ทดลองอ่าน Master of My Own ขอโทษที ฉันไม่ใช่เลขาคุณแล้ว บทที่ 1-บทที่ 2

ลู่จี้หมิงรับแก้วมาแล้วเริ่มพ่นไฟต่อไปอย่างอดไม่ได้ “บอกแล้วไงว่ากาแฟ ชงน้ำชามาทำไม!” พ่นไฟเสร็จก็ก้มหน้าลงแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง

หนิงเหมิงยกสิ่งที่เขาต้องการมาให้…กาแฟร้อนๆ เติมน้ำตาล

หนิงเหมิงยังคงสงบนิ่ง

ลู่จี้หมิงคนนี้มีลักษณะพิเศษก็คือชอบหาเรื่อง เธอเดาได้ตั้งแต่ต้นแล้วว่าถ้ายกน้ำชาไปให้เขา เขาจะต้องต่อว่าว่าเขาสั่งกาแฟชัดๆ เธอจะยกชามาให้ทำไม ดูสิ เป็นอย่างนั้นไม่ผิดเลย

เธอคาดไว้อยู่แล้วว่าคุณชายดื้อดึงคนนี้จะต้องสั่งเพื่อหาเรื่องเธอ ดังนั้นถ้าเธอทำตรงกันข้ามก็จะถูกต้อง นี่คือข้อสรุปจากประสบการณ์อันมีค่าของหนิงเหมิงในการเป็นเลขาฯ ให้กับลู่จี้หมิงมาสามปี

ลู่จี้หมิงก้มหน้ามองแก้วกาแฟในมือแล้วร้องเหอะออกมา เขายกแก้วขึ้นเป่าเบาๆ แล้วดื่มลงไป

ขณะที่กาแฟกำลังจะหมดแก้ว อารมณ์ของเขาก็ดูเย็นลงไปไม่น้อย

พวกผู้บริหารแอบถอนใจเบาๆ มองหนิงเหมิงด้วยความนับถือและขอบคุณ ในบริษัทนี้มีแค่สาวน้อยคนนี้เท่านั้นที่จับทางของบอสใหญ่ได้ถูก

หนิงเหมิงถือโอกาสที่ลู่จี้หมิงกำลังดื่มกาแฟหันไปถามพวกผู้บริหาร “ทุกท่านต้องการดื่มอะไรไหมคะ”

ลู่จี้หมิงเงยหน้าขึ้นมาทันทีพร้อมตะคอกออกไป “พวกเขาไม่ดื่ม ปล่อยให้หิวไป!”

ผู้บริหารทุกท่านก็รับตอบว่า “ไม่ดื่มครับไม่ดื่ม…”

ผอ. เหรินที่ยืนอยู่ท่ามกลางผู้บริหารพยายามส่งสายตาให้หนิงเหมิงอย่างสุดกำลัง หนิงเหมิงดันแว่นตาแล้วพยักหน้าแบบแทบจะมองไม่เห็น

เธอเดินมาข้างๆ ลู่จี้หมิงแล้วพูดด้วยเสียงเล็กๆ เบาๆ ว่า “ประธานลู่คะ อีกสักครู่คุณยังมีการประชุมที่ห้องประชุมนะคะ เป็นการประชุมที่นัดกับธนาคารที่นัดกันไว้ล่วงหน้า อีกสักพักพวกเขาคงจะมาถึง หรือจะให้ฉันไปบอกให้พวกเขารอก่อน รอคุณจัดการทางนี้เรียบร้อยแล้วค่อยตามไป?”

ทันทีที่ลู่จี้หมิงวางแก้วกาแฟลงไปบนจานรอง เขาก็ใช้ดวงตาดำที่มันวับราวกับขัดมาถลึงตามอง หนิงเหมิงถลึงตากลับ

ที่เธอรับมือไม่ได้มากที่สุดก็คือดวงตาคู่นั้น นี่เป็นดวงตาที่กระชากวิญญาณสุดๆ ขนตาทั้งหนาและยาว หางตาชี้ขึ้นเล็กน้อย มีความรู้สึกหยอกเย้าและไร้เยื่อใย

หนิงเหมิงรีบหลบสายตา

ลู่จี้หมิงถลึงตามองเธออย่างโกรธๆ “เก่งแล้วใช่ไหม มาตัดสินใจแทนผมได้ด้วย ใครบอกว่าผมจะจัดการตรงนี้ก่อน! รีบเก็บเนกไทขึ้นมา เตรียมตัวไปประชุมกับผม!” ตะคอกใส่เลขาฯ แล้วก็หันหน้ากลับมาตวาดใส่พวกผู้บริหาร “ทุกคนกลับไปเขียนรายงานเรื่องของวันนี้สรุปมาให้ผม วางไว้ที่โต๊ะผมก่อนเลิกงาน!”

ตวาดเสร็จเขาก็หยิบเสื้อสูทที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วเดินออกไป

หนิงเหมิงยกมือให้สัญญาณพร้อมพูดเสียงเบา “ผอ. ทุกท่านรีบแยกย้ายเถอะค่ะ!” จากนั้นก็รีบเก็บเนกไทแล้วตามลู่จี้หมิงออกไปด้วยความรวดเร็ว

เหล่าผู้บริหารก็พากันถอนหายใจอย่างโล่งอก มองตามหนิงเหมิงไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ

หลิวอี้เทียนเดินเข้ามาตรงหน้า ผอ. เหรินพลางส่ายหัวแล้วถอนหายใจ

“ผมล่ะนับถือจริงๆ เมื่อก่อนเลขาฯ คนไหนๆ ก็อยู่กับท่านประธานลู่ได้ไม่เกินสามเดือนสักคน มีแต่หนิงเหมิง! แม้เธอจะไม่สะดุดตาอะไรแต่เป็นคนที่ฉลาดมาก ไม่มีใครจะจับทางบอสได้ถูกเท่าเธออีกแล้ว คุณว่าไหม ทำไมเธอถึงรู้ว่าบอสนิสัยปากไม่ตรงกับใจ แล้วก็จัดการได้พอเหมาะพอเจาะไม่มากไม่น้อยเกินไป สุดยอดจริงๆ เฮ้อ ถ้าสวยอีกสักหน่อยก็คงจะดี ดีไม่ดีอาจจะเป็นเถ้าแก่เนี้ยก็ได้!”