ทดลองอ่าน โอบทะเลไว้ด้วยไอรัก บทที่ 4-บทที่ 5

“พี่เภ เดี๋ยวก่อนค่ะ เดี๋ยวก่อน”

คนพูดหลับหูหลับตาวิ่งโดยไม่ทันมองว่าใครกันแน่ที่นั่งอยู่บนรถ นภนต์ก็นั่งเงียบไม่ว่าอะไร จนเมื่อเธอเข้ามาเกาะรถไว้นั่นล่ะ จึงเห็นว่าความจริงแล้วเป็นใครกันแน่ที่เป็นคนขับ

“ว่าไงเรา”

เขาถามเรียบๆ ห้วนๆ เก๊กมาดขรึมไว้ นลินส่งรอยยิ้มประจบไปให้

“นายหัวเองหรือคะ ลินนึกว่าพี่เภ”

“เกือบจะนินทาเราออกมาอีกแล้วล่ะสิ”

เขาดักคอ นลินทำตาโตมอง

“หาเรื่องลินนะนั่น นายหัว”

“ช่างเถอะ จับไม่ได้ก็แล้วไป ว่าแต่วิ่งมามีอะไร”

“หาปากกาค่ะ นายหัว สงสัยจะหล่นอยู่ในรถ”

“เดี๋ยวจะช่วยหา”

เขาบอก ดับเครื่องรถ แล้วช่วยคนที่ปีนขึ้นรถหาปากกา หากหาทั่วทั้งคัน ทั้งเบาะหน้าเบาะหลังก็ไม่เจอ ก้มลงไปหาบนพื้นรถก็ยังไม่เห็นอยู่ดี นภนต์เหลือบมองหน้าใสที่ก้มหน้าก้มตาหาอย่างขะมักเขม้นด้วยสายตาเอ็นดู หากแล้วก็ต้องนิ่งไปเห็นอะไรบางอย่าง

“นลิน”

เขาเรียกเสียงเรียบเย็น นลินเงยหน้ามอง มือใหญ่เอื้อมมาใกล้ๆ หน้า นลินเอียงตัวหลบอย่างตกใจ

“นายหัวจะทำอะไรลิน”

เธอว่าเสียงเขียว ชายหนุ่มยื่นมือมาตรงหน้าเธอ ปากกาลูกลื่นสีเขียวสดอยู่ในมือนั้น นลินจำได้ดี…ปากกาของเธอเอง

“นายหัวเอามาจากไหน”

“จากหัวเธอไง”

เขามองหน้าตาเหลอหลาของหญิงสาว แล้วก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้

“เหน็บไว้กับหู แต่ดันมาหาจนทั่วรถ แล้วอย่างนี้จะเจอได้ไง”

เขาพูดอย่างปลงๆ นลินร้องฮ้าเสียงดังลั่น

“ที่แท้เหน็บไว้ที่หูนี่เอง มิน่าล่ะ หาไม่เจอ ขอบคุณนายหัวมากค่ะ”

นลินยิ้มแหยยกมือไหว้ก่อนหยิบปากกาจากมือเขา แล้วพริบตาเดียวร่างบางก็กระโดดลงจากรถ วิ่งหายเข้าไปในโรงเพาะอย่างรวดเร็วด้วยความเขินในความเปิ่นของตัวเอง นภนต์มองตามไปแล้วหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

…จริงๆ นะ กับผู้หญิงคนนี้ ทำไมถึงได้มีแต่เรื่องที่ทำให้เขาหัวเราะได้อยู่ตลอดเวลาขนาดนี้หนอ…