ทดลองอ่าน ให้เสียงของคุณโอบกอดผม บทที่ 1

บนโต๊ะสีขาวครีมมีเงาดำทาบทับลงมากะทันหัน เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู “ถ้าไม่อยากอยู่ต่อก็ไปกันเถอะ”

เธอหันไปมองจึงเห็นมือคู่หนึ่งยื่นมาอยู่ตรงหน้า

นิ้วมือเรียวยาว ตัดเล็บสะอาดสะอ้าน บนปลายนิ้วออกสีเหลืองน้อยๆ เพราะควันบุหรี่

เสียงบาดหูของพิธีกรหยุดลง บรรยากาศในหอประชุมเองก็เปลี่ยนเป็นเงียบสงัด ทุกคนต่างมองไปที่ชายหนุ่มตัวสูงใหญ่ซึ่งเดินมาด้านหน้าเวทีกะทันหันอย่างงุนงง

หลินเซินมองไปที่เขา ดวงตาคู่นั้นยังคงเป็นเหมือนในอดีต ลึกราวกับมหาสมุทร เมื่อขาดรอยยิ้มสบายๆ นั้นไปก็เพิ่มความเย็นเยือกเข้ามา

เธอจับมือคู่นั้น

กู้ชิงไหวจูงมือเธอเดินออกไปจากหอประชุมโดยที่สายตาไม่ว่อกแว่กไปไหน ในตอนที่เดินมาถึงประตูฝีเท้าของเขาก็หยุดชะงัก แววตาเรียบเฉยมองไปที่พิธีกร “ไม่ฉีกบาดแผลของใครต่อหน้าคนอื่น เป็นคุณสมบัติขั้นพื้นฐานที่สุดของคนเป็นอาจารย์นะครับ”

หลังออกจากหอประชุมแล้วทั้งคู่ก็เดินเลี้ยวไปทางขวา ที่หน้าประตูตึกมีตู้ขายน้ำอัตโนมัติอยู่เครื่องหนึ่ง กู้ชิงไหวปล่อยมือหลินเซินออก แล้วกดซื้อน้ำแร่ขวดหนึ่งมาให้เธอ

หลินเซินก้มหน้าลงขณะบิดเปิดฝาขวด ปากก็เอ่ยขอบคุณเสียงแหบแห้ง หลังหนีออกมาจากสถานที่ที่ชวนให้หายใจไม่ออกนั้นได้ เธอถึงรู้สึกว่าทั้งตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ ข้อมือกำลังสั่นอย่างรุนแรงแม้กระทั่งฝาขวดก็ยังเปิดไม่ออก

กู้ชิงไหวรับขวดน้ำแร่มาเปิดให้แล้ววางใส่มือเธอ “ไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเองนะ”

หลินเซินเอ่ยอธิบายเสียงเบา “ฉันเปล่าฝืนค่ะ”

กู้ชิงไหวกอดอกมองประเมินเธอสักพัก ก่อนส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ “คุณหลิน อย่าให้ความใจดีของตัวเองกลายมาเป็นอาวุธที่คนอื่นใช้ทำร้ายคุณ คุณต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกว่านี้หน่อยนะครับ”

ดวงตาของเธอราวกับทะเลสาบจันทร์เสี้ยวที่เต็มไปด้วยแสงดาว แต่เขากลับไม่เคยเห็นประกายความสุขในดวงตางดงามคู่นั้นมาก่อน

“โอ๊ะ! หลินเซิน เธอมาอยู่ที่นี่เองเหรอ เมื่อครู่ต้องขอโทษด้วยจริงๆ! อาจารย์เฉินเธอไม่ได้ตั้งใจ เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

อาจารย์สวีไล่ตามออกมา หลินเซินหลุดจากอาการเหม่อลอย หันหน้าไปหาอาจารย์ของตนแล้วส่งยิ้มน้อยๆ “ไม่เป็นไรค่ะ”

กู้ชิงไหวมองอาจารย์สวีที่ยังคิดจะพูดปลอบต่อหนหนึ่ง ก่อนยื่นมือไปดึงตัวหลินเซินมาด้านหลัง “ป่วยแล้วก็รีบกลับบ้านไปพักเถอะ เจ็บคอจนจะพูดไม่ออกอยู่แล้วยังจะมาเข้าร่วมงานบรรยายอะไรกัน!”

อาจารย์สวีมีสีหน้ากระอักกระอ่วน “ใช่แล้วๆ รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ ครั้งหน้าค่อยเจอกันใหม่นะ”

แขนของหลินเซินเกร็งไปเล็กน้อย ทว่าเธอก็ไม่ได้สะบัดเขาออก หลังบอกลากับอาจารย์สวีแล้วก็เดินตามชายหนุ่มลงจากตึกไป เมื่อออกมาจากห้องโถงจัดแสดงแล้วกู้ชิงไหวก็หันกลับมาถามเธอ “ให้ผมพาไปโรงพยาบาลไหมครับ”