ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 13 – บทที่ 14

หานตงอวี่ถูกต่อย ปฏิกิริยาแรกคือลุกขึ้นมาแล้วจะตอบโต้กลับไป แต่เมื่อได้ยินที่จั่นหลิงจวินพูดก็รู้สึกงุนงงไปชั่วขณะ เขาหันไปถามเซียวเซียวที่ยืนอยู่ข้างๆ จั่นหลิงจวินอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เขาเป็นแฟนของเธอจริงๆ เหรอ”

ที่เขาตัดสินใจมาที่ปักกิ่งก็เพราะได้คุยกับโจวเชี่ยนทางวีแชตโดยบังเอิญ จึงรู้ว่าเซียวเซียวป่วยจริงๆ และเพราะกินยาจึงทำให้หน้าเธอบวมเป็นหัวหมู เมื่อคิดถึงครั้งสุดท้ายที่พบกัน เซียวเซียวสวมผ้าปิดปากไว้ตลอดเวลา เขาก็ชักสงสัยเรื่องแฟนหนุ่มของเซียวเซียวว่าจริงหรือไม่

เพราะเรื่องป่วยและหน้าตาอัปลักษณ์แต่ก็ยังหาแฟนได้ดีกว่าเขามันดูไม่ค่อยจะปกติ ยิ่งเขาเพิ่มเพื่อนในวีแชตของเซียวเซียวเพื่อสืบดูก็ไม่เห็นเซียวเซียวโพสต์รูปแฟนหนุ่มลงเลย จึงทำให้เขามั่นใจมากขึ้นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องโกหก

เซียวเซียวโมโหจนหน้าแดงก่ำ เดิมคิดว่าหานตงอวี่เป็นคนไม่ยอมเสียหน้า เมื่อเลิกกันไปแล้วก็คงไม่คิดจะกลับมาหาเธออีกแน่นอน ไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรแบบนี้ เธอยื่นมือเข้าไปคล้องแขนจั่นหลิงจวิน “ใช่แล้ว คราวที่แล้วนายก็เคยเจอเขาแล้วนี่”

หานตงอวี่แววตาเหมือนถูกรังแก “เป็นไปไม่ได้ เชี่ยนเชี่ยนบอกฉันว่าเธอไม่มีแฟน ให้ฉันกลับมาหาเธอ ยังไงเธอก็ต้องกลับมาคบกับฉัน…”

“หานตงอวี่ นายยังกล้าพูด ใครคิดจะคืนดีกับนาย หา!” เหลียงจิ้งเหยาที่เห็นเหตุการณ์อยู่ไกลๆ รีบพา รปภ. ของสถานีโทรทัศน์เข้ามาด้วย “ตอนเซียวเซียวนอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลนายหายไปไหนมา ฉันเป็นคนแบกเซียวเซียวไปส่งโรงพยาบาล นอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลครึ่งค่อนเดือนก็ไม่เห็นนายแม้แต่เงา เพื่อนๆ ก็เห็นว่านายเอาแต่เล่นเกมมือถือ ตอนนี้จะมาทำเป็นรักลึกซึ้ง ช่างน่าสะอิดสะเอียน”

คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคก็เปิดเผยตัวตนของหานตงอวี่จนหมดสิ้น ใบหน้าหานตงอวี่ค่อยๆ แดงขึ้นแต่เขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

“คุณครับ ขอเชิญคุณออกไปจากที่นี่ด้วยครับ” รปภ. เดินเข้ามาพาตัวเขาออกไป

หานตงอวี่กำหมัดแน่นแล้วมองจั่นหลิงจวินที่ทั้งสูงใหญ่และหล่อเหลากำลังยืนปกป้องเซียวเซียว ก่อนที่เขาจะยกหลังมือขึ้นปาดตาแดงๆ แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เซียวเซียวถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะหันไปขอบคุณจั่นหลิงจวินที่เข้ามาช่วยแก้ไขสถานการณ์ไว้ได้ทัน

ส่วนเหลียงจิ้งเหยาเดินไปทางโจวเชี่ยนอย่างโมโห แม้ว่าเหลียงจิ้งเหยาจะเตี้ยกว่าโจวเชี่ยนถึงหนึ่งช่วงศีรษะ แต่โจวเชี่ยนก็ยังคงก้าวถอยหลังออกไป

“โจวเชี่ยน เธอไปพูดอะไรกับหานตงอวี่” เหลียงจิ้งเหยาถลึงตามองโจวเชี่ยนอย่างเอาเรื่องพลางยืนแยกขาออกจากกัน มือสองข้างทิ้งตัวอยู่ด้านข้าง และย่อตัวลงเล็กน้อย ทำท่าพร้อมจะจัดการโจวเชี่ยน หากได้คำตอบที่ไม่ถูกใจเธอ ฝ่ามือของเธอพร้อมจะยื่นออกไปแน่นอน

“ฉันไม่ได้พูดกับเขาเลยนะ” โจวเชี่ยนรีบปฏิเสธ “ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมีวีแชตของฉัน แล้วก็คุยกันแค่สองสามประโยค…”

เพียะ! ฝ่ามือของเหลียงจิ้งเหยาสะบัดออกไป “อย่ามาโกหก! คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอเป็นคนยังไง”

“เหยาเหยา!” เซียวเซียวเห็นโจวเชี่ยนจะโต้กลับจึงรีบเข้าไปรั้งไว้ แน่นอนว่ารั้งโจวเชี่ยนเอาไว้ “อย่าทะเลาะกัน อย่าทะเลาะกันนะ”

สุดท้ายเหลียงจิ้งเหยากับโจวเชี่ยนก็ถูกเชิญตัวออกไปข้างนอก