ทดลองอ่าน โอบทะเลไว้ด้วยไอรัก บทที่ 1

“มาฝึกงานที่นี่หรือน้อง”

พี่คนขับถามเมื่อจอดรถลงตรงหน้าศูนย์ฯ

“ครับผม มาฝึกเดือนหนึ่งครับพี่”

“งั้นก็ขอให้สนุกนะ ว่าแต่น้องพักที่บ้านพักนี่หรือ ระวังตัวหน่อยแล้วกันเน้อ”

เสียงเตือนกลั้วหัวเราะ

“เภ ไปได้แล้ว”

เสียงดุๆ เข้มๆ ของเพื่อนดังขัด พี่คนขับเลยยกมือโบกลา นลินยื่นหน้ามา

“พี่ทำไมดุจังน่ะ”

“นลิน”

ปาลิตาดึงเพื่อนมาทางด้านหลัง เอามืออุดปากเพื่อนไว้ เภตราหัวเราะลั่นอย่างถูกใจ

“อย่าคิดมากน้อง พี่ไปล่ะ คืนนี้นอนให้หลับเน้อ”

เขาร้องบอก แล้วขับรถออกไป ทิ้งปริศนาน่าสงสัยไว้ให้หนุ่มสาวที่ยืนมองตากัน

“เราพูดอะไรผิดเหรอ”

นลินหันถามเพื่อนอย่างไม่รู้เรื่องอะไร ปาลิตาถอนหายใจแรงๆ อย่างให้เพื่อนรู้ว่าเหลือจะทนแล้ว

“ลิน แกนะแก ไม่รู้ตัวเอาซะเลย”

ปาลิตาก้าวเดินนำเข้าไปในศูนย์ฯ ผ่านต้นตะเคียนใหญ่ที่ขึ้นอยู่ไม่ห่างจากประตูเท่าใดนัก เธออดหันมองไม่ได้ ที่ลำต้นตะเคียนมีผ้าแพรสีผูกอยู่หลายผืน และข้างหน้าก็มีศาลเล็กๆ ที่ถูกก่อขึ้นง่ายๆ ก้านธูปยังเหลือปักอยู่ในกระถาง สร้างความศักดิ์สิทธิ์น่าหวั่นเกรงขึ้นอีกโข ทั้งสามคนต่างหยุดยืนดูแล้วก็หันมองสบตากัน จากนั้นทั้งหมดก็รีบยกมือไหว้ทำความเคารพ ก่อนจะเดินแทบเป็นวิ่งเข้าไปสมทบกับเพื่อนๆ ที่นั่งกระจัดกระจายอยู่หน้าเรือนพักทันที

“ว่าต่อดิ ตา”

นลินเอ่ยหลังจากที่ทรุดลงนั่งบนกระดาษหนังสือพิมพ์ที่เอามาปูนั่งบนพื้นกลางลานหน้าที่พัก ปาลิตาทรุดลงนั่งตามแล้วมองหน้าเพื่อนอย่างแปลกใจ

“ว่าเรื่องอะไร”

“ก็เรื่องที่ว่าค้างหลังจากที่ลงจากรถพี่ใจดีน่ะสิ ว่าไงเราทำอะไรผิด”

ปาลิตาถอนหายใจมองหน้าใสซื่อของเพื่อน แล้วก็หันไปมองสบตาวรัท วรัทยักไหล่โยนหน้าที่กลับมายังเพื่อนสาว

“ก็ลินน่ะไปว่าพี่เขา…คนที่ใส่แว่นดำน่ะ ทั้งว่าว่าเขาตาบอดเอย ดุเอย เขาไม่ด่าให้น่ะดีเท่าไหร่แล้ว”

“อ้าว…เขาไม่ได้ตาบอดหรือ แล้วที่ดุก็ดุจริงไม่ใช่หรือไง เราว่านะ ที่ดุคงเพราะตาบอดแหงเลย ตาบอดมองอะไรไม่เห็น ก็เลยอารมณ์เสียง่าย”

เธอว่าเป็นตุเป็นตะ วรัทยันเพื่อนเบาะๆ ไปซะที

“เอ็งน่ะนะ ทีหลังอย่าพูดเลยดีกว่า”

นลินยักไหล่นอนแผ่ลงบนลานนอกกระดาษหนังสือพิมพ์ง่ายๆ

“ตกลงทีหลังจะเย็บปากไว้ให้สนิท จะไม่พูดเลย เฮ้ย ว่าแต่…”

เธอสปริงตัวลุกนั่งปุบปับ

“เบาๆ หน่อยก็ได้ กระโดกกระเดกอย่างนี้นี่เล่า อาจารย์ธันเขาถึงไม่ชอบแก”

ปาลิตาว่าเพื่อน นลินทำหน้าเบื่อเมื่อได้ยินชื่ออาจารย์คู่ปรับ

“อย่าพูดเลยน่า ว่าแต่ที่เมื่อกี้พี่คนขับพูดน่ะ เรื่องอะไรเหรอที่ว่าให้ระวัง”

“เรื่องอย่างว่าแหงเลย”

เสียงไตรภพดังแทรกมา แล้วทรุดลงนั่งใกล้ๆ จิรสินเดินตามมาสมทบ

“เรื่องอย่างว่าอะไร” นลินถามอย่างไม่เข้าใจ

“อย่าทะลึ่งนะเอ็ง”

วรัทปรามเพื่อน ไตรภพทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“ก็เรื่อง…ผีไง”

คำสำคัญเขาแกล้งทำเสียงต่ำให้ได้บรรยากาศ นลินนั่งมองตาโตอย่างอยากรู้