ทดลองอ่าน ใต้เท้าอย่ามาหยอก บทที่ 3-บทที่ 4

บทที่ 4

รถม้าค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากจวนสกุลหร่าน ภายในรถม้าเงียบงันยิ่ง ได้ยินเพียงเสียงหายใจของคนทั้งสอง คนหนึ่งกำลังอึดอัด อีกคนหนึ่งกำลังหอบหายใจ

หร่านเจียงนั่งพิงผนังรถม้าอย่างเกียจคร้าน เหมียวลั่วชิงคุกเข่าอยู่ข้างเท้าเขาพลางก้มหน้าก้มตา สัมผัสได้ถึงแววตาลุกโชนจากด้านบน ในขณะที่หนังศีรษะตนนั้นด้านชาไปเสียแล้ว

หลังจากที่ขึ้นมาบนรถม้านางก็รักษาท่วงท่าคุกเข่าอยู่ตลอด ไม่เข้าไปประจบสอพลอ ไม่ส่งเสียง นิ่งไม่ไหวติงราวคนใบ้

เวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป* ในที่สุดหร่านเจียงก็เอ่ยปาก

“มานี่” เขาเอ่ยอย่างเรียบง่ายเพียงสองคำ ทว่ากลับฟังออกถึงน้ำเสียงที่แฝงอยู่ในนั้น มันแหบพร่ากว่าเมื่อครู่หลายส่วน

ฤทธิ์ยากำเริบแล้ว!

เหมียวลั่วชิงยังคงก้มหน้าอยู่ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด ความคิดยุ่งเหยิงวุ่นวายไปหมด ยังไม่ทันที่จะครุ่นคิดถึงต้นสายปลายเหตุ บุรุษผู้นั้นกลับทนรอไม่ไหวแล้ว ฝ่ามือใหญ่คว้าแขนของนางพลันดึงเข้ามาสู่อ้อมกอด ให้นางนั่งลงบนตักเขา

เหมียวลั่วชิงแข็งทื่อไปทั่วร่าง ต่อมาหน้าอกก็รู้สึกร้อนผ่าว ส่วนกลมกลึงด้านซ้ายถูกปกคลุมด้วยฝ่ามือใหญ่ เคลื่อนเข้าใกล้หัวใจนาง นวดคลึงความเอิบอิ่มนั้น

มือหนึ่งของหร่านเจียงกุมเอวคอดกิ่วของนางไว้ อีกมือหนึ่งก็นวดคลึงเนินอก แล้วลมหายใจที่ร้อนดั่งไฟแต่ไม่กระชั้นนั้นก็รดใส่ติ่งหูของนาง

เขาต้องการระบายไฟราคะใส่นางจริงๆ ด้วย หมายขจัดฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดออกไป

เหมียวลั่วชิงเก็บกดโทสะเอาไว้ ในที่สุดการสัมผัสของเขาก็จุดไฟราคะในตัวนางราวกับปล้นสะดม

เรือนฝ่ายในของเขามีอนุภรรยามากมายเช่นนั้น เขาจะคว้าใครมาก็ได้ หรือไม่ก็ยังมีสาวใช้คนอื่นๆ อีก ไยจึงต้องเรียกหานางด้วยเล่า

เหมียวลั่วชิงพยายามอดกลั้นครั้งแล้วครั้งเล่า ท้ายที่สุดก็ทนไม่ไหว ยื่นมือไปกดฝ่ามือใหญ่ที่กำลังลวนลามเนินอกของนาง

“ปล่อย” เขาออกคำสั่ง

นางไม่ฟัง ถึงตายก็ไม่ยอม

หร่านเจียงค่อยๆ ถอยออกมาเล็กน้อย จับจ้องนาง เห็นชัดว่าดวงตานางแฝงไว้ด้วยเพลิงปรารถนา ทว่ายามนี้นางกลับหรี่ตาลงอย่างเย็นชา

“เจ้าไม่ยินยอมหรือ”

แน่นอนว่านางไม่ยินยอม มือเล็กๆ ของนางกดมือใหญ่ไว้ ไม่ยอมประนีประนอมเด็ดขาด แม้นางจะไม่ได้เอ่ยปาก ทว่าท่าทีกลับปฏิเสธเขาอย่างเห็นได้ชัด

นึกไม่ถึงว่านางจะปฏิเสธเขา เหตุใดนางจึงกล้าปฏิเสธเขา

หร่านเจียงยิ่งทำหน้าบึ้งตึง “ก่อนหน้านี้ที่เจ้าประจบประแจงข้า เจ้าแสร้งทำหรอกหรือ”

“ครานั้นที่ใต้เท้าปฏิเสธข้าก็แสร้งทำเช่นกันหรือเจ้าคะ”

นางไม่เพียงปฏิเสธแต่ยังกล้ามาโต้เถียงกับเขา คงจะเบื่อชีวิตแล้วกระมัง ขณะที่หร่านเจียงอดกลั้นโทสะไว้ เขาก็ประหลาดใจในความกล้าของนางด้วย

เขารู้ว่าองค์หญิงเจ็ดสั่งคนให้ใส่ยาปลุกกำหนัดในสุรา เขาจงใจดื่มมันลงไป และจงใจเตรียมม้าออกจากจวน เลยถือโอกาสพาสตรีนางหนึ่งมาด้วย

ขณะที่กำลังใคร่ครวญว่าจะเลือกใครดี เขากลับนึกถึงเหมียวลั่วชิงขึ้นมา