ทดลองอ่าน First Frost วันนี้ วันไหน ยังไงก็เธอ บทที่ 1-บทที่ 2

บทที่ 1 ตัวท็อปแห่งถนนตั้วลั่ว

ไม่ง่ายเลยกว่าเวินอี่ฝานจะได้หยุดพักผ่อนสักที คืนนี้เธอเลยเลือกดูหนังสยองขวัญเสียจนดึกดื่น

ดนตรีประกอบและเสียงกรีดร้องในหนังทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ ทุกฉากดูจืดชืดราวกับน้ำเปล่า ไม่มีฉากใดที่ทำให้รู้สึกอกสั่นขวัญแขวนเลยสักนิด ที่เธอฝืนดูจนจบได้ เพราะรู้สึกไม่อยากให้มันค้างคา

พอคำว่าจบบริบูรณ์ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เวินอี่ฝานถึงกับรู้สึกเหมือนหลุดพ้น ความง่วงงุนเข้าครอบงำ ขณะที่เธอดำดิ่งเข้าสู่โลกแห่งความฝัน ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกตบอย่างแรงทีหนึ่ง

เสียงดังปัง!…

เวินอี่ฝานสะดุ้งลืมตาตื่นในทันที แสงจันทร์ส่องลอดเข้ามาจากรอยแยกของผ้าม่านตรงหน้าต่าง

เธอมองไปยังประตู ได้ยินเสียงพึมพำของชายหนุ่มที่กำลังเมามาย รวมถึงเสียงฝีเท้าที่เดินโซซัดโซเซไปอีกทาง

หลังจากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงเปิดและปิดประตูซึ่งกลบเสียงการเคลื่อนไหวอื่นแทบจะทั้งหมด

เธอจ้องอยู่ที่ประตูอีกหลายวินาทีจนกระทั่งเสียงเงียบสนิท ถึงได้ผ่อนคลายความตึงเครียดลง

เวินอี่ฝานเม้มปาก แล้วอารมณ์เดือดพล่านก็ตามมา

อาทิตย์นี้มันครั้งที่เท่าไหร่กันแล้ว!

พอความง่วงงุนถูกขัดจังหวะ เวินอี่ฝานก็ไม่สามารถนอนหลับต่อได้อีก เธอพลิกตัวไปมา ลองหลับตาอีกครั้ง เบนความสนใจไปนึกถึงหนังที่ดูเมื่อครู่อย่างเซ็งๆ

เอ๊ะ

เหมือนจะเป็นหนังผีไม่ใช่เหรอ

หรือว่าจะเป็นหนังผีที่ลงทุนน้อย คงนึกว่าจะทำให้คนขนหัวลุกได้สินะ

ขณะสะลึมสะลือก็มีภาพใบหน้าผีในหนังผุดขึ้นมาในความคิดของเวินอี่ฝานอย่างประหลาด

หลังจากผ่านไปสามวินาทีเธอก็ลุกขึ้นในทันใดแล้วเปิดโคมไฟตรงหัวเตียง

เวลาผ่านไปจนเลยเที่ยงคืน เวินอี่ฝานหลับไม่ค่อยสนิทนัก ในขณะครึ่งหลับครึ่งตื่นเธอมักจะรู้สึกว่าใบหน้าผีอาบเลือดกำลังจ้องเธออยู่จากด้านข้าง จนกระทั่งฟ้าสางเธอจึงฝืนหลับลงไปได้

เวินอี่ฝานสะดุ้งตื่นด้วยเสียงเรียกเข้าจากมือถือ

เพราะนอนดึกและนอนหลับไม่เต็มอิ่มจึงรู้สึกเหมือนมีเข็มมาทิ่มแทงศีรษะจนเจ็บจี๊ด เธอรู้สึกกระสับกระส่ายอยู่บ้าง ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาอย่างเชื่องช้าแล้วกดรับสาย

เสียงเนิบทุ้มของจงซือเฉียวเพื่อนรักสมัยเรียนดังมาจากปลายสาย

“เดี๋ยวฉันค่อยโทรกลับไปหาเธอนะ”

“…”

เวินอี่ฝานหนังตากระตุก สมองหยุดทำงานไปสองวินาที

อยู่ดีๆ ก็โทรมาปลุกนี่ก็ถือว่าแย่อยู่แล้วนะ ไม่คิดเลยว่าจะมาแค่ตัวอย่างหนัง ไม่ได้มาทั้งเรื่อง

ความง่วงเหงาหาวนอนระเบิดโพลงออกมาเป็นคำพูดในชั่วพริบตา “เธอตั้งใจจะ…” ทว่ายังพูดไม่ทันจบ อีกฝ่ายก็วางสายไปเสียแล้ว

เวินอี่ฝานคล้ายชกลงบนฝ้ายเธอลืมตาขึ้นโดยพลันแล้วถอนใจอย่างหงุดหงิด นอนอยู่บนเตียงอีกสักพักก็หยิบมือถือขึ้นมาดูเวลาแวบหนึ่ง

เกือบบ่ายสองโมงแล้ว

เธอจึงไม่นอนขี้เกียจอีกต่อไป คว้าเสื้อคลุมมาแล้วลุกขึ้นจากเตียง