ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 5-บทที่ 6

“ข้าเรียกเจ้ามานี่ก็เพื่อจะบอกกล่าวกันให้เข้าใจ ที่ท่านผู้บัญชาการพูดว่าจะแบกรับค่าใช้จ่ายของข้านั้น เจ้าไม่ต้องทำตามหรอก อย่างไรเขากับข้าก็เป็นสามีภรรยากัน ใช้เงินแค่นี้จะมาคอยคิดเล็กคิดน้อยเป็นคนอื่นคนไกลไปด้วยเหตุใด”

หลัวเสี่ยวอี้ชะงัก ด้วยคิดไม่ถึงว่านางจะใจกว้างและเข้าอกเข้าใจผู้อื่นถึงเพียงนี้ ไม่ใช่ไม่รับอย่างเดียว ยังเป็นฝ่ายให้เสียเอง

เขาลองหยั่งเชิง “แต่เงินก้อนนี้ไม่ใช่น้อยๆ นะขอรับ”

คำตอบของหลี่ชีฉือกลั้วเสียงหัวเราะไว้ด้วย “วางใจเถิด สมัยอยู่ตำหนักกวงอ๋องข้าก็ดูแลบ้านเรือนมาหลายปี หากใช้เงินมือเติบไม่คะน่ำคะเน ป่านนี้คงไม่มีข้ากับกวงอ๋องซื่อจื่อที่เจ้าเห็นแล้ว”

หลัวเสี่ยวอี้ฟังดังนั้นก็เข้าใจ นางหมายความว่านางจ่ายไหว

สวรรค์ พี่สามของข้าได้สตรีแบบใดมาเป็นภรรยากันนี่ หรือว่าสตรีเชื้อพระวงศ์จะร่ำรวยและใจป้ำเช่นนี้กันทุกคน

เวลานี้ดึกมากแล้ว หากพูดคุยกับบุรุษที่ไม่ใช่คนในบ้านนานเกินไปจะไม่งาม หลี่ชีฉือจึงปล่อยให้อีกฝ่ายมีเวลาคิดฟุ้งซ่านได้ไม่เท่าไร ก็วกเข้าจุดประสงค์ที่เรียกเขามาพบ “ข้าเพียงแค่อยากรู้ว่าที่นี่เป็นถึงจวนผู้บัญชาการแห่งกองทัพพิทักษ์อุดร เหตุใดถึงอยู่ในสภาพเช่นปัจจุบันได้”

เสียเงินนั้นเรื่องเล็ก สิ่งที่นางต้องการคือความกระจ่าง

เท่าที่นางรู้ กองทัพพิทักษ์ดินแดนสำคัญๆ ไม่ต้องส่งสินบรรณาการแก่ราชสำนัก สามารถนำเงินภาษีที่เก็บได้ไปใช้ทำนุบำรุงกองทัพอย่างเต็มที่ หากไม่มีสาเหตุก็ไม่ควรตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

หลัวเสี่ยวอี้ถือกล่องไม้ใบนั้นด้วยมือหนึ่ง มืออีกข้างลูบตราประจำตัวในอกเสื้อที่ได้มาจากฝูถิง หะแรกยังกลัวว่าพูดไปแล้วจะเสียหน้า แต่คิดอีกที ผ่านไปนานเข้ากระดาษย่อมห่อไฟไม่มิด บอกนางอย่างตรงไปตรงมาตอนนี้เลยดีกว่า

ดังนั้นเขาจึงเอ่ยขึ้นหลังจากถอนหายใจเฮือก “พี่สะใภ้เซี่ยนจู่ไม่รู้อะไร อันที่จริงแต่ก่อนไม่ได้เป็นเช่นนี้หรอกขอรับ…”

แดนเหนือกินอาณาเขตกว้างขวาง เต็มไปด้วยชนเผ่ากลุ่มต่างๆ ในอดีตการเก็บภาษีไม่เคยเป็นปัญหา

น่าเสียดายที่เมื่อหลายปีก่อนเกิดโรคระบาดครั้งสำคัญ แพะวัวล้มตายไปนับหมื่น ไร่นาอันกว้างใหญ่ก็ไม่ได้ผลผลิตเลยแม้แต่เมล็ดเดียว

เก็บภาษีไม่ได้ติดต่อกันหลายปี ซ้ำร้ายพวกทูเจวี๋ยยังฉวยโอกาสนี้บุกรุกชายแดน

ทำศึกก็เหมือนเผาเงิน ออกรบได้ศึกสองศึก เงินในคลังก็หมดเกลี้ยง

ขับไล่ข้าศึกออกไปได้แล้วยังต้องคอยเสริมความแข็งแกร่งให้แก่กองทัพเพื่อเตรียมรับมือกับศึกสงครามทุกปี เป็นเช่นนี้นานเข้าย่อมชักหน้าไม่ถึงหลัง

หากชนชั้นสูงมาเป็นผู้บัญชาการอยู่ที่นี่ก็ยังพอมีวงศ์ตระกูลช่วยเหลือ แต่พี่สามของเขาสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นด้วยสองมือ ใครเล่าจะมาช่วย

หลี่เยี่ยนกำแขนเสื้อผู้เป็นอาแน่นโดยไม่รู้ตัวด้วยตกใจกับสิ่งที่ได้ฟัง

หลี่ชีฉือดึงมือหลานชายมาจับไว้ พร้อมถามว่า “ราชสำนักไม่มาดูแลบ้างหรือ”

หลัวเสี่ยวอี้หัวเราะสองทีอย่างอ่อนใจ “ราชสำนักเคยมาดูแลอยู่หรอกขอรับ แต่ก็แค่ครั้งเดียว หลังจากนั้นกองทัพพิทักษ์ดินแดนอื่นๆ ก็แย่งกันโอดครวญว่าตนเองยากจนบ้าง ทั้งแผ่นดินมีกองทัพพิทักษ์ดินแดนสำคัญๆ หกกองทัพ ช่วยไปช่วยมา ฮ่องเต้เองยังต้องส่ายหน้า มิหนำซ้ำกองทัพพิทักษ์อุดรเรายังมีกำลังทหารแข็งแกร่งเสียด้วย…”

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้าเป็นเชื้อพระวงศ์ เขาก็รีบยั้งปากตนเองไว้เพียงเท่านั้น แล้วใช้นิ้วชี้เการ่องใต้จมูก