ทดลองอ่าน โอบทะเลไว้ด้วยไอรัก บทที่ 4-บทที่ 5

รถมอเตอร์ไซค์คันเล็กวิ่งตรงมาจอดตรงหน้าคนทั้งกลุ่ม ที่บ้างก็นั่งอยู่บนม้าหินหน้าโรงเพาะ บ้างก็ยืนเก๊กอยู่ใต้ต้นมะพร้าว คนขับยื่นตะกร้าอาหารส่งให้นลินที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดอย่างง่ายๆ

“อาหารกลางวัน เอามาส่ง”

นลินยกมือไหว้ ย่อตัวอย่างสวยงามเหมือนการประกวดนางสาวไทยที่เคยดูมา นภนต์มองแล้วทำหน้าปั้นยาก

“ฝึกนานมั้ย ท่านี้ น่ากลัวเอวจะหัก”

“นายหัวขอบคุณค่ะ”

นลินกัดฟันพูด ไม่ยอมต่อปากต่อคำกับเขา เตชัสเดินมารับตะกร้าอาหารจากนลินอีกที

“วันนี้นายหัวเอาข้าวปลาอาหารมาส่งเองแฮะ ทำไมไม่ให้เด็กมา”

เภตราถามเย้าด้วยรอยยิ้ม นภนต์ยักไหล่ เดินตามนลินมานั่งบนม้าหินด้วย

“อยากมาดูหน้าแรงงานใหม่ ว่าทำงานได้ดีแค่ไหน”

“ไม่อยากอยู่บ้านกินข้าวเหงาๆ คนเดียวมากกว่าล่ะมั้ง”

เภตราดักคออย่างรู้ทัน นภนต์ยิ้มรับ

“ก็งั้นสิ”

“งั้นก็ลงมือทานกันเลยนะครับน้องๆ วันนี้กับข้าวน่ากินซะด้วย”

เภตราลงมือแกะอาหารออกจากกล่องที่แพ็คมาอย่างดี โดยมีมือขยันหลายมือช่วยจัดการ

“วันนี้ก็ลองฝึกงานในโรงเพาะนี่ไปก่อนนะ ลุงขันฝากเด็กด้วยเน้อ”

เภตราตะโกนบอกหัวหน้าโรงเพาะที่เป็นชายวัยเกือบห้าสิบท่าทางใจดี เขาพยักหน้ารับ เด็กๆ เปลี่ยนหัวหน้าขบวนไปเป็นลุงขันแทน เภตราเดินกลับมาหาเพื่อนที่ยืนพิงมอเตอร์ไซค์อยู่

“กลับด้วยกันหรือเปล่า” นภนต์ถาม

“ยังล่ะ เดี๋ยวนายเอาจี๊ปกลับไปแล้วกัน เราเอามอเตอร์ไซค์ไป จะไปหลังเกาะหน่อย”

นภนต์พยักหน้ารับ โยนกุญแจส่งให้เพื่อน เภตรารับมาแล้วขี่มอเตอร์ไซค์ออกไป นภนต์ก้าวขึ้นรถจี๊ปสตาร์ตเครื่อง กำลังจะขับออกไปแล้ว หากยังทันเห็นร่างบางๆ ของสาวน้อยผมซอยสั้นที่กวนอารมณ์เขาได้ทุกทีที่พบหน้าวิ่งตรงมา