ทดลองอ่าน เจ้าสาวสโลว์ไลฟ์ บทที่ 3

“จากนี้แกจะทำยังไง”

“ก็ไม่ทำยังไงค่ะ”

นงพะงาหุบพัด ถลึงตาใส่

“ฉันหมายถึงแกจะอยู่บ้านนี้ต่อไป ตะลอนๆ ไปทั่ว ไม่เรียนหนังสือ ไม่ทำงานทำการเนี่ยนะ”

“เอ๋ยเป็นแม่ค้าขายของค่ะ”

“ขายของมันจะได้สักกี่น้ำ อาจจะพอยาไส้ แต่พอใช้หนี้ฉันรึเปล่า แกคงไม่รู้สินะว่าพ่อแกติดหนี้ฉันอยู่”

“เอ๋ยไม่รู้ค่ะ”

ยังมีหนี้อยู่อีกก้อนเหรอ!

จำได้ว่าพ่อเคยทะเลาะกับแม่เรื่องหนี้ตั้งแต่เธอยังเล็กๆ

พ่อเป็นคนซื่อและใจอ่อน ใครมาขอร้องบีบน้ำตาหน่อยก็หลงเชื่อและให้ยืมเงินโดยง่าย หนักข้อสุดคือค้ำประกันเงินกู้ให้เพื่อนเป็นเงินหลักแสน แต่พอเพื่อนหนีไปพ่อจึงต้องแบกหนี้ก้อนนั้นไว้จนมีปากเสียงกับแม่

ลำพังทำอู่ซ่อมรถก็ไม่พอใช้หนี้ แม่จึงทำข้าวแกงขาย สอนให้เธอรู้จักทำมาค้าขายและบริหารเงินให้งอกเงยตั้งแต่เล็ก หลังแม่จากไปเพราะโรคร้าย เธอจึงรับหน้าที่ดูแลพ่อและใช้หนี้ก้อนที่เหลือต่อจากแม่ไปโดยปริยาย ทว่าการที่พ่อแอบกู้เงินนงพะงาลับหลังอาจทำให้แผนการเงินที่เธอวางไว้นานนับปีพังพินาศ

“พ่อแกเอาบ้านมาค้ำประกันแล้วกู้เงินฉันไปซื้อเครื่องมือในอู่และเอาไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลเพื่อนเก่า แกรู้รึเปล่า”

หญิงวัยกลางคนกรีดนิ้วหยิบเอกสารสัญญาในกระเป๋าขึ้นมาส่งให้หญิงสาวหน้าอ่อน อิศยากวาดตาอ่านคร่าวๆ ก็พบว่ามันคือลายมือของพ่อจริง

พ่อยืมเงินหลักแสนเมื่อสองปีก่อน ดอกเบี้ยยี่สิบเปอร์เซ็นต์ต่อเดือน ไม่ต้องกดเครื่องคิดเลขเธอก็แทบลมจับ เงินในบัญชีของเธอไม่พอจ่ายด้วยซ้ำ

“พ่อติดหนี้ทั้งหมดเท่าไรคะ” หญิงสาวถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

“รวมดอกเบี้ยแล้วก็สามล้านกว่า”

“เอ๋ยมีเงินไม่พอหรอกค่ะ”

เธอเคยคิดว่าตนเองรวยแล้ว แต่ที่ไหนได้ เงินหนึ่งล้านบาทของหญิงสาววัยยี่สิบปีกลับเป็นแค่เศษเงินในสายตาของผู้ใหญ่วัยกลางคน

“ไม่มีก็หามาสิยะ เป็นหนี้ก็ต้องจ่าย อย่าคิดจะเบี้ยวง่ายๆ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

“เอ๋ยไม่ได้คิดจะเบี้ยวหนี้ค่ะ”

“ไม่เบี้ยวหนี้ แล้วแกคิดจะใช้หนี้ฉันยังไง”

“เอ๋ยจะปล่อยขายบ้านค่ะ”

“หึ แกคิดว่าบ้านกระจอกๆ หลังนี้มันพอใช้หนี้รึไง บ้านเก่าๆ โทรมๆ หลังนี้มากสุดก็ได้แค่สองล้าน แกยังเหลือหนี้ต้องจ่ายอีกล้านกว่าบาท ลำพังเด็กอย่างแกจะไปหาเงินมาจากไหน”

อิศยาเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรง รู้สึกเหมือนกำลังถูกนงพะงาไล่ต้อนให้จนมุม จะมีหลืบไหนที่พอให้เธอซุกกายซ่อนตัวจากป้าใจร้ายไหมนะ