ทดลองอ่าน Little Man ชั่วโมงบินน้อยแต่มีรักเต็มร้อยให้คุณ เล่ม 3 บทที่ 65

บทที่ 65

ก่อนวิ่งออกมาจากห้อง อิ๋งจิ่งไม่ลืมที่จะเอาเสื้อคลุมตัวนอกมาคลุมให้ชูหนิง

เสียงตะโกนนี้ดังลั่นสะเทือนฟ้าดิน เหรินชิงหมิงไม่ได้กำลังพักผ่อนอยู่ เขาเตรียมตัวที่จะไปตรวจสอบห้องเครื่องยนต์ ครั้นได้ยินเสียงนี้ก็รีบลงบันไดมาอย่างรวดเร็ว

อิ๋งจิ่งหนุนรองตรงท้ายทอยของชูหนิง ภายในใจก็คาดเดาไปต่างๆ นานา เหรินชิงหมิงมีประสบการณ์มาก แค่เพียงเห็นสภาพของเธอเป็นแบบนี้ก็ยืนยันทันที

“อาการแพ้ที่สูง! ไปส่งที่สถานพยาบาลเร็วเข้า”

ความจริงแล้วชูหนิงที่เพิ่งจะเป็นลมสลบไปนั้นตอนนี้อาการดีขึ้นเยอะแล้ว เธอได้สติกลับมา อยากจะพูดกับอิ๋งจิ่งว่า ‘ฉันไม่เป็นไร’

แต่เธอกำลังถูกเขาอุ้มโคลงไปเคลงมา แน่นหน้าอกและหายใจสั้นกระชั้น ก็เลยไม่สามารถที่จะเอ่ยคำพูดใดออกมาได้

ไม่นานนักก็มาถึงสถานพยาบาล เมื่อเธอนอนลงบนเตียงคนไข้แล้วก็ถูกให้น้ำเกลือเพื่อเพิ่มเสริมน้ำแก่ร่างกาย หมอตรวจเช็กอย่างง่ายๆ ก่อนจะพูดขึ้น

“สาวน้อยคนนี้มีอาการแพ้ที่สูงอย่างร้ายแรงมากทีเดียว เธอเหนื่อยเกินไปใช่ไหมครับ”

อิ๋งจิ่งตอบ “ใช่ครับ วันนี้เธอนั่งรถนานมาก”

“การเดินทางมาที่นี่เส้นทางยากลำบาก อาการแบบนั้นคงจะเพราะเหน็ดเหนื่อยน่ะครับ วางใจได้เลยครับ ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ใส่ใจดูแลพักผ่อนสักสองวันก็ดีขึ้น ผมจะจ่ายยาให้นิดหน่อย ส่วนคืนนี้ก็ให้เธออยู่ที่นี่เพื่อให้ออกซิเจนและสังเกตดูอาการก่อน” หมอถามอีกว่า “พวกคุณใครจะมาเป็นคนเซ็นชื่อครับ”

อิ๋งจิ่งรีบบอก “ผมครับ!”

เห็นเขาตะโกนพูดอย่างเต็มเสียง หมอก็ขบขัน “คุณเป็นอะไรกับเธอเหรอครับ”

อิ๋งจิ่งสายตาจริงจังมองตรงอย่างแน่วแน่ พูดเสียงเรียบว่า “แฟนครับ”

ชูหนิงค่อยๆ หันหน้ามา ได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อบนปลอกหมอน หัวใจเต้นตึกตักๆ

สิบห้านาทีต่อมาก็จัดการเรื่องเสร็จ อิ๋งจิ่งกลับมาที่ห้องผู้ป่วย

พยาบาลกำลังเปลี่ยนขวดที่ห้อยแขวน ดวงตาดำขลับของชูหนิงกำลังจ้องมองอยู่ ครั้นเห็นอิ๋งจิ่งเข้ามา สายตาของเธอก็มองที่เขา

“ดีขึ้นบ้างไหม” เมื่อพยาบาลไปแล้ว อิ๋งจิ่งก็นั่งลงที่ข้างเตียง ลูบขึ้นลูบลงตามแขนของเธอเบาๆ

ชูหนิงยังครุ่นคิดเรื่องขวดที่ห้อยแขวนอยู่ “เอายาอะไรให้ฉันเหรอ”

อิ๋งจิ่งลุกขึ้นช่วยเธอดูและบอกว่า “ขวดนี้คือน้ำตาลกลูโคส”

ชูหนิงขานเสียงตอบและรู้สึกผ่อนคลายลง

อิ๋งจิ่งหัวเราะ “ยังจะกลัวคนวางยาพิษคุณด้วยเหรอ”

“ตอนที่ฉันเป็นเด็กมีครั้งหนึ่งไข้ขึ้นสูง แม่ฉันพาไปให้น้ำเกลือที่สถานพยาบาล วันนั้นคงจะเป็นพยาบาลที่มาใหม่และคนไข้ก็เยอะด้วย เธอเจาะให้ฉันสุ่มๆ แล้วก็ไปยุ่งจัดการงาน ฉันจำได้ว่าตอนนั้นเป็นแบบขวดแก้วที่ห่อด้วยตาข่ายสีเขียว ฉันร้องว่าเจ็บอยู่ตลอด ส่วนแม่ฉันก็บ่นฉันว่าแค่เอาเข็มเจาะเท่านั้นเอง ทำไมฉันเป็นคนใจเสาะขี้แยขนาดนี้”

ชูหนิงจ้องมองสารเหลวที่อยู่ในสายสวนกำลังหยดติ๋งๆ พูดเรื่องในอดีตขึ้นมาก็ยังรู้สึกกลัวมาก

“แต่ว่าฉันเจ็บมากนะ อวัยวะภายในร้อนเหมือนกับไฟแผดเผา ฉันทนไม่ไหวจนอาเจียนออกมา แม่ของฉันกำลังพูดคุยเรื่อยเปื่อยอยู่กับคนข้างๆ ยังเป็นเพื่อนผู้ป่วยคนอื่นเสียอีกที่สังเกตเห็นฉัน บอกว่า ‘โธ่เอ๊ย แม่หนูน้อยคนนี้ทำไมหน้าขาวซีดขนาดนี้ล่ะเนี่ย’ ภายหลังเมื่อมาดูขวดยาก็พบว่าให้ยาผิด เอายาลดปริมาณน้ำตาลในเลือดของคนอื่นมาให้ฉัน” ชูหนิงถอนใจพลางพูดว่า “ฉันกลัวการฉีดยาจริงๆ ไม่ใช่เพราะว่าเจ็บนะ เพราะว่ามีความหลังฝังใจไง”

อิ๋งจิ่งจับมือของเธอแน่น โน้มตัวลงมา ดวงตาที่เป็นประกายของเขาจับจ้องมองเธอ “…หนิงเอ๋อร์ คุณทนทุกข์ทรมานแล้วล่ะ”

ชูหนิงใช้มือขวาที่ไม่ได้เจาะเข็มลูบตรงแก้มของเขาเบาๆ ถอนหายใจเป่าลมออกจากปาก “เมื่อก่อนกวนอวี้แนะนำฉันเสมอว่าถ้าหาแฟนอย่าหาคนที่อายุน้อยกว่าเป็นอันขาด ทั้งเปลืองแรงและเหนื่อยใจ ตอนนี้พอมาคิดๆ ดู ฉันรู้สึกว่าที่เธอพูดก็มีเหตุผล”

อิ๋งจิ่งทำเสียงค้าน และพูดอย่างไม่พอใจมาก “เหตุผลเพี้ยนๆ”

ชูหนิงก็ไม่ได้เห็นพ้องตามเขา ถามกลับไปว่า “ไม่จริงเหรอ”

อิ๋งจิ่งเบะมุมปากนิดหน่อย ก่อนก้มลงมามองและพูดเสียงเบาว่า “ผมมันแย่มากเลยใช่ไหม”

ชูหนิงทำท่าทางบอกให้เขาพูดต่อ

“ผมไม่ใช่ผู้ใหญ่ ผมไม่เข้าใจงานของคุณ ไม่สามารถแบ่งเบาแก้ปัญหาคลายความกังวลให้คุณได้ และยังทำให้คุณไม่พอใจอยู่บ่อยๆ” เสียงของอิ๋งจิ่งค่อยๆ เบาลง

ชูหนิงยิ้ม “ใช้ได้แล้วนะ รวมๆ คือนายดีมากแล้วล่ะ”

อิ๋งจิ่งก้มศีรษะลงอีกครั้ง ความรู้สึกผิดยิ่งอัดแน่นรุนแรงขึ้นกว่าเดิม