ทดลองอ่าน โอบทะเลไว้ด้วยไอรัก บทที่ 4-บทที่ 5

วันนี้ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของบ้าน เจ้าของเกาะ เจ้าของฟาร์ม แล้วก็เจ้าของอะไรอีกหลายอย่าง มายืนรอกลุ่มนิสิตฝึกงานอยู่หน้าที่พัก คนทั้งหมดยกมือไหว้ทักทายอย่างแปลกใจ

“ทำไมวันนี้เป็นนายหัวล่ะคะ”

เมื่อสงสัยนลินก็ถามเพราะไม่คิดจะเก็บเอาไว้ให้หนักอก นายหัวส่งยิ้มสดใสมาให้

“นายเภขึ้นฝั่งน่ะ วันนี้เราเลยมาเป็นแม่เป็ดแทน”

“แม่เป็ด”

วรัททวนคำอย่างไม่เข้าใจ นภนต์ก้าวขึ้นรถพลางอธิบายไปด้วย

“ก็ทุกวันเห็นเดินตามนายเภอย่างกับลูกเป็ดเดินตามแม่เป็ดไง แต่วันนี้แม่เป็ดเภตราไม่อยู่ เราก็เลยมาเป็นแม่เป็ดแทน”

เตชัสหัวเราะกับคำเปรียบเปรยนั้น จะว่าไปก็ถูกตามที่นภนต์บอก เพราะตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา พวกเขาก็เดินตามติดเภตราแบบนั้นจริงๆ เรียกว่าไม่ยอมให้ห่างกันซักนาทีก็ว่าได้

“เป็นแม่ปูไม่ได้หรือคะ นายหัว”

นลินตั้งคำถาม นภนต์ละสายตาจากถนนเบื้องหน้ามามองหน้าคนนั่งข้างด้วยแววตาเอ็นดู

“เราไม่ได้เดินเอียงเหมือนแม่ปูนี่”

“ฮ้า งั้นนายหัวก็เดินเหมือนเป็ด”

นลินพูดอย่างชนะ นภนต์อึ้งไปนิดก่อนจะหัวเราะขบขัน เมื่อนึกถึงภาพการ ‘เดินเป็ด’ แบบที่เคยเล่นตอนเด็กๆ

“ไม่เอาแล้ว เลิกพูด”

“แล้ววันนี้จะพาไปไหนคะ เมื่อวานพี่เภบอกว่าจะพาไปดูหอยที่ใส่นิวเคลียสแล้ว”

นลินทำหน้าที่ซักถามแทนเพื่อน

“พาไปดูตามแพลนนั่นล่ะ วันนี้แค่ดูอย่างเดียว งานสบาย พรุ่งนี้ค่อยให้นายเภมาเลคเชอร์ละเอียดอีกที”

เขาบอก แล้วขับรถพาตรงไปยังด้านหลังของเกาะ ที่ทำเป็นกระชังสำหรับแขวนหอยมุกที่ใส่นิวเคลียสเรียบร้อยแล้ว

“ต้องเลี้ยงหอยพวกนี้นานกี่ปีคะ นายหัว”

นลินที่เดินตามติดชายหนุ่มร้องถามมาจากด้านหลัง ขณะที่พยายามทรงตัวเดินไปบนแผ่นไม้กระดานแคบๆ ตรงขอบกระชัง ส่วนเพื่อนอีกสองคนเดินไปอีกด้านของกระชังโดยมีเตชัสเป็นคนนำชม

“หลังจากใส่นิวเคลียส ก็ประมาณ 2-4 ปี มุกถึงจะสวย”

“ถ้าน้อยกว่านั้นก็ไม่ดีหรือคะ”

“ไม่ดี มุกจะได้เม็ดไม่โต”

“งั้นถ้าเลี้ยงไว้มากกว่า 4 ปี ก็ดีสิคะ มุกจะได้เม็ดโตๆ ขายได้ราคาดีๆ”

นลินพูด นภนต์หันมองหน้าคนพูดแล้วยิ้ม

“นั่นล่ะ คนขี้งก”

“อ้าว ไหงงั้นล่ะคะ นายหัว”

“ถ้าเราโลภมาก ปล่อยไว้นานๆ หอยมุกจะคายนิวเคลียสออกทิ้งทะเล แล้วก็จบ…ทุกอย่างที่ลงทุนมาก็เรียบร้อย หายไปกับเกลียวคลื่น”

“ก็ลินไม่รู้”

เธออุบอิบบอก นภนต์หัวเราะ

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ แค่อธิบายให้ฟังเฉยๆ”

“นายหัวเก่งจังนะคะ”

สายตาชื่นชมที่มองมาทำให้นภนต์ยิ้มเขิน ไม่ใช่ว่าไม่เคยถูกชม แต่ไม่เคยมีใครชมเขาอย่างจริงใจแบบนี้มาก่อนมากกว่า

“ไม่เก่งหรอก เภเก่งกว่าเยอะ”

“พี่เภจบมาสายตรง แต่นายหัวไม่ได้เรียนมาทางนี้นี่คะ”

“เราเรียนทางบริหาร ไม่เคยเรียนเรื่องพวกนี้มาก่อน ว่าแต่เราเหอะ นึกยังไงถึงมาเรียนอย่างนี้”

เขาถามถึงสิ่งที่สงสัยมาตลอด เพราะวิชาที่พวกนลินเรียนดูจะเหมาะกับผู้ชายอย่างเภตรา วรัท หรือเตชัส มากกว่าผู้หญิงอย่างนลินหรือปาลิตาเสียอีก