ทดลองอ่าน First Frost วันนี้ วันไหน ยังไงก็เธอ บทที่ 1-บทที่ 2

แต่จะโทษจงซือเฉียวที่รู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังดูไม่มีเหตุผลเอาซะเลยไม่ได้ เพราะเวินอี่ฝานสวยสะดุดตามาก ซึ่งไม่เข้ากันกับนิสัยเรียบร้อยของเธอเลยสักนิด หน้าตาเธอสวยพราวเสน่ห์ สวยถึงขั้นแฝงความยั่วยวนเอาไว้ ดวงตาที่คล้ายจิ้งจอกคู่นั้นเหมือนจะกระชากวิญญาณคนออกมาได้ หางตาตวัดขึ้นเล็กน้อย ทุกท่วงท่าล้วนมีเสน่ห์ดึงดูดใจ

เธอนั่งอยู่ในผับที่มืดสลัวอย่างนี้ก็เหมือนกับเปล่งแสงออร่าออกมา

จงซือเฉียวรู้สึกมาตลอดว่าเวินอี่ฝานสามารถโด่งดังรวยล้นฟ้าได้ด้วยหน้าตาแบบนี้ แต่ใครจะไปคิดว่าท้ายที่สุดเธอกลับมาทำอาชีพนักข่าวที่แสนลำบากลำบน

“แล้วตอนนี้หน้าตาเธอก็ไม่ได้ต่างไปจากตอน ม.ปลาย เลย ก็แค่ผมสั้นกว่าตอนนั้น…” จงซือเฉียวเหลือบมองการเคลื่อนไหวของทางฝั่งนั้น แล้วก็เปลี่ยนคำพูดในทันที “ก็ได้ อาจจะเป็นไปได้”

“…”

“รูปร่างหน้าตาอย่างเขา หลายปีมานี้คงมีสาวๆ เข้ามาป้วนเปี้ยนไม่น้อย ไม่แน่อาจจะมีหลายคนที่รูปร่างหน้าตาประมาณเดียวกับเธอ”

พอเวินอี่ฝานได้ฟังก็เท้าคางพลางมองไปทางซังเหยียน

คราวนี้มีหญิงสาวคนหนึ่งเข้าไปทักทายเขาจากด้านข้าง

หญิงสาวคนนั้นดูท่าจะไม่กลัวหนาวเอาซะเลย เธอสวมกระโปรงสั้นรัดรูป เผยให้เห็นขาที่เรียวยาวขาวเนียน เธอยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์ เอียงคอไปชนแก้วกับเขา ยิ้มโปรยเสน่ห์อย่างเจ้าเล่ห์ ส่วนโค้งเว้าของรูปร่างก็ถูกแต่งแต้มด้วยท่วงท่าที่เย้ายวนอย่างเห็นได้ชัด

ซังเหยียนช้อนตาขึ้นมองหญิงสาวคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

ด้วยบรรยากาศแบบนี้ทำให้ยิ่งเพิ่มความรู้สึกของการจีบเข้าไปหลายส่วน

หัวข้อสนทนานี้ช่างสั้นเหลือเกิน เดี๋ยวเดียวจงซือเฉียวก็เปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น

เสียงของจงซือเฉียวดึงความสนใจของเวินอี่ฝานกลับมา เธอเบนสายตากลับโดยพลัน แล้วสนทนากับเพื่อนต่อ

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่

เมื่อนักร้องสาวร้องเพลงสุดท้ายจบ เวินอี่ฝานก็สังเกตว่าได้เวลาแล้วจึงถามขึ้น

“เกือบสี่ทุ่มแล้วนะ พวกเรากลับกันเถอะ”

จงซือเฉียว “โอเคจ้า”

ทั้งสองคนลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอกผับ

จงซือเฉียวจับแขนของเวินอี่ฝานไว้ ตามองมือถือพลางพูด “เซี่ยงหล่างเพิ่งบอกฉันว่าเขาจะกลับจีนเดือนหน้า ครั้งหน้าพวกเราออกมาเที่ยวกับเขาแล้วกันนะ ไปผับที่เต้นดิสโก้ได้ดีกว่า ที่นี่ไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่”

เวินอี่ฝานรับคำทันที “ดีๆ”

ก่อนจะออกจากร้านเธอยังมองไปทางเคาน์เตอร์บาร์แวบหนึ่ง