ทดลองอ่าน ใต้เท้าอย่ามาหยอก บทที่ 3-บทที่ 4

ครั้นขันทีเห็นสถานการณ์ก็ระเบิดอารมณ์ทันที “พวกเจ้าทำงานกันประสาอะไร สภาพเช่นนี้องค์หญิงจะออกไปได้อย่างไร หากใครมาเห็นเข้าจะไม่กลายเป็นเรื่องขำขันหรือ!”

นางกำนัลที่ทำผิดพลาดรีบคุกเข่าขอร้องอย่างลุกลี้ลุกลน ขันทีด่านางเพียงไม่กี่ประโยคแล้วก็ออกคำสั่ง “ยังไม่พยุงองค์หญิงไปเปลี่ยนอาภรณ์ในห้องอีก!”

นางกำนัลรีบพยุงองค์หญิง ยังไม่ทันถามเจ้าของจวนสักคำพวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังห้องนอนของหร่านเจียงแล้ว

หร่านเจียงสีหน้าเรียบเฉย ออกคำสั่งทันที “ใครก็ได้พาองค์หญิงไปที่เรือนรับรองแขก”

พ่อบ้านใหญ่รู้ดีถึงความคิดของใต้เท้า รีบโค้งกายแล้วเดินขึ้นหน้าทันที จงใจขวางทางพวกเขาพลันยกมือขึ้น

“โปรดตามบ่าวมาทางนี้ขอรับ”

ขันทีและนางกำนัลสองนางนั้นได้รับสัญญาณจากองค์หญิงนานแล้วว่าจะต้องหาเหตุผลอยู่ที่นี่ต่อ เรือนรับรองแขกก็เรือนรับรองแขกเถอะ ไม่ว่าอย่างไรก็บรรลุตามจุดประสงค์ จึงพยุงองค์หญิงเดินตามพ่อบ้านใหญ่ไป

พวกเขาเอ่ยปากว่าจะให้องค์หญิงเปลี่ยนอาภรณ์ที่สะอาดสะอ้าน แต่ครั้นไปถึงเรือนรับรองแขก พวกเขาก็ยังไม่ยอมจากไป อ้างเหตุผลว่าพอองค์หญิงบรรทมแล้วก็ไม่ยอมตื่น หากมีใครไปรบกวนนาง นางจะบันดาลโทสะ ทำให้พวกบ่าวไพร่ล้วนไม่กล้ารบกวน

หลังจากที่หร่านเจียงฟังการรายงานของพ่อบ้านใหญ่ก็เพียงกำชับไปอย่างเรียบๆ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สั่งคนไปแจ้งบรรดาอี๋เหนียง* ให้ไปปรนนิบัติองค์หญิงที่เรือนรับรองแขกที”

ด้านหนึ่งหร่านเจียงสั่งบ่าวไพร่ให้ไปตามบรรดาอี๋เหนียงทั้งหมดไปยังเรือนรับรองแขก อีกด้านหนึ่งก็ส่งคนไปแจ้งข่าวในวังว่าองค์หญิงเจ็ดทรงเมา

เขาสั่งให้เหล่าอนุภรรยาไปปรนนิบัติองค์หญิง ส่วนตัวเองก็สั่งให้บ่าวไพร่ไปเตรียมรถม้า ออกจากจวนทันที

เขามองเห็นแผนขององค์หญิงเจ็ดอย่างทะลุปรุโปร่งมานานแล้ว นางเป็นถึงองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ เขาไล่นางกลับวังไม่ได้ ทว่าเขาออกจากจวนได้

ถึงองค์หญิงเจ็ดจะพักค้างคืนที่จวนของเขาแล้วอย่างไร ตัวเขาไม่ได้อยู่ในจวนสักหน่อย อนุภรรยาทั้งหมดที่อยู่ที่เรือนรับรองแขกเป็นพยานได้ ไม่เพียงรักษาความบริสุทธิ์ขององค์หญิง ยังดึงตนออกจากสถานการณ์ได้ด้วย เขาไม่ล่วงเกินองค์หญิง ซ้ำยังป้องกันไม่ให้คนอื่นหาช่องทางเล่นงานเขา นี่คือกลอุบายที่ได้ประโยชน์ทั้งสองทาง

รถม้าถูกจัดเตรียมอย่างรวดเร็ว จอดรออยู่ที่หน้าเรือนแล้ว

หร่านเจียงพาผู้ใต้บังคับบัญชาไปด้วยหกคน พอมาถึงด้านข้างรถม้า เขากำลังจะขึ้นรถกลับชะงักชั่วครู่ คิดไปคิดมาก็หันไปมองพ่อบ้านใหญ่ก่อนจะออกคำสั่งไปประโยคหนึ่ง

“ไปตามชิงเอ๋อร์มา”

พ่อบ้านใหญ่รับคำ หันไปสั่งบ่าวไพร่ให้ไปตามเหมียวลั่วชิงมาทันที