ทดลองอ่าน พานพบฝ่าบาทในห้วงกาล บทที่ 1-บทที่ 2

แล้วการปวดหัวที่เริ่มจากการเจ็บจี๊ดก็เริ่มรุนแรงขึ้น วินาทีนั้นฉันปวดเบ้าตาไปหมดจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น และสุดท้ายฉันก็ทำปากกาตกลงพื้น

ตุ้บ!

ฉันทำท่าจะก้มตัวลงเพื่อเก็บปากกา แต่อาจารย์ก็เดินมาหยิบปากกายื่นให้ฉันเสียก่อน

“คยองมิน วันนี้ไม่สบายรึเปล่าจ๊ะ”

อาจารย์ถามด้วยความเป็นห่วง แต่ตอนนี้ฉันอยู่ในสภาพที่แทบจะลืมตาไม่ขึ้นแล้ว อาจารย์จึงยกมือขึ้นอังหน้าผากของฉัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตกใจ

“ทำไมตัวร้อนแบบนี้ล่ะ ไม่สบายขนาดนี้ยังมาอีกเหรอ”

“หนูตัวร้อนเหรอคะ…”

ครั้งนี้ฉันเอามือแตะหน้าผากของตัวเอง ตัวร้อนถึงขนาดที่ฉันเองยังตกใจ ตอนเริ่มสอบร่างกายยังปกติดีอยู่เลย แต่จู่ๆ ทำไมถึงตัวร้อนได้ขนาดนี้ ต้นเหตุที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้คือเขาคนนั้นแน่นอน!

“อาจารย์คะ… หนูขอโทษนะคะ หนูขอสอบใหม่วันหลังได้มั้ยคะ… ตอนนี้หนูทำข้อสอบไม่ไหวแล้ว…”

“เธอไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องสอบนะ รีบไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ”

“ขอบคุณค่ะ…”

หลังจากเก็บกระเป๋าอย่างไร้เรี่ยวแรง ฉันก็ล่ำลาอาจารย์ แล้วเดินไปยังห้องที่อยู่สุดระเบียง พอเดินมาถึงก็พบกับผู้ชายคนหนึ่งกำลังยื่นอะไรสักอย่างให้เขาแล้วเขาก็รับมันมาพร้อมกับมองด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น มันต้องเป็นบุหรี่แน่ๆ

บุหรี่เริ่มถูกนำเข้ามาในเกาหลีหลังจบสงครามอิมจิน แต่กว่าจะกลายเป็นบุหรี่สมัยใหม่แบบนี้ก็ใช้เวลากว่าสามร้อยปีเลยทีเดียว

ตอนนี้ขาของฉันไร้เรี่ยวแรงราวกับจะล้มได้ทุกเมื่อ ฉันพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีเดินเข้าไปในห้อง

“ไอ้…ไอ้นั่น…ทิ้งไปซะ…”

พอพูดจบ ดวงตาของฉันก็มืดดับไปทันที

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด…

เสียงอะไรบางอย่างที่ดังแว่วเข้ามาในหูทำให้ฉันค่อยๆ ลืมตา สิ่งที่มองเห็นเป็นอันดับแรกคือเพดานสีขาว พอกวาดตามองไปรอบๆ ก็เห็นเขานั่งหลับอยู่ ฉันจึงตระหนักได้ว่าสถานที่ที่ฉันตื่นขึ้นมาในตอนนี้ก็คือโรงพยาบาล แต่พอนึกถึงภาพสุดท้ายที่เขากำลังถือบุหรี่อยู่ในมือ ฉันก็ลุกพรวดขึ้นมานั่งทันที

“ฟื้นแล้วเหรอคะ” พยาบาลเดินเข้ามาหา

“ค่ะ ที่นี่ที่ไหนคะ”

“โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนาริค่ะ” โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนาริเป็นโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้โรงเรียนกวดวิชามากที่สุด

“ฉันโทรหาผู้ปกครองตามเบอร์ที่มีอยู่ในมือถือแล้ว แต่ติดต่อไม่ได้เลยค่ะ… คิกๆ” ระหว่างนั้นสายตาของพยาบาลก็เหลือบมองไปที่เขาที่กำลังนั่งหลับคอพับคออ่อนในชุดย้อนยุคเต็มยศ

“คิกๆ ขอโทษนะคะ ฉันถามนักเรียนที่ใส่ชุดโบราณคนนี้แล้ว แต่เขาไม่ยอมเปิดปากพูดอะไรเลยสักคำ ตอนนี้คุณสามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้วนะคะ”

เขาช่างรักษาสัญญาที่มีกับฉันเอาไว้ได้อย่างน่าทึ่งจริงๆ

“คือ… ฉันไม่มีแม่ค่ะ อยู่กับพ่อสองคน และตอนนี้พ่อไปทำงานที่ต่างประเทศค่ะ”

“อย่างนั้นเหรอคะ แล้วมีญาติคนไหนที่น่าจะติดต่อได้บ้างมั้ยคะ”

“ฉันมีอาแค่คนเดียวค่ะ แต่ท่านก็อยู่เมืองนอกอีก”

“แต่ถ้าจะออกจากโรงพยาบาลก็ต้องมีผู้ใหญ่มานะคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจัดการตัวเองได้ แค่จ่ายค่ารักษาพยาบาลก็พอใช่มั้ยคะ”

“ค่ะ น่าจะได้ แต่ว่า…”

“ฉันขอออกจากโรงพยาบาลเลยนะคะ ต้องทำยังไงบ้างคะ”

“งั้นฉันจะไปเอาเอกสารมาให้กรอก ตอนนี้คุณหมอเจ้าของไข้ออกเวรไปแล้ว เอาไว้วันหลังคุณค่อยพาคุณพ่อมาพบคุณหมออีกครั้งนะคะ”

“ฉันเป็นโรคอะไรเหรอคะ”