ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 3-บทที่ 4

น้ำตาของนางไหลรินให้กับเจ้าของแผ่นหลังเสื้อคลุมสีครามที่เข้ามาประทับอยู่กลางใจเงียบๆ เมื่อหลายวันก่อน ทว่ายังไม่ทันได้ประจักษ์ชัดในความรู้สึกก็จำต้องลบมันทิ้งไปเสียแล้ว

เด็กสาวมีความในใจเต็มอกจนข่มตานอนไม่หลับทั้งคืน กลับไม่คาดฝันว่าวันถัดมาเรื่องราวจะพลิกเปลี่ยนกะทันหัน

บิดาจัดงานเลี้ยงต้อนรับขับสู้คู่หมั้นคู่หมายของนาง

พี่สะใภ้อยากให้นางสบายใจ จึงลอบพานางไปที่ด้านข้างของโถงงานเลี้ยง

นางมองเห็นว่าที่สามีของตนจากหลังม่านกั้น

เขานั่งอยู่ข้างกายบิดาด้วยสีหน้าเป็นปกติ พูดคุยยิ้มหัวอย่างสำราญใจ

นับแต่แวบแรกที่มองเห็นคนผู้นั้น พื้นปฐพีก็คล้ายมีเสียงสกุณาขับขานเคล้ากลิ่นหอมบุปผาอบอวล ดอกไม้ในหัวใจบานสะพรั่งอย่างอิสรเสรี

ว่าที่สามีของนางก็คือบุรุษชุดสีครามซึ่งพบกันโดยบังเอิญที่ข้างต้นสนบนเขาจวินซานวันนั้น

ลมดึกกรูเข้ามาทางหน้าต่างพัดพาชายเสื้อนางปลิวพะเยิบดุจเริงระบำ แสงเทียนข้างหลังเต้นระริกวับแวม เงาของนางก็ไหววูบวาบตามไม่หยุด

เสียงกระแอมกระไอของแม่นมมู่ดังมาจากข้างนอกโดยพลัน ตามมาด้วยเสียงสนทนาแว่วๆ ระลอกหนึ่งเหมือนว่ามีคนกำลังเดินมาทางนี้

มู่ฝูหลันลืมตาพรึบ ปิดหน้าต่างแล้วหมุนกายไป

แคว้นฉางซาจัดงานเลี้ยงรับรองเซี่ยฉางเกิงครั้งนี้มีผู้มาร่วมงานอย่างน้อยร้อยคน แต่บรรยากาศกลับต้องใช้คำว่า ‘อึมครึม’ มาพรรณนา

หลังมู่เซวียนชิงเข้านั่งประจำที่แล้วไม่ใคร่ปริปากพูด เพียงปั้นหน้าปึ่งชาไม่มองหน้าเซี่ยฉางเกิงตรงๆ เลย

ในบรรดาขุนนางของแคว้นฉางซา ยกเว้นเสนาบดีลู่หลินที่มีรอยยิ้มเต็มหน้าคอยผ่อนคลายบรรยากาศอยู่ด้านข้างตลอดเวลา คนอื่นๆ ล้วนไม่กล้าล่วงเกินท่านอ๋องของพวกตน และแน่นอนว่าคงไม่กล้าล่วงเกินเขาเช่นกัน ส่วนใหญ่ทุกคนจะก้มหน้าก้มตากินดื่ม บางครั้งเปล่งเสียงหัวร่อผสมโรงบ้างในยามจำเป็น

งานเลี้ยงในราตรีนี้น่าจะเป็นงานรื่นเริงผิดสามัญที่สุดตั้งแต่ที่เคยพบประสบมาในชีวิตของเซี่ยฉางเกิง

เขาเดินมาถึงทุกวันนี้ได้ หากเปรียบกับคำกล่าวว่า ‘เลียเลือดบนคมดาบ’ ก็ออกจะผิวเผินเกินไป คลื่นลมมรสุมแบบใดบ้างที่ไม่เคยผจญผ่านมา มีหรือจะเก็บท่าทางมึนตึงของมู่เซวียนชิงมาใส่ใจ