ทดลองอ่าน โจรหญิงอย่ามาเย้า บทที่ 1-บทที่ 2

ครั้นฉู่เหิงจือมองเห็นชัดเจนว่าเป็นนาง กระบี่ในมือก็เอียงเฉียดดวงหน้านางไปอย่างน่าหวาดเสียว แทงไปที่ต้นไม้ด้านข้าง ลำต้นนั้นส่งเสียงและหักสะบั้นลงในที่สุด

เขาพลิกตัวไม่กี่ครั้งก็ลงถึงพื้น เก็บกำลังภายใน จับจ้องนางด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ

“เจ้าลอบโจมตีข้า?”

“ใช่” นางตอบอย่างไม่กลัวเกรง

“เจ้าเป็นพวกเดียวกันจริงๆ ด้วย”

“ใช่”

เขากระเถิบเข้ามาใกล้นางในทันใด พลังอันน่าเกรงขามครอบคลุมรอบตัวนาง น้ำเสียงน่าสะพรึงกลัว แฝงด้วยคำเตือนให้ระวังชีวิต

“อย่านึกว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้านะ”

ลมหายใจของเขาเข้ามาใกล้นาง กลิ่นอายทั่วร่างเย็นยะเยือก ทว่าในเมื่อกวนอวิ๋นซีกล้ายอมรับก็กล้ารับผลที่จะตามมา

“หากข้าคิดจะทำร้ายท่านจริงคงไม่ใช้เพียงก้อนหินหรอก แต่คงจะใช้ดาบแทน และจะเล็งไปยังจุดตาย ไม่ใช่แค่เส้นเอ็น”

เขาถลึงตาจ้องนาง แม้จะเดือดดาล แต่เขาก็ตระหนักได้ว่าที่นางพูดเป็นความจริง เมื่อครู่นางมีโอกาสทำร้ายเขาได้ และเพราะนางไม่ได้ทำ ดังนั้นเขาจึงไม่ลงมือกับนาง

“พวกนั้นคือใคร”

“พวกเขามาเก็บศพแค่ศพเดียวเท่านั้น ท่านก็อย่าคิดเล็กคิดน้อยกับคนตายเลย” พอกวนอวิ๋นซีพูดจบ นางก็หมุนกายเตรียมจากไป

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

กวนอวิ๋นซีชะงักฝีเท้า หันหน้ามามองเขา รอคอยด้วยความสงบ

“เจ้ายังไม่ได้อธิบายให้ข้าฟังเลยว่าคืนนี้เจ้าลอบเข้ามายังอี้จวงด้วยเหตุใด แล้วเจ้ามีความสัมพันธ์อะไรกับศพสตรีนั่น”

“ศพสตรีนั่นคือเยี่ยเฟิง หัวหน้าใหญ่แห่งค่ายอูเจียง นางถูกขุนนางทุจริตทำร้ายและปรักปรำ”

“เจ้ารู้ได้อย่างไร”

“ข้ายังรู้อีกว่าโจรภูเขาในค่ายอูเจียงเตรียมที่จะสวามิภักดิ์ต่อทางการ และในวันนั้นเยี่ยเฟิงก็พาพี่น้องโจรภูเขามาต้อนรับพวกทหาร ใครจะไปคิดว่าทหารเหล่านั้นไม่ได้มาเพื่อรับพวกเขาเข้ากอง แต่จะมาฆ่าปิดปากต่างหาก”

ฉู่เหิงจือหรี่ตาลง ถามซ้ำอีกครั้ง “แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร”

นางยกมุมปากยิ้ม “เพราะวันนั้นข้าอยู่ในเหตุการณ์ด้วย”

ฉู่เหิงจือประหลาดใจโดยพลัน จ้องไปที่นางอย่างไม่อยากเชื่อ

“เจ้าอยู่ในเหตุการณ์ด้วย?”