ทดลองอ่าน โอบทะเลไว้ด้วยไอรัก บทที่ 1

ฟ้ามืดสนิทแล้ว ริมถนนมีเสาไฟฟ้าตั้งอยู่ห่างๆ หนุ่มสาวสามคนเดินมาตามถนนอย่างเรื่อยๆ สบายอารมณ์

“อร่อยจัง”

เสียงนลินตะโกนดังลั่นถนนที่เงียบสงบ ที่ไม่อยากจะบอกความจริงกับเพื่อนคือ ตะโกนให้เสียงเป็นเพื่อน ก็ถนนเงียบๆ ที่สองข้างทางยังเป็นเหมือนป่าโปร่งๆ และไม่ไกลนักมีภูเขาตั้งตระหง่านเห็นเป็นเงาตะคุ่ม มันน่ากลัวน้อยซะที่ไหน

“บอกแล้วว่าอร่อย ทั้งอาหารแล้วก็บรรยากาศ”

วรัทรับความดีความชอบ ปาลิตาเดินตามเงียบๆ ทำเพียงแค่อมยิ้มโดยไม่พูดอะไร

“ดาวก็สวย” นลินเงยมองดาวพร่างพรายบนท้องฟ้า

“อือ… ดาวก็สวย แต่ให้ดีน่าจะมีรถผ่านมาซักคันนะ เราจะได้โบกกลับศูนย์ฯ ไง”

วรัทว่า ความจริงแล้วสำหรับเขาสิ่งที่รออยู่หลังอาหารมื้ออร่อยน่าจะเป็นที่นอนเนื้อนิ่มมากกว่าจะเป็นการเดินทางไกลประมาณ 3 กิโลเมตรอย่างนี้ นลินผู้ไม่เดือดร้อนกับอะไร เดินไปกระโดดไปอย่างร่าเริงกลางถนน แสงไฟรถแล่นตรงเข้ามาอย่างช้าๆ แล้วหยุดจอดข้างๆ สาวน้อย

”อ้าว น้องเพิ่งกลับเหรอ”

พี่คนขับรถคนเดิมทักด้วยรอยยิ้มเช่นเคย นลินก็ส่งยิ้มไปให้อย่างดีใจ

“พี่ก็เพิ่งกลับเหมือนกันหรือคะ”

“ไง เราจะไปไหนล่ะ”

“กลับศูนย์ฯ ครับ” วรัทเสนอหน้าเข้ามาบอก

“งั้นขึ้นเลยน้อง จะไปส่งให้”

พี่ใจดีของนลินร้องบอก นลินชะโงกหน้าเข้ามามองในรถ คนที่นั่งข้างๆ คนขับก็ยังใส่แว่นกันแดดไม่ยอมถอด เธอมองอย่างแปลกใจ

“พี่ๆ พี่คนนั้นเขาตาบอดเหรอ มิน่าล่ะ ไม่ยอมถอดแว่นกันแดด”

เธอกระซิบกับคนขับเบาๆ แต่คนที่ถูกกล่าวถึงก็สะดุ้งด้วยได้ยินชัด ปาลิตารีบดึงเพื่อนให้รีบปีนขึ้นกระบะหลังอย่างรวดเร็ว ด้วยกลัวคนขับจะเปลี่ยนใจเพราะปากเพื่อน วรัทรีบยกมือไหว้ขอโทษ

“ขอโทษนะครับพี่ เพื่อนผมมันปากไม่ดีน่ะ ปากมันเป็นอย่างนี้เอง แต่ใจไม่มีอะไรหรอก”

“ไม่เป็นไร เพื่อนพี่ไม่ใช่คนใจแคบ เนอะนายภนต์”

เขาหันไปพยักพเยิดกับเพื่อน เสียงถอนหายใจดังมาเบาๆ จากผู้เสียหาย ก่อนจะยักไหล่อย่างปลงตก

“กั๊ตจังทำอะไรอยู่ ขึ้นรถเร็ว เสียเวลาพี่เขาน่า”

เสียงตัวต้นเหตุตะโกนเร่งมาจากหลังรถ วรัทชักอยากจะลงไม้ลงมือกับเพื่อนซะแล้ว ชายหนุ่มคนขับหัวเราะเบาๆ

“ไปกั๊ตจังขึ้นรถ เพื่อนเร่งแล้วน่ะ”

“ผมไม่ได้ชื่อนี้พี่”

เขาพยายามจะแก้ตัว ก่อนจะตัดใจรีบกระโดดขึ้นรถไป