ทดลองอ่าน เจ้าบ่าวขบวนสุดท้าย บทที่ 6

บทที่ 6

ปราบพยศปีศาจจิ้งจอก

ฉายก็แค่ยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียงห้องนอน สูบเสร็จแล้วก็แค่จะออกไปหยิบน้ำดื่มเพื่อดับกระหาย เพราะหลังจากหอบหิ้วหมอนกับผ้าห่มมาให้ผู้หญิงคนนั้นเขาก็ไม่ได้ย่างกรายออกจากห้องนอนอีกเลย เขาจ่ายเงินหลักแสนต่อคืนแล้วเหตุใดจะเดินไปไหนมาไหนในห้องพักของตนไม่ได้เล่า ฉายย้ำกับตัวเอง ก่อนสาวเท้าออกจากห้องนอน

สายตาคมกริบมุ่งหน้าไปยังตู้เย็นซึ่งอยู่ในครัวใกล้โซนรับแขก แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวกรอบตาเรียวยาวกลับเบิกโตด้วยความตื่นตะลึง

บ้าฉิบ!

ฉายรู้ดีว่าสุภาพบุรุษควรเบี่ยงสายตาไปทางอื่น แต่บังเอิญเขาไม่ใช่สุภาพบุรุษ เขาเป็นคาสโนว่าจอมเจ้าชู้จึงไม่อาจถอนสายตาไปจากร่างเย้ายวนซึ่งกลิ้งลงมานอนบนพื้นได้

เลือดในกายถูกเรือนร่างอ้อนแอ้นซึ่งเหลือเพียงชุดชั้นในตัวจิ๋วสีขาวเคี่ยวจนร้อนระอุ ริมฝีปากหยักสวยขบเข้าหากันแน่นละม้ายจะห้ามปรามสัญชาตญาณดิบให้แพ้พ่าย แต่ช่วงขายาวกลับก้าวฉับๆ ไปหาคนที่นอนบิดกายอยู่บนพื้นก่อนจะยื่นนิ้วไปคีบผ้าห่มลงมาวางโปะร่างอ้อนแอ้นบนพื้น เตรียมพลิกกายหนีเข้าห้อง

แต่จู่ๆ ข้อเท้ากลับถูกยื้อยุดตามมาด้วยเสียงอ้อนแผ่วหวาน

“คุณคะ…ร้อน!”

ฉายเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ อะไรที่ไม่ควรจะ ‘ลุก’ ตอนนี้ก็เตรียมจะแผลงฤทธิ์อยู่รอมร่อ

“ปล่อย!”

ฉายสะบัดข้อเท้าออกจากอุ้งมือร้อนผ่าวพลางขยับถอยแต่ร่างอ้อนแอ้นกลับพลิกตัวขึ้นมาก่อนเดินตุปัดตุเป๋เข้าหาร่างสูงซึ่งสวมเพียงกางเกงผ้ายืดสีเทาเพียงตัวเดียว

“ร้อน…ปิดฮีตเตอร์หน่อย”

เธอท้วงเสียงอ้อแอ้ นัยน์ตากลมโตแดงก่ำฉ่ำเยิ้มราวกับมีหยาดน้ำพราวอยู่ในดวงตาสวยซึ้ง

กินไปกี่แก้วกันเนี่ยถึงลูกผีลูกคนแบบนี้

“คุณคะ”

“รู้แล้ว เดี๋ยวปิดให้ อย่าเข้ามา!”

ฉายขยับถอยอีกหลายก้าวพลางลนลานปิดฮีตเตอร์มือสั่น ผ่านผู้หญิงมาตั้งเท่าไรแต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เห็นผู้หญิงแก้ผ้าแล้วเหงื่อท่วมใจเต้นแรง รับมือยากแบบนี้มาก่อน

“ปิดแล้ว!”

เขารีบโพล่งออกมาราวกับจะใช้มันเป็นยันต์กันโจรหื่น แต่หันกลับมายังไม่ทันเต็มตัวโจรสาวก็ยืนยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ตรงหน้าพลางยกนิ้วชี้ขึ้นจิ้มอกเปลือยเปล่าของเขาหนึ่งทีก่อนหัวเราะคิกคัก

“เย็นจัง!”

พูดไม่ทันขาดคำแม่คุณก็โถมเข้ากอดพลางถูไถใบหน้ากับอกกว้างเย็นเฉียบตรงหน้า