ทดลองอ่าน เจ้าบ่าวขบวนสุดท้าย บทที่ 5

“อย่ายุกยิก เดี๋ยวเจอของแข็งหรอก!”

โจรสาวขี้เมาไม่เข้าใจว่า ‘ของแข็ง’ ที่ว่าคืออะไร จึงพยายามดิ้นหนีไอร้อนผ่าวชวนอึดอัด แต่อ้อมแขนแข็งแรงกลับกระชับแน่นขึ้นพลางเอื้อมมือไปปัดช่องแอร์ริมประตูคนนั่งให้หันมาหา หญิงสาวในอ้อมแขนจึงเริ่มสงบและซุกหน้ากับอกกว้างอย่างเต็มอกเต็มใจ แถมยังถูหน้ากับเสื้อเชิ้ตสีขาวของตนราวกับลูกแมวขี้อ้อนอีกแน่ะ

“เย็นขึ้นไหม”

“อือ!”

แล้วหญิงสาวก็ผล็อยหลับไป มาสะดุ้งตัวอีกทีตอนรู้สึกว่าถูกอุ้มเข้ามาที่ไหนสักแห่งซึ่งมีไฟส่องสว่าง บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยหินอ่อนและมีสีทองดูหรูหราไปหมด

“ที่หนายยย”

เสียงอ้อแอ้ถามเป็นภาษาไทยแต่ชายหนุ่มไม่ได้ตอบ กลับกระชับวงแขนแน่นขึ้นแล้วเดินดิ่งเข้าสู่ลิฟต์โดยสาร

“ปล่อย!”

“ขืนปล่อยก็ร่วง จะเอาไหม!”

ชายหนุ่มขึ้นเสียง แสร้งทำทีจะคลายอ้อมแขนจนหญิงสาวรู้สึกว่ากำลังจะร่วงลงไปในเหวจึงรีบคว้าต้นคออีกฝ่ายไว้มั่น

“ม่ายยย!”

ชายหนุ่มลอบเบะปาก กลอกตามองเพดานลิฟต์ด้วยความระอา ยั่วดีนักปล้ำเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราวเลยดีไหม ขยันก่อแต่เรื่อง

แต่คนอย่างฉายน่ะเหรอจะปล้ำคนเมา รู้ถึงไหนอายถึงนั่น คาสโนว่าฉายไม่เคยลักหลับใคร เขาตัดสินใจผลักความคิดชั่วร้ายทิ้งไปแล้วเดินดุ่มๆ ออกจากลิฟต์ตรงไปยังห้องสูทชั้นบนสุดของโรงแรมหรูกลางกรุงโซล

คนขับรถจัดแจงเปิดประตูและทิ้งคีย์การ์ดไว้ที่ชั้นวางของข้างประตูก่อนทิ้งเจ้านายไว้กับหญิงสาวในอ้อมแขน ห้องพักกว้างแบ่งเป็นโถงรับแขกขนาดใหญ่ตรงกลาง สุดทางเดินมีประตูบานเลื่อนซึ่งซ่อนห้องนอนไว้ภายใน ฉายชั่งใจไม่นานก็ตัดสินใจวางเธอลงบนโซฟาตัวเขื่องสีดำ

เขาไม่ใช่นักบุญแล้วก็ไม่ใช่สุภาพบุรุษ เรื่องอะไรจะจ่ายเงินหลักแสนเพื่อนอนบนโซฟาแล้วปล่อยให้โจรสาวตัวแสบปล้นเตียงนอนหลังใหญ่หน้าตาเฉย

เธอทิ้งตัวดิ่งฟุบหน้าแผ่หลาบนโซฟาตัวใหญ่โดยไม่สนใจว่าใครบางคนจะยืนอึ้งกิมกี่ ไม่แน่ใจว่าระหว่าง ‘เสียดาย’ กับ ‘โล่งอก’ เขารู้สึกอย่างไหนมากกว่ากัน

โปรดติดตามตอนต่อไป