง

เหตุใดถึงเป็นเขา…

เมื่อครั้งที่กลายเป็นผี นางเฝ้ามองคนผู้นี้ทุกคืนวัน และความปรารถนาสูงสุดของนางในชาตินี้คือไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก ไม่คิดเลยว่ากลับได้พบเขาเร็วยิ่งกว่าชาติก่อนมาก

จือจือไม่มีอารมณ์จะสนใจอะไรแล้ว มือเท้านางอ่อนปวกเปียกไปหมด ต้องจับกำแพงพยุงกายถึงจะลุกขึ้นยืนสำเร็จ พอยืนได้ก็หันหลังออกวิ่งทันที ไม่กล้าแม้แต่จะมองร่างบนพื้นซ้ำ ราวกับว่าคนที่นอนอยู่ตรงนั้นเป็นสัตว์ร้าย