ทดลองอ่าน เจ้าบ่าวขบวนสุดท้าย บทที่ 6

เนื้อตัวนุ่มนิ่มร้อนระอุราวกับถูกสุมไฟ ไม่แปลกเลยที่ไอเย็นเฉียบบนตัวเขาจากการออกไปตากลมหนาวสูบบุหรี่จะดึงดูดเธอถึงเพียงนี้

รู้อย่างนี้ไม่เปิดฮีตเตอร์ให้หรอก อุตส่าห์หวังดีเห็นว่ายิ่งดึกอากาศก็ยิ่งหนาวเลยหอบผ้าห่มมาให้ แถมเปิดฮีตเตอร์ให้ด้วย ที่ไหนได้…เกือบถูกเธอเขมือบลงท้องเสียแล้ว

หากวิทยามาเห็นว่าคาสโนว่าหนุ่มผู้คร่ำหวอดในสมรภูมิรักถึงกับหน้าตื่น มือไม้ลนลานยามถูกเรือนร่างเย้ายวนจู่โจมมันคงขำกลิ้ง

“ร้อนนักใช่ไหม”

“อืม!”

ฉายรู้ดีว่าความยับยั้งชั่งใจของตนใกล้จะหมดลงจึงกระชากวงแขนเรียวบางออกจากบั้นเอว ลากแม่ตัวน้อยหัวโยกหัวคลอนตามเข้าห้องนอนสู่ห้องน้ำด้านใน มือหนารวบเอวเล็กแล้วยกเธอเข้าไปไว้ในคอกอาบน้ำกระจกทรงสี่เหลี่ยมพลางเอื้อมมือไปตั้งโปรแกรมอัตโนมัติที่ควบคุมฝักบัวไว้จนแล้วเสร็จ

“อยู่นิ่งๆ เข้าใจไหม”

หญิงสาวปรือตามองเขาอย่างงุนงงแต่ก็ยอมพยักหน้าตาม แล้วทันทีที่มือหนาลากกระจกใสปิดเข้าหากันกักขังเธอไว้ภายใน สายน้ำเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกก็กระหน่ำเทลงมาจากฝักบัวบนเพดาน

เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังลั่นห้อง มือบางยกขึ้นทุบกระจกไม่ยั้ง เรือนร่างเย้ายวนดิ้นเร่าๆ ราวผีโดนข้าวสารเสก

ไม่ใช่…เธอไม่ใช่ผีธรรมดา แต่เป็นปีศาจจิ้งจอกเจ้าเสน่ห์ เซ็กซี่เย้ายวนยิ่งกว่าผีห่าซาตานตัวใด ทรวดทรงอวบอัดภายใต้บราเซียร์ตัวน้อยล้นทะลักออกมาละม้ายจะหลอกล่อให้นักพรตหนุ่มตบะแตกแล้วเข้าครอบครองกลืนกินปีศาจสาวเข้าไปทั้งตัว

ปีศาจสาวร้องสะอึกสะอื้น ควานหาก๊อกน้ำเพื่อสกัดกั้นน้ำเย็นเฉียบ ทว่าเห็นแต่ปุ่มอะไรไม่รู้เต็มไปหมด กดมั่วๆ ไปก็ไม่เห็นว่าน้ำเย็นเฉียบจะหยุดสักนิดจึงหันกลับมาร้องเรียกชายหนุ่มที่ยืนประจันหน้าอยู่นอกกรงขัง

“คุณคะ!…คุณ!…ช่วยด้วย!!”

ฉายขบฟันกรอดพลางกระชากประตูออกด้วยแววตาดำลึกล้ำ ปีศาจจิ้งจอกจึงโถมเข้าหานักพรตหนุ่มพลางทุบบ่าเขาไม่ยั้ง นักพรตผู้ถูกทำลายตบะแก่กล้าพึมพำอย่างหัวเสีย

“หาเรื่อง!”

ประกายตาร้อนแรงลึกล้ำวาบขึ้นในดวงตาคมกริบ ก่อนนักพรตหนุ่มจะช้อนร่างปีศาจจิ้งจอกเดินกลับแท่นบูชายัญ

ตายรึยัง!

เหตุใดถึงรู้สึกราวกับร่างทั้งร่างแหลกละเอียดเป็นผุยผง เธอไปใช้แรงงานที่ไหนมาถึงหมดเรี่ยวหมดแรงเพียงนี้

เรียวคิ้วสวยย่นเข้าหากันยามสังเกตว่าบนเพดานมีโคมไฟหรูหราประดับแทนที่จะเป็นเพดานสีขาวสะอาดตา สติที่เริ่มประกอบเป็นรูปเป็นร่างเตือนว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องพักของตนเอง ทำเอาหญิงสาวผวาลุกขึ้นนั่ง ดวงตากลมโตเบิกโพลงเมื่อพบว่าบนเรือนกายมีเพียงผ้านวมผืนหนาสีขาวผืนเดียวเท่านั้น