ทดลองอ่าน โจรหญิงอย่ามาเย้า บทที่ 1-บทที่ 2

“เจ้าเป็นใครกันแน่”

“ข้าคือ…”

กวนอวิ๋นซีชะงักทันที นางคงจะเอ่ยออกไปไม่ได้ว่านางคือหัวหน้าใหญ่ที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่ ถ้าเขาไม่คิดว่าเป็นผีสิแปลก นางเปลี่ยนความคิดโดยพลัน ดึงผ้าดำที่ปิดหน้าลง ฉีกยิ้มกว้างให้เขา

“ข้าเป็นน้องสาวร่วมสาบานกับหัวหน้าใหญ่”

ไฉหลางตะลึงไปอีกครา คิดไม่ถึงว่าพอนางดึงผ้าดำลงจะเผยให้เห็นดวงหน้างดงามอ่อนหวาน รูปร่างน่าดึงดูดใจ ดวงตาเป็นประกายราวสายธารา ดูคล้ายคุณหนูผู้งามหยาดเยิ้มที่อยู่แต่ในเรือน

เขาแสดงสีหน้าสงสัย “น้องสาวร่วมสาบาน? ไยข้าจึงไม่เคยได้ยินหัวหน้าใหญ่พูดถึง”

“เพราะว่านี่เป็นความลับระหว่างข้ากับนางอย่างไรเล่า ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ พวกเจ้ามาเพื่อเก็บศพหัวหน้าใหญ่หรือ”

“ใช่แล้ว พวกเรามาที่นี่เพื่อขโมยศพของหัวหน้าใหญ่ ไม่ให้ศพของนางถูกทิ้งอยู่ภายนอก”

กวนอวิ๋นซีรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่ง ไม่เสียแรงที่เป็นพี่น้อง ไม่เสียแรงที่ชีวิตก่อนนางยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อพวกเขา ช่างมีน้ำใจและจงรักภักดียิ่งนัก

ในเมื่อน้องรองและน้องสามมา เรื่องราวทั้งหมดก็จัดการได้ง่ายขึ้น

“ประเสริฐนัก เช่นนั้นเจ้าถอดเสื้อของเจ้าออก” นางออกคำสั่ง

ไฉหลางอึ้งไปโดยพลัน “อะไรนะ”

“เสื้อผ้าของหัวหน้าใหญ่ขาดวิ่น ยามนี้ใช้เพียงเสื่อฟางห่อร่างเอาไว้ เป็นการไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง เจ้าจงถอดเสื้อออกมาให้นางสวม”

ครั้นไฉหลางได้ฟังก็รู้สึกว่ามีหลักการ ขณะที่เขากำลังจะถอดเสื้อจู่ๆ ก็อึ้งไป ในใจรู้สึกว่าน่าแปลกนัก ไยพอนางเอ่ยวาจาเขาก็ทำตามเช่นนี้เล่า

เขาชะงักเพียงชั่วครู่แล้วก็ถอดเสื้อต่อ กำลังจะเลิกเสื่อฟางขึ้นก็โดนนางห้ามปรามทันควัน

“ช้าก่อน”

“มีอะไรอีก” เขาขมวดคิ้ว

“เจ้าเป็นบุรุษ หรือเจ้าอยากจะสวมเสื้อให้นาง?” กวนอวิ๋นซีถลึงตาใส่เขา

ไฉหลางอึ้งไป ไม่รอให้เขาได้ตอบสนองนางก็รับเสื้อไปพลางออกคำสั่ง

“หันหน้าไป ห้ามแอบมองนะ”

เขาอ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นนางยิ่งเบิกดวงตากว้างขึ้น จ้องมาด้วยโทสะ คำพูดก็ติดอยู่ที่คอหอยอย่างประหลาด

“ยังไม่หันไปอีก? อะไรที่ไม่สมควรดูก็อย่าดู เข้าใจหรือไม่”