ทดลองอ่าน Moonlight เพลงรักใต้แสงจันทร์ บทที่ 121

ชายหนุ่มค่อยๆ หยัดตัวขึ้นมาจนโซฟาส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดหนักๆ เขามองเธอนิ่ง ใบหน้าไร้อารมณ์ ใช้ปากถามโดยไม่มีเสียง

“นัดบอด?”

ขณะที่ถาม มือใหญ่ก็ค้ำอยู่บนต้นขาของเธอ ราวกับเน้นย้ำการมีตัวตนของเธอ มือเขาเลื่อนขึ้นมาอีกครั้ง ขณะนี้เองปลายนิ้วของชายหนุ่มก็ใกล้จะแตะแล้ว ใกล้จะแตะแล้ว…

แตะบริเวณที่พูดออกมาไม่ได้

ชูหลี่ถูกสัมผัสจนแทบจะร้องไห้ เธอรับรู้ได้ถึงการคุกคามที่ถ่ายทอดมาโดยไร้สุ้มเสียงจากชายหนุ่ม ไม่รู้ว่าเมื่อคุยโทรศัพท์สายนี้เสร็จ เธอยังจะมีชีวิตอยู่จนเห็นดวงตะวันในวันพรุ่งนี้หรือไม่…

ทำอะไรน่ะ

เขาอารมณ์ไม่ดีไม่ใช่เหรอ

ทำไมยังคุกคามคนอื่นอย่างเริงร่าขนาดนี้ได้ล่ะ

อารมณ์ไม่ดีก็ทำเรื่องอย่างนี้ได้หรือไง!

มือของเขาวางไว้ตรงไหน

ทำไมมือของเขามาวางอยู่ตรงนี้ได้

ถ้าฉันพูดอะไรผิดไป เขาก็จะ…

“หนูไม่นัดบอด หนูไม่นัดบอดค่ะ” ชูหลี่ไม่กล้าคิดต่อ กำโทรศัพท์ในมือไว้แน่น กลางฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ จ้องดวงตาที่เป็นประกายคู่นั้นของชายหนุ่ม เธอไม่รู้ว่าคำพูดนี้ตกลงพูดให้ใครฟังกันแน่ “หนูมีแฟนแล้ว ใช่ๆ มีจริงๆ ค่ะ ดีเลิศมากๆ…”

ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยการประจบประแจง แต่น่าเสียดาย คนที่ถูกชื่นชมยังคงมีสีหน้าไร้อารมณ์ ดูท่าทางเอาใจยากทีเดียว

เมื่อแม่ซักเธอจนสะอาดแล้ว ชูหลี่ก็วางสายอย่างหวาดกลัวจนฉี่แทบจะราด โยนโทรศัพท์มือถือออกไป…บรรยากาศยังคงนิ่งค้างราวกับว่ามีลูกธนูพาดอยู่บนสายและจำเป็นต้องยิงออกไป

เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งยังไม่กล้าคิดให้ละเอียด ได้แต่เกร็งแขน กางมือกอดเอวชายหนุ่มไว้ พูดเบี่ยงประเด็นเสียงเบา

“อาจารย์โจ้วชวน ฉันหิวแล้วค่ะ เราสั่งดีลิเวอรี่กันดีไหม”

…ขอร้องคุณล่ะ กินข้าวเถอะ กินอิ่มแล้วจะได้ไม่ ‘หิว’

* มะเร็งชายแท้ หรือลัทธิชายเป็นใหญ่ เป็นคำที่ผู้หญิงจีนนิยมใช้เรียกเพศตรงข้ามที่ชอบหมกมุ่นเรื่องเพศ นอกจากนี้ยังหมายความว่าผู้ชายที่ไม่เข้าใจผู้หญิงและมองตัวเองเป็นใหญ่

* อาณาเขตสัมบูรณ์ คือเนื้อหรือผิวเปลือยบริเวณต้นขาระหว่างถุงเท้าที่ยาวถึงเข่าหรือเหนือเข่าไปจนถึงชายกระโปรงสั้น เป็นคำสแลงที่โอตาคุมักจะใช้กับตัวละครผู้หญิงในการ์ตูนมังงะ

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 11 มี.ค. 66 เวลา 12.00 น.