ทดลองอ่าน โอบทะเลไว้ด้วยไอรัก บทที่ 1

บ่ายแก่ๆ กว่ารถเก่าๆ จะพาตัวเองมาจอดหน้าอาคารไม้ที่คงเก่าคงแก่ไม่แพ้รถ นิสิตเดินลงจากรถทีละคนด้วยท่าทีอ่อนแรง

“โอ๊ย… นึกว่าจะตายซะแล้ว”

จอมโวยวายประจำรุ่นส่งเสียงขึ้นมาก่อน ซึ่งก็ก่อให้เกิดประกายเขียวๆ จากตาของอาจารย์สาวได้อย่างดี นลินยกมือปิดปากแกล้งทำตัวลีบหลบอยู่หลังเพื่อน

“เอาของลงขนเข้าห้องพักกันก่อนนะนิสิต ห้องผู้ชายห้องเล็กข้างหน้า ส่วนห้องผู้หญิงห้องใหญ่นะจ๊ะ”

ธันยมนบอกกับนิสิต ส่วนตัวเธอเองนั้นจะไปพักที่บ้านพักของเจ้าหน้าที่ศูนย์วิจัยซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับเธอ ที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปอีกประมาณ 500 เมตร

“แล้ววันนี้ต้องทำอะไรอีกหรือเปล่าคะอาจารย์”

เสียงของกัญฑิตาถามขึ้น อาจารย์หันมายิ้มให้อย่างใจดี

“วันนี้ยังไม่ต้องจ้ะ พี่หัวหน้าศูนย์ฯ ไม่อยู่ พรุ่งนี้เช้าค่อยพบพี่เขากัน เดี๋ยวเอาของเข้าไปเก็บแล้วก็ตามสบายนะจ๊ะ แต่อย่านอนดึกเกินไปนัก พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า เจอกัน 7 โมงนะ”

หญิงสาวหันหาลูกศิษย์ตัวดีที่มักจะก่อเรื่องให้เสมอ หน้าคมผมซอยสั้นเงยมองนกมองฟ้าอย่างไม่รับรู้อะไร

“นลิน นี่เธอฟังครูพูดหรือเปล่า พรุ่งนี้ 7 โมงเช้านะ อย่างเธอจะตื่นไหวมั้ยนี่”

เสียงดูถูกผิดกับที่พูดเมื่อครู่อย่างหน้ามือเป็นหลังเท้า คราวนี้นลินหันขวับมามองจ้องหน้าอาจารย์สาวอย่างไม่ยอมแล้ว วรัทรีบจับบ่าเพื่อนไว้อย่างปรามๆ นลินหยุดนิ่งสูดลมหายใจเข้าอย่างพยายามระงับอารมณ์

“พรุ่งนี้…ถ้าไม่ตื่น อยากจะทำอะไรก็ทำ…ค่ะ”

คำหลังแทบจะไม่หลุดออกจากปาก หากไม่มีแรงบีบจากมือเพื่อน ธันยมนเมินไม่มองหน้าคนพูด เดินไปขึ้นรถแล้วบอกให้คนขับไปส่งโดยไม่ได้สนใจลูกศิษย์อีก สาวๆ หลายคนทยอยขึ้นห้องพัก เหลืออยู่แต่นลิน ปาลิตา วรัท จิรสิน และไตรภพ

“ใจเย็นน่า ไอ้ลิน”

วรัทปล่อยมือจากบ่าเพื่อน เอ่ยปลอบอย่างเห็นใจ นลินพยายามจะสงบสติอารมณ์อย่างหนัก

“เออ กำลังเอาใจใส่ตู้เย็นอยู่”

เสียงตอบกลับมาพอจะเรียกรอยยิ้มจากเพื่อนได้บ้าง

“สงสัยดวงไม่สมพงษ์กันแหงเลย เอ็งกับอาจารย์ธันน่ะ”

ไตรภพเปรย หลายคนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“อย่าคิดมากเลยว่ะ ทนๆ หน่อยอีกเทอมเดียวก็จบแล้ว”

จิรสินตบบ่าเพื่อนอย่างให้กำลังใจ แล้วเดินผละไปเอาของเข้าไปเก็บไว้ในห้อง

“พวกเอ็งไปเก็บของกันได้แล้ว เดี๋ยวลงมาเจอกัน จะพาไปกินข้าวร้านอร่อย”

วรัทสั่ง นลินพยักหน้ารับแกนๆ อารมณ์เริ่มจะกลับมาคงที่ หันไปช่วยปาลิตายกของเดินเข้าบ้านพักไป