ทดลองอ่าน เชิดรักมังกรซ่อนเงาหงส์ บทที่ 80-81

บุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้านางไม่เพียงแต่เป็นชายหนุ่มรูปงามที่สามารถทำให้สตรีหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้นเท่านั้น แต่ยังเป็นชายหนุ่มผู้เย็นชาที่กุมอำนาจกองทัพของต้าเว่ยไว้ในมือด้วย ในสายตาของเขาไม่มีความอ่อนโยนเสน่หารักใคร่ใดๆ ทั้งสิ้น มีแต่กฎที่ว่า ‘ใครตามข้าอยู่ ใครขวางข้าตาย’ เท่านั้น ผู้ใดบังอาจล้ำเส้น ต่อให้เสนอสมบัติล้ำค่าหรือสตรีที่งดงามเพียงใดก็ย่อมถูกเขาทิ้งขว้างราวกับของไร้ค่าเป็นแน่แท้

และตอนนี้นางหาใช่องค์หญิงแห่งหนานเจียงที่อวดดีเอาแต่ใจตนเองอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นหนานเจียงอ๋องที่ทรงอำนาจควบคุมดูแลชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วนในหนานเจียงแห่งนี้ การกระทำที่ประมาทชะล่าใจอย่างที่ทำลงไปในวันนี้ หากทำให้ราชครูเว่ยโกรธขึ้นมาจริงๆ ล่ะก็ เช่นนั้นดินแดนที่เพิ่งกลับสู่ความสงบสุขก็อาจตกอยู่ในเปลวเพลิงแห่งสงครามอีกครั้งก็เป็นได้…ครั้นคิดดังนี้องค์หญิงฉี่เคอก็หลั่งเหงื่อเย็นไปทั้งร่างโดยไม่รู้ตัว นางเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ท่านราชครูสั่งสอนได้ถูกต้อง ฉี่เคอรู้ตัวว่าผิด มิกล้าฝืนลองดีกับท่านอีกต่อไปแล้ว ขอท่านราชครูได้โปรดยกโทษให้ฉี่เคอและหนานเจียงนี้อีกครั้งด้วย”

เว่ยเหลิ่งเหยาไม่ได้พูดอะไร เพียงดึงมีดสั้นออกมาอย่างช้าๆ พอมองไปที่ลำคอขาวผ่องขององค์หญิงฉี่เคอก็พบว่าได้ทิ้งรอยแผลลึกเอาไว้แล้ว เนื้อสดที่ปริแยกพร้อมกับโลหิตสีแดงสดที่ไหลออกมา ต่อให้ในภายหน้าจะตกสะเก็ดแต่ย่อมทิ้งรอยแผลเป็นลึกไว้อยู่ดี นี่คือคำเตือนที่เขาทิ้งไว้ให้กับหนานเจียงอ๋องคนใหม่ หากนางยังกล้าทำอะไรที่ไม่ซื่อต่อต้าเว่ยเช่นเดียวกับพี่ชายของนางอีก แผลเป็นนี้จะเป็นจุดที่ทำให้ศีรษะของนางหลุดจากบ่าในภายหน้าอย่างแน่นอน!

หลังจากเก็บมีดสั้นแล้วราชครูเว่ยก็ไม่มองหนานเจียงอ๋องที่นอนหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียงอีกต่อไป เขาหมุนตัวเดินออกจากตำหนักไปอย่างแน่วแน่เด็ดเดี่ยว

พอเขาพลิกตัวขึ้นหลังม้าก็ไม่ได้รีบกลับไปยังค่ายทหาร แต่กลับนำองครักษ์จำนวนหนึ่งมายังบ่อน้ำพุเย็นที่อยู่ใกล้ๆ แล้วกระโดดลงไปทั้งที่ยังสวมเสื้อผ้าครบชุด

ยาปลุกกำหนัดที่องค์หญิงฉี่เคอใช้เมื่อครู่นี้แท้จริงแล้วมีฤทธิ์รุนแรงยิ่งนัก ในเสี้ยวขณะนั้นเขารู้สึกว่าช่วงท้องน้อยของตนเองแทบจะระเบิดเสียให้ได้ หากไม่ใช่ว่าเขาเคยอดกลั้นเว้นว่างจากรสเสน่หามายาวนานก่อนหน้านี้แล้วล่ะก็ เกรงว่าคงไม่มีความยับยั้งชั่งใจพอที่จะต้านทานฤทธิ์ของยาได้เช่นนี้

หลังจากแช่ตัวในน้ำเย็นถึงครึ่งชั่วยามเต็มๆ เว่ยเหลิ่งเหยาถึงได้ลุกขึ้นจากน้ำด้วยร่างกายที่เย็นยะเยือกเปียกโชกไปทั้งตัว

“แจ้งกองทัพทั้งหมด คืนนี้ออกเดินทางกลับเมืองหลวง!” เขาพูดกับหลี่ว์อวี้ต๋าที่ยืนเฝ้าอยู่ริมฝั่ง

หากเป็นไปได้เขาก็อยากบินกลับเมืองหลวงในทันทีทันใด แล้วสวมกอดหญิงสาวตัวน้อยที่เขาโหยหาใฝ่ฝันถึงมาเนิ่นนานไว้ในอ้อมแขนให้แนบแน่น พร่ำพลอดกอดรัดปรนเปรอความรักให้นางจนสมใจปรารถนาเสียเหลือเกิน…ดังนั้นการเดินทางกลับครั้งนี้จึงเร่งรุดโดยไม่หยุดพักเลยทั้งวันทั้งคืน

แต่การเดินทางที่หักโหมโดยไม่หยุดพักเลยเช่นนี้ ต่อให้กองทัพธงดำจะแข็งแกร่งปานเหล็กเพียงใดก็ย่อมเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจนบางคนถึงกับกระอักเลือดออกมาก็มี ทหารทุกนายไม่ล่วงรู้ถึงความทุกข์ในใจของผู้บัญชาการใหญ่ จึงอดสงสัยอยู่ในใจไม่ได้ว่า ที่ท่านราชครูผู้บัญชาการใหญ่ต้องรีบร้อนถึงเพียงนี้ ใช่จะเกิดการเปลี่ยนแปลงในเมืองหลวงหรือไม่ จำเป็นต้องให้ท่านราชครูไปปราบปรามให้ได้อย่างนั้นสินะ

ข่าวดีจากแนวหน้าได้พิราบสื่อสารส่งข่าวกลับมายังเมืองหลวงก่อนหน้านี้แล้ว กลุ่มขุนนางที่เดิมทีวางแผนเตรียมตัวไว้สำหรับการทำสงครามอันยืดเยื้อจะไม่ดีใจได้อย่างไรเมื่อได้รับข่าวนี้ หลังจากบรรดาใต้เท้าทั้งหลายของกรมอากรดีดลูกคิดคำนวณกันให้วุ่นแล้วก็พบว่าระยะเวลาการทำสงครามที่หดสั้นลง ทำให้ค่าใช้จ่ายที่ต้องตัดทอนกระเบียดกระเสียรกลับมีงบประมาณเหลือเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้ ช่วงวันขึ้นปีใหม่ทุกคนก็ไม่ต้องถูกท่านราชครูดุด่าอย่างเจ็บแสบ ไม่ต้องประหยัดอดมื้อกินมื้อ มีเสื้อผ้าชุดใหม่ให้สวมใส่ มีเนื้อสัตว์ให้กินมากขึ้นหน่อย จึงพากันเปล่งเสียงกระหึ่มขึ้นมาในบัดดลว่า “อมิตาภพุทธ”

ขณะที่กลุ่มขุนนางกำลังดีอกดีใจจนเนื้อเต้นอยู่นั้น ซั่นเถี่ยฮวาก็กำลังนั่งเป็นเพื่อนองค์หญิงหย่งอันกับบรรดาจวิ้นจู่กลุ่มหนึ่งซึ่งเข้าวังมาเพื่อเล่นไพ่ปั๋วฮวา กันอยู่ องค์หญิงหย่งอันโชคไม่ดีแพ้ติดต่อกันหลายตา แต่ใบหน้าเล็กๆ ของนางยังคงยิ้มแย้มอย่างไม่ทุกข์ร้อนเช่นเคย

ครั้นซั่นเถี่ยฮวานึกถึงคืนที่องค์หญิงหย่งอันสั่งให้นางยก ‘หนังสือบันทึกเกี่ยวกับเรือรบ’ จากหอตำราในวังมาให้ แล้วพลิกอ่านอยู่ทั้งคืนเพื่อค้นคว้าและวาดแผนภาพเรือรบจำลองออกมาจนเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้ท่านราชครูได้รับชัยชนะแล้ว ซั่นเถี่ยฮวาก็พลันรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาทีละน้อยๆ

ไม่ว่าบรรดาขุนนางคนสำคัญหรือผู้อาวุโสทั้งหลายของราชสำนักส่วนหน้าที่ดีอกดีใจจนเป็นบ้าเป็นหลังพวกนั้นคิดจนศีรษะแทบแตกอย่างไรก็คงคาดเดาไม่ถูกแน่ๆ ว่านักวางแผนชั้นเซียนที่จุดประกายความคิดให้แก่ท่านราชครูจนทำให้ดินแดนจงหยวนคืนสู่ความสงบสุขได้อย่างรวดเร็วน่าอัศจรรย์นั้น กลับเป็นองค์หญิงตัวน้อยที่ดูไร้เดียงสาเกียจคร้านแห่งวังลึกองค์นี้นี่เอง…

เป็นครั้งแรกที่ซั่นเถี่ยฮวาแม่ทัพหญิงแห่งต้าเว่ยรู้สึกเคารพนับถือหญิงสาวอ่อนแอผู้นี้จากใจจริง

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 19 พ.ย. 68