ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 11-บทที่ 12

ฝูถิงยืนอยู่สักพักก็เดินกลับไปที่ห้องหนังสือ เดินมาถึงครึ่งทาง เสียงม้าร้องพลันดังเข้าหู ดูเหมือนจะเป็นม้าประจำตัวเขาเสียด้วย ชายหนุ่มจึงเดินไปตามเสียง

พอเขาเดินมาถึงคอกม้าก็ไม่เห็นใครอยู่ข้างใน แต่มีตะเกียงแขวนไว้กับเพิง

เขาก้มหัวเดินมุดเข้าไป ม้าศึกของเขายืนหายใจฟืดฟาด ยกขาข้างหนึ่งขึ้นเป็นพักๆ เหมือนจะเตะคน

พออ้อมเข้าไปข้างใน ถึงได้เห็นมือเล็กขาวเนียนวางแนบอยู่บนท้องอาชา

เจ้าของมือลุกขึ้นมาจากข้างตัวม้า ดวงตาจ้องมองเขา

ฝูถิงมองดวงหน้าใต้แสงตะเกียงรัวรางของนางพลางนึกในใจว่า มิน่าเล่าถึงได้ไม่เห็น ที่แท้ก็มาอยู่ตรงนี้

“ข้าสั่งให้พวกซินลู่เปลี่ยนอานม้าให้ท่านใหม่ แต่พวกนางไม่กล้าเข้าใกล้ม้าท่าน ข้าเลยต้องจัดการเอง” หลี่ชีฉือชิงอธิบายโดยไม่รอให้เขาเอ่ยถาม

นางเพิ่งจะนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้หลังจากที่หลัวเสี่ยวอี้กลับไปแล้ว

ที่ลงไปนั่งยองๆ เมื่อครู่ก็เพื่อผูกอานม้า ตอนนี้ลุกขึ้นมายืนแล้ว นางปล่อยมือจากชายกระโปรงที่รั้งรวบเอาไว้แล้วใช้ปลายนิ้วรีดรอยยับ

ฝูถิงตวัดตามองอานม้าใหม่เอี่ยมที่ทำจากหนัง เขาเป็นคนง่ายๆ จึงไม่ได้เปลี่ยนอานกับบังเหียนมาหลายปีแล้วจริงๆ ที่ผ่านมาคนรอบข้างก็ไม่เคยคิดถึงเรื่องหยุมหยิมพวกนี้แทนเขา

ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองนางอีกครั้ง “ม้าตัวนี้ดุ อาจทำร้ายคนได้”

หลี่ชีฉือตอบ “ข้าขี่มาตลอดทางจนถึงจวน ไม่ยักรู้สึกว่ามันดุร้ายตรงที่ใด”

ฝูถิงนึกในใจ นั่นเพราะข้าอุ้มเจ้าขึ้นไปต่างหากเล่า ไม่เช่นนั้นก็ลองดูสิ

พอคิดมาถึงตรงนี้ก็นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นขึ้นมาได้

เขาก้มหน้ามองหญิงสาวเขม็ง “ขี่ม้าเป็นไยจึงไม่บอก”

นัยน์ตาสตรีตรงหน้ากลอกไหวไปมานิดๆ ก่อนจะตอบเสียงเบา “ท่านไม่เคยถามนี่”

นางพูดตอบตามความจริง ตอนนั้นนางบอกแค่ว่าปีนขึ้นม้าไม่ไหวเท่านั้น เขาเป็นฝ่ายดูถูกนางเองไม่ใช่หรือ

ฝูถิงพูดไม่ออก ผ่านไปสักพักถึงได้เอ่ยว่า “ใครจะไปถามเรื่องนี้กัน”

ทว่าในใจกลับคิดกับตนเอง…ดูท่าจะหลงกลนางเข้าอีกแล้ว

หลี่ชีฉืออมยิ้มนิดๆ เหลือบตามองคนตรงหน้า มายืนอยู่ในคอกม้าเช่นนี้ หัวเขาแทบชนคานหลังคาอยู่รอมร่อ

จากนั้นนางก็ลดสายตาลงมามองเรือนกายสูงตระหง่าน เขาเหน็บแส้ม้าไว้ที่เอว ดาบใบกว้างที่ยังไม่ได้ปลดออกพาดขวางอยู่ข้างหลัง เครื่องแบบทหารกระชับแนบเอวสอบ ขับเน้นความผึ่งผายของรูปร่าง

ฝูถิงสังเกตเห็นว่านางมองไปที่บั้นเอวตนเอง จึงเอื้อมมือไปปลดดาบลงมาถือไว้ เพราะเกรงจะทำให้นางหวาดกลัว ขณะที่เขากำลังจะก้มตัวมุดประตูเดินออกไป ก็พลันได้ยินเสียงแผ่วๆ ของนางดังขึ้นประชิดแผ่นหลัง

“หากท่านอยากทราบสิ่งใด ถามข้าตรงๆ ก็ได้ ไม่ถามข้าจะทราบได้อย่างไร”

ฝูถิงปลายเท้าหยุดนิ่ง พลันนึกขึ้นมาได้ว่าวันนั้นนางเคยพูดไว้ว่าเมื่อรักษาเขาหายแล้ว ขอให้เขาพูดจากับนางให้มากขึ้น

หลี่ชีฉือเดินอ้อมมาอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง นางเขย่งปลายเท้า ชะโงกหน้าเข้ามามองลำคอแกร่งใกล้ๆ“ขอข้าดูแผลหน่อย”

ฝูถิงแหงนหน้า ทว่าหลุบต่ำมองลงไปยังหน้าผากเนียน

มือเล็กกดลำคอเขาสองที คงเพราะตากลมอยู่ในนี้จนหนาว เขาจึงรู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบบนลำคอเมื่อถูกนางสัมผัส

ม้าศึกที่อยู่ข้างๆ รู้จักจดจำเจ้านาย นึกว่าเขามีภัยประชิดตัว จึงดีดขาหน้าขึ้นมาทันที

ฝูถิงเอื้อมมือไปกดหน้าผากมันไว้

อาชาคู่ใจร้องฮี้ๆ อยู่สองทีก็นิ่งไป

หลี่ชีฉือปรายตามองม้า ก่อนจะเหลือบมองเขาแล้วชักมือกลับมา “ที่แท้ก็ดุจริงด้วย”

ฝูถิงมองนางอยู่นาน ถึงค่อยดึงมือออกจากหน้าผากม้าอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ จากนั้นก็ยกมือลูบคอตนเองโดยไม่รู้ตัว

อย่าว่าแต่ม้า กระทั่งข้าเองก็ต้องปรับตัวให้ชินกับเจ้าเช่นกัน