ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 7-บทที่ 8

พอถามซินลู่กับชิวซวงก็ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าท่านผู้บัญชาการดูแลแก้ไขอาการท่านอาหญิงแล้ว ในเมื่อท่านผู้บัญชาการบอกว่าไม่มีอะไรก็แสดงว่าไม่มีอะไร เด็กชายได้ยินดังนั้นถึงค่อยโล่งอก

เขาเข้าไปเกาะขอบเตียง ทำอึกๆ อักๆ อยู่นานกว่าจะเอ่ยออกมา “ท่านอาหญิง ไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด หลานถึงรู้สึกว่าท่านอาเขยไม่อยากคุยกับหลานเอาเสียเลย เขารังเกียจที่หลานตามมาอยู่ที่นี่ด้วยหรือไม่ขอรับ”

ตั้งแต่ต้นจนจบเอ่ยว่า ‘อืม’ แค่คำเดียว ราวกับไม่มีแรงจะพูดได้ยืดยาวกว่านั้น

แต่ก่อนหลี่เยี่ยนถูกรังแกอยู่บ่อยครั้งจนกลายเป็นคนอ่อนไหวง่าย ยิ่งเมื่อรู้ว่ายามนี้สถานการณ์แดนเหนือไม่สู้ดี ก็ยิ่งอดไม่ได้ที่จะคิดมากว่าตนเองอาจกลายเป็นภาระของที่นี่

ผู้เป็นอาตอบเสียงแผ่วเพราะยังไม่หายสนิท “เขาเป็นของเขาเช่นนี้ เจ้าไม่ต้องใส่ใจหรอก”

หลี่เยี่ยนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “หลานแค่กังวลว่าเขาจะไม่ชอบหลานน่ะขอรับ”

“ไม่ต้องคิดมาก” หลี่ชีฉือยิ้มบางๆ พลางยกมือขึ้นจับผ้าบนหน้าผาก แล้วพูดต่อในใจ…ต่อให้ไม่ชอบแล้วอย่างไร ข้าจะทำให้เขาชอบให้ได้

หลัวเสี่ยวอี้ที่แกร่วรออยู่ตรงเฉลียงเห็นฝูถิงเดินมาทางนี้ได้แต่ไกล เสื้อผ้ายังเปื้อนหยดเลือดเล็กน้อย เห็นแล้วนึกถึงท่าทางเฉียบขาดฉับไวตอนที่เจ้าตัวช่วยหญิงสาว

“พี่สามกอดเสียแน่นเชียวนะ ข้าว่าน่าจะไม่อยากปล่อยมือเลยกระมัง สามีภรรยาร้างไกลหวานชื่นยิ่งกว่าคู่แต่งงานใหม่ กอดเท่าไรก็ไม่เต็มอิ่มใช่หรือไม่” เขากระเซ้าอย่างอดปากไม่ได้

ฝูถิงรู้อยู่แล้วว่าฝ่ายตรงข้ามจะต้องทะลึ่งทะเล้นขึ้นมาอีก เลยเงื้อเท้าถีบเข้าที่น่องไปทีหนึ่ง

ก็นั่นคือคนที่เขาแต่งงานด้วย กอดแล้วจะอย่างไรกัน

หลัวเสี่ยวอี้แยกเขี้ยวสูดปากเอามือกุมน่องกระโดดเหยงๆ สองที

ฝูถิงเอื้อมมือออกไปคว้าหมับเข้าที่ด้านหลังคอเสื้ออีกฝ่าย มืออีกข้างสอดเข้าไปในอกเสื้อ ล้วงถุงสุราออกมา

ฤดูเหมันต์หนาวจัด พวกเขาไม่ใช่คนขี้สุรา แต่ต้องพกสุราร้อนแรงไว้กินให้ตัวอุ่นจนเป็นนิสัย

หลัวเสี่ยวอี้ปล่อยมือจากหน้าแข้งยืนเต็มสองเท้าพลางงึมงำ “ไฉนดื่มสุราเสียล่ะนี่”

ฝูถิงดึงฝาจุกถุงหนัง เทสุราใส่ปากอึกหนึ่งแล้วโยนถุงคืนให้

ฟ้ามืดนานแล้ว โคมไฟที่แขวนไว้ตามเฉลียงแกว่งไกวตามสายลมแรง ร่างกายถูกพัดเสียเย็นเฉียบจนไร้ความรู้สึก

เขายกมือข้างหนึ่งลูบคอ ลูกกระเดือกกระเพื่อมไหวเมื่อกลืนสุรา