ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 5 – บทที่ 6

ฉินย่าหนานกัดฟันแน่นแล้วลุกขึ้นตามไป ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในลิฟต์ที่เซียวเซียวกำลังจะกดปิด

ในลิฟต์มีเพียงพวกเธอสองคนเท่านั้น บรรยากาศจึงอึดอัดมาก

ฉินย่าหนานสูดหายใจเข้าลึกแล้วเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “แกจะไม่พูดกับฉันจริงๆ เหรอ”

“ก็ไม่นี่ สองสามวันนี้ยุ่งมาก แล้วก็ไม่มีอะไรจะพูดด้วย” เซียวเซียวก้มหน้าตอบวีแชตของเพื่อนรักอย่างเหลียงจิ้งเหยาที่ส่งมา ตอนนี้อีกฝ่ายไปทำงานที่ฮ่องกง กำลังช็อปปิ้งกระหน่ำ ซื้อของมากองพะเนินแล้วถ่ายรูปส่งมาอวดให้เธอดู

เสี่ยวเสี่ยวปู้ : ทำไมถึงมีเนกไทด้วยล่ะ

ต้าต้าเหยา : ก็เอาไว้ให้ผู้ชายน่ะสิ

เสี่ยวเสี่ยวปู้ : เชอะ บอกมา ให้พ่อหรือให้พี่ชาย

ต้าต้าเหยา : หุบปากแกซะ แกนี่รู้ดีจริงๆ ฉันว่ากระโปรงตัวนี้แกคงไม่อยากได้แล้วใช่ไหม

เสี่ยวเสี่ยวปู้ : อยากได้ๆๆๆ ท่านอ๋องหญิง ข้าน้อยผิดไปแล้ว

แม้ตอนนี้มือจะพิมพ์ส่งข้อความไร้สาระ แต่ใบหน้าของเซียวเซียวกลับยังคงเย็นชาเหมือนกับจงใจทิ้งฉินย่าหนานไว้อย่างนั้น

เพียงชั่วครู่ลิฟต์ก็ลงมาถึงชั้นล่าง ทั้งสองคนเดินออกมาด้วยกัน โจวเชี่ยนที่ยืนรออยู่โบกมือด้วยความยินดี โจวเชี่ยนสูงกว่าเซียวเซียวเล็กน้อย อาจเป็นเพราะโครงร่างใหญ่จึงทำให้ดูตัวหนา หน้าอกคัพอีกระเพื่อมขึ้นลง ดูเหมือนลูกบาสเกตบอลสองลูก

“ทางฉันก็แค่บริษัทเล็กๆ จะไปเทียบกับพวกแกได้ยังไง บอสฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรคือการออกแบบ คิดแต่ว่าจะขายของเถาเป่า ให้รวย” โจวเชี่ยนสั่งของหวานมาสามจานแล้วก็พูดถึงเรื่องนี้ พูดอ้อมอยู่พักใหญ่จึงได้พูดถึงเซียวเซียวกับฉินย่าหนาน “แล้วนี่พวกแกทะเลาะกันเหรอ”

“เปล่า” / “อืม”

เซียวเซียวกับฉินย่าหนานพูดพร้อมกันแต่คำตอบกลับสวนทางกัน

โจวเชี่ยนหัวเราะฝืนๆ “เซียวเซียว จริงๆ เรื่องของพวกแกย่าหนานเล่าให้ฉันฟังแล้ว เรื่องนี้ย่าหนานทำไม่ถูก ฉันก็ต่อว่ามันไปแล้ว แกก็อย่าโกรธมันเลยนะ”

โจวเชี่ยนตั้งใจจะมาเป็นกาวสมานใจให้ทั้งคู่ เซียวเซียววางช้อนลงแล้วใช้กระดาษเช็ดปาก “เรื่องเล็กน้อย ฉันลืมไปหมดแล้ว”

“วันนั้นฉันเพิ่งถูกด่า รีบร้อนจะกู้หน้าคืน หลงผิดก็เลยเอาความคิดของแกพูดออกไป ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ” ฉินย่าหนานรับรู้ถึงสายตาที่โจวเชี่ยนส่งมาให้ จึงรีบกล่าวขอโทษออกไป “ขอโทษนะเซียวเซียว”