ทดลองอ่าน โอบทะเลไว้ด้วยไอรัก บทที่ 4-บทที่ 5

“เป็นอะไรไปตา”

นลินเอ่ยถามเพื่อน ปาลิตาละสายตาจากพระจันทร์ดวงโตหันไปมองหน้าเพื่อน

“ไม่ได้เป็นอะไร นั่นถือดอกอะไรน่ะลิน”

ปาลิตามองดอกไม้สีขาวในมือเพื่อนอย่างสงสัย นลินยิ้มยกดอกไม้ในมือขึ้นดูอีกรอบ มอง…แล้วก็อดคิดถึงคนให้ไม่ได้

“ดอกหิรัญญิการ์ สวยล่ะสิ”

“ไปแอบเด็ดของพี่ภนต์อีกแล้วหรือไง”

ปาลิตาถามดักคอ นลินส่ายหน้า

“ไม่ใช่ นี่นายหัวเด็ดให้เอง”

“อ๊ะ…”

“ไม่ต้องมาอ๊ะ มาเอ๊ะเลย ไม่มีอะไรมากไปกว่าเขามาเห็นตอนที่เรากำลังจะเด็ดดอกแก้ว เขาก็เลยหาดอกหิรัญญิการ์มาให้แทน เพราะเมื่อวานเราเด็ดดอกแก้วไปแล้วไง”

นลินรีบอธิบายก่อนที่เพื่อนจะเข้าใจอะไรผิดมากไปกว่านี้

“ร้อนตัวหรือเปล่านี่”

“ร้อนตัวอะไร”

ปาลิตามองหน้าเพื่อนที่ไม่รู้อะไรเลยแล้วตัดสินใจเปลี่ยนไปชวนคุยเรื่องอื่น

“พี่ภนต์เขารู้หรือ”

“อือ รู้ รู้หมดทุกอย่างล่ะ ที่เมื่อเช้าตื่นสายก็รู้ แต่ก็ไม่ว่าอะไรนะ”

“ใจดีเหมือนกันนะ พี่ภนต์น่ะ”

“ใช่ ใจดีกว่าที่คิด ช่างเขาเถอะ มาว่าเรื่องแกดีกว่า…Let it be me”

นลินเอ่ยแซวเรื่องเมื่อตอนเย็น ปาลิตาหน้าแดงก่ำ อดทุบเพื่อนด้วยความเขินไม่ได้

“แกว่าน้องจะรู้มั้ย”

เงียบกันไปสักพักปาลิตาก็อดถามเพื่อนไม่ได้ นลินหัวเราะขำ

“ไม่รู้หรอก นายนั่นจะแปลออกหรือเปล่าก็ไม่รู้”

“ดูถูกนะ แต่…ก็จริง”

“ทีหลังต้องร้องอะไรนะ แบบโจ่งแจ้งน่ะ ประมาณพี่รักเธอนะจ๊ะ น้องจ๋า”

คราวนี้ปาลิตาตีเพื่อนอย่างไม่ยั้งมือ นลินหัวเราะแล้ววิ่งหนีเข้าไปในห้อง

“ไม่ต้องเขินแรงขนาดนั้นก็ได้”

“แกพูดงี้ได้ไง”

ปาลิตาพูดอย่างแค้นๆ นลินโผล่หน้าออกมาหัวเราะยั่วเพื่อน

“พูดเรื่องจริงก็เขิน”

“ไอ้ลิน”

ปาลิตาตะโกนเสียงดังกลบความเขิน วิ่งเข้ามาหมายจะเล่นงานเพื่อนอีก นลินปิดประตูดังปัง

“เฮ้ย เล่นอะไรกัน คนจะนอนหนวกหูโว้ย”

เสียงวรัทตะโกนอย่างหัวเสียออกมาจากห้องข้างๆ นลินแง้มประตูออกมา ส่วนปาลิตาก็พาตัวเองเข้าไปในห้อง ทั้งคู่ยืนมองหน้ากัน แล้วพากันหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่ ก่อนจะปิดปากตัวเองอย่างนึกได้ นลินเอ่ยพูดแบบไม่มีเสียง

“เบาๆ เดี๋ยวกั๊ตจังตะโกนด่าอีก”

“อือ น่าเห็นใจเนอะ คนไม่มีความรัก”

แล้วทั้งคู่ก็ระเบิดหัวเราะอีกครั้งอย่างไม่เกรงใจคนที่นอนห้องข้างๆ เลย