ทดลองอ่าน First Frost วันนี้ วันไหน ยังไงก็เธอ บทที่ 5-บทที่ 6

เธอถูกคนที่อยู่ด้านหน้าบังจึงต้องขยับไปถ่ายมุมอื่น

การแสดงดอกไม้ไฟกินเวลาต่อกันสิบกว่านาที

ในขณะที่เธอไม่รู้เนื้อรู้ตัว เวินอี่ฝานก็ถูกผู้คนเบียดออกมาด้านนอก มาถึงตรงราวกั้นเขตเข้างาน เธอสังเกตเห็นว่างานดอกไม้ไฟใกล้จบลงแล้ว จึงคิดที่จะเดินกลับไปหาเฉียนเว่ยหวา แต่จู่ๆ ก็โดนคนที่เดินผ่านมาชนเข้า

เวินอี่ฝานเซไปข้างหน้าสองสามก้าวอย่างควบคุมไม่อยู่ จากนั้นก็ชนเข้ากับอีกคนหนึ่ง

เธอผงะถอยหลังไปในทันใด เงยหน้าขึ้นพลางเอ่ย “ขอโทษค่ะ”

พอเอ่ยปากออกไปแล้วเธอถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าคนที่เธอชนคือซังเหยียน เขากำลังหลุบตาลงมองเธอ เธอเลยเห็นหน้าตาเขาไม่ชัดนัก ท่าทางเขาคล้ายกำลังคุยโทรศัพท์กับคนอื่นอยู่

“…อืม กำลังจะกลับแล้ว”

ด้วยมารยาทเวินอี่ฝานจึงต้องเอ่ยขอโทษอีกครั้ง

ซังเหยียนปรายตามองเธอชั่วครู่ จากนั้นก็พยักหน้า เหมือนกับจะบอกว่าเขาได้ยินแล้ว

ในขณะที่เวินอี่ฝานกำลังจะเดินกลับไปก็แอบได้ยินเสียงเขาพูดกับคนปลายสาย

“สุขสันต์วันปีใหม่”

เมื่อเวินอี่ฝานกลับไปหาเฉียนเว่ยหวาก็คลำใบหน้าตัวเอง ถึงมารู้ตัวว่าเธอยังสวมหน้ากากอนามัยอยู่ เธอชะงักไปโดยพลัน อารมณ์ก็ผ่อนคลายลง

ฉันปิดบังใบหน้าอยู่ เขาคงจำไม่ได้…หรอกมั้ง

อีกฝั่งหนึ่ง

เฉียนเฟยผู้เป็นทั้งเพื่อนและรูมเมตของซังเหยียนสมัยเรียนมหา’ลัยที่อยู่ปลายสายกำลังพูดไปเรื่อยก็ถูกซังเหยียนขัดจังหวะถึงสองครั้ง จึงเงียบเสียงไปหลายวินาที

“อ๋อ ฉันไม่ห่วงหรอกว่านายจะกลับบ้านเมื่อไหร่ แต่ก็ขอบคุณนะเพื่อน นายก็สุขสันต์วันปีใหม่เช่นกัน”

ซังเหยียนเลิกคิ้ว “ขอบคุณอะไร”

“นายไม่ได้อวยพรฉันเหรอ”

“อย่าคิดเอาเองได้ปะ” ซังเหยียนลากเสียงสุดท้าย เอ่ยอย่างเหนื่อยหน่าย “ฉันไม่ได้พูดกับนาย”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 16 มี.ค. 65 เวลา 12.00 น.