ทดลองอ่าน โอบทะเลไว้ด้วยไอรัก บทที่ 1

เพื่อนร่วมภาควิชาของนลินมีประมาณ 15 คน เป็นหญิง 10 คน ไม่ชายไม่หญิงอีก 2 คน เหลือเป็นชายแท้ๆ พอจะให้พึ่งพาอาศัยได้นิดหน่อยอีก 3 คน นลินเหลียวมองที่นั่งซึ่งถูกจับจองไปจนหมด สลับกับสบตาเพื่อนสาว แล้วพูดออกมาพร้อมกัน

“ยืน”

“ก็งั้นสิ”

“ไม่มานั่งตักพี่หรือจ๊ะ น้องลิน”

เสียงผู้ชายหนึ่งในสามตะโกนแซวมาจากหลังรถ วรัทหันมายิ้มให้ เดินตรงเข้าไปหาเพื่อน ดึงเพื่อนให้ลุกจากที่นั่ง

“ให้สาวๆ นั่งหน่อยน่า สิงหไกรภพ”

“ไอ้เวร ข้าชื่อไตรภพ”

เพื่อนที่ถูกเรียกให้เป็นพระเอกไม่ยอมรับตำแหน่ง วรัทพยักหน้ารับอย่างขอไปที

“เป็นพระเอกไม่ดีหรือไง หรืออยากจะเป็นพิธีกร ตานั่ง”

เขาหันไปสั่งปาลิตา หากหญิงสาวก็หันมามองเพื่อนให้นั่งแทน นลินผลักเบาๆ ร่างบางของเพื่อนสาวก็ทรุดลงไปนั่งแทนที่หนุ่มคนนั้น

“แล้วแกล่ะ ลิน” ปาลิตายังห่วงเพื่อน

“ไอ้ลินมันแมนจะตาย ตาไม่ต้องห่วงมันหรอก”

จิรสิน อีกหนึ่งหนุ่มในสามหนุ่มสามมุมประจำภาควิชา ตอบแทนจากขั้นบันไดซึ่งใช้เป็นที่นั่งแทนเบาะ รถเริ่มเคลื่อนออกจากที่ด้วยเสียงดังลั่นมหาวิทยาลัย นลินอดน้อยใจไม่ได้

…เพราะบุคลิกอย่างนี้สินะ ที่ถูกมองว่าแมน ว่าแข็งแกร่ง เลยไม่ต้องจำเป็นต้องห่วงใย ไม่จำเป็นต้องปกป้องก็ได้ แต่เธอก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ นี่นะ จะให้อ่อนปวกเปียกเป็นสาวๆ เรียบร้อยน่ารักแบบเพื่อนก็ไม่ได้ แบบนั้นมันไม่ใช่เธอ…

นลินยิ้มใสมาดยวนกวนบาทาเพื่อนกลับคืนมาแล้ว

“เดี๋ยวจะแย่งไอ้จินั่ง ตาอย่างห่วงเลย นลินซะอย่าง”

“วุ่นไป 100 กับ 8 อย่าง”

จิรสินต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย นลินมองเขม่น ก็ได้แต่มอง เพราะกับเพื่อนคนนี้ไม่กล้าจะตอแยด้วยซักครั้ง

“เดี๋ยวแลกกันนั่ง”

ปาลิตายังไม่วายกังวล นลินยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจอะไร ลงไปยืนเกาะอยู่ตรงบันไดรถให้ลมเย็นๆ พัดผ่าน หากก็ยืนเก๊กเท่อยู่ได้ไม่นาน เสียงอาจารย์คู่ปรับก็ดังมาจากตอนหน้าของรถ

“นลิน ขึ้นมาข้างบนเดี๋ยวนี้นะ อยากจะตกลงไปตายหรือไง เธอนี่สร้างความเดือดร้อนให้ซะจริงๆ”

นลินพยายามนับหนึ่งถึงร้อย ก็สิบมันไม่พอดับความโกรธนี่นา ก็รู้ล่ะว่าผิด แต่ทำไมพูดกันดีๆ ไม่ได้หรือ ทำไมต้องทำท่ากดอย่างกับเธอเป็นอะไรซักอย่างที่ไร้ประโยชน์ก่อให้เกิดความวุ่นวายขนาดนั้นด้วย มือใหญ่หลายมือช่วยกันดึงให้ร่างบางๆ เข้าในตัวรถ ไตรภพโยนถุงนอนมาให้

“เอาไปนั่งไป”

นลินรับมาอย่างไม่เกี่ยงงอน วางลงบนพื้นรถแล้วนั่งทับไปอย่างง่ายๆ หลังพิงกับขาปาลิตาอย่างสบายอารมณ์

“ยิ้มหน่อยสิคนสวย”

ปาลิตากระซิบบอกเบาๆ นลินยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้

“อือ… ก็ยิ้มสวยดี ยิ้มบ่อยๆ สิ”

วรัทรับลูก คราวนี้ทำเอานลินยิ้มไม่ออก

“ไม่ยิ้มแล้วโว้ย จะนอน” ว่าตัดบทแล้วก็นอนซบบนตักเพื่อนอย่างแสนสบาย