ทดลองอ่าน คนที่ผมแอบชอบเป็นแมว? เล่ม 1 บทที่ 9-12 #นิยายวาย

บทที่ 12

ตกใจหมดเลย

เย็นวันต่อมา เยี่ยนฉือที่ถูก ‘สูด’ จนหมดสิ้นความหมายในชีวิตก็นอนแผ่หลาอยู่บนเตียง

เขาไม่มีทางหลบหนี การแปลงร่างล้มเหลว เขาสูญเสียอิสรภาพ แถมยังถูกเฉียวโม่ ‘บังคับให้รัก’ ความมั่นใจของเขาพังทลายลงหมดสิ้น ถึงขั้นสูญเสียพลังที่จะต่อต้านไปชั่วขณะ

เยี่ยนฉือพลิกตัวนอนต่อพลางถอนหายใจยาว “เฮ้อ…”

วันต่อมา ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างเชื่องช้า

เยี่ยนฉือรู้สึกเบื่ออาหาร กินแค่แซลมอนกระป๋องกับปลาแห้งสองตัวเป็นมื้อกลางวัน เขาบิดขี้เกียจอย่างอ่อนล้า เตรียมตัวงีบหลับ

แมวส่วนใหญ่ชอบนอน เยี่ยนฉือก็ไม่มีข้อยกเว้น

ตอนเป็นมนุษย์เขามีนิสัยเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว ทำงานยุ่งทุกวันราวกับลูกข่างที่หมุนไม่หยุด ไม่มีเวลาให้พักหายใจ แต่ตอนเป็นแมวเยี่ยนฉือกลับต้านทานความง่วงงุนไม่ไหวเลยสักนิด ทุกวันเขาจะขดตัวอยู่บนเบาะนุ่มข้างหน้าต่างบานใหญ่ หาวไม่หยุด แล้วก็หลับไปแบบไม่ห่วงภาพลักษณ์ใดๆ

แสงแดดอ่อนละมุนราวปุยนุ่นสาดแสงลงบนตัวเขา จู่ๆ เฉียวโม่ก็โน้มตัวลงมาจูบหน้าผากเขาเบาๆ

เยี่ยนฉือขยับขาเล็กน้อย แต่ความง่วงก็ถาโถมจนเขาลืมตาไม่ขึ้น

“เมี้ยว…” ไปให้พ้น…

เฉียวโม่ยกมุมปากยิ้ม พูดเสียงเบา “ง่วงก็นอนเถอะ”

เฉียวโม่เอาผ้าขนหนูนุ่มผืนเล็กมาห่มเจ้าเหมียวทันที ปลายนิ้วของเขามีกลิ่นมะลิอ่อนๆ ติดอยู่ มันเป็นกลิ่นของน้ำยาซักผ้าที่บ้าน กลิ่นนั้นยังวนเวียนอยู่ที่ปลายนิ้วของเขา แล้วผ่านปลายจมูกของเยี่ยนฉือเบาๆ อย่างคล้ายมีคล้ายไม่มี ทำให้เยี่ยนฉือที่หลับสนิทรู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาอย่างรางเลือน

เยี่ยนฉือขมวดคิ้วอย่างอึดอัด

ในไม่ช้ามือหนึ่งของเฉียวโม่เริ่มก็เริ่มลูบไล้ไปตามหัว คาง และแผ่นหลังของเขาอย่างแผ่วเบา เพื่อบรรเทาความไม่สบายใจของเขา

เยี่ยนฉือนอนหลับสนิทอย่างที่ไม่ได้สัมผัสมานาน และยังฝันด้วย…

ในความฝัน เจ้าเหมียวไม่ได้เป็นแค่แมว

เขาเป็นเด็กชายวัยแปดขวบ สวมชุดเอี๊ยมสีน้ำเงินกรมท่าและหมวกกันแดดสีเหลืองอ่อน สะพายเป้ที่แทบไม่มีน้ำหนักอะไรเลยอยู่บนหลัง

ฤดูร้อนแสนร้อนระอุ จักจั่นส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วอยู่ในพุ่มไม้ เด็กชายพยายามลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กของตัวเองไปข้างหน้าท่ามกลางแสงยามอัสดง

เดือนกรกฎาคมเป็นช่วงที่ดอกไม้เบ่งบานท่ามกลางไอร้อนแผดเผา เถาวัลย์ดอกรุ่งอรุณสีสดห้อยระย้าลงมาจากกำแพงและชายคาเรือนตลอดทาง สีสันสดใสประดับประดาบนถนนเบื้องหน้าสองแม่ลูก

‘ใกล้ถึงแล้ว!’

เยี่ยนฉือหันกลับไป เขาจูงมือของคุณแม่ซย่าหย่าอย่างมีความสุข ‘แม่ครับ ดูดอกไม้สิ!’

เขาปล่อยกระเป๋าเดินทางด้วยความตื่นเต้น กระโดดขึ้นไปแตะกลีบดอกไม้ด้วยสี่นิ้ว แล้วร้องออกมาอย่างมีความสุข

‘แม่ ผมกระโดดได้สูงมากเลยใช่ไหม!’

ซย่าหย่าให้เยี่ยนฉือยืนอยู่ด้านหน้าพุ่มดอกรุ่งอรุณ หยิบกล้องถ่ายรูปกล้องเล็กออกมาจากในกระเป๋า แล้วถ่ายรูปให้ลูกชายหลายรูป

เธอยิ้มแล้วพูดว่า ‘ดูดีมาก’

ขณะเดียวกัน รอยยิ้มของซย่าหย่าก็เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย นิ้วมือขาวผ่องของเธอปัดปอยผมเปียกๆ บนหน้าผากของเยี่ยนฉือ และสัมผัสใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยน

‘แม่ครับ?’

ซย่าหย่ารีบหลุบสายตาลง หยิบอมยิ้มรสผลไม้สองแท่งออกมาจากกระเป๋ากระโปรงยาวของตัวเองส่งให้เยี่ยนฉือ

เยี่ยนฉือคว้ามันไว้แล้วยิ้มอย่างดีใจ ด้วยวัยขนาดนี้ เขาไม่เพียงแต่ชอบปลาแห้งเท่านั้น แต่ยังชอบลูกอมด้วย

จากนั้นซย่าหย่าก็จับมือของเยี่ยนฉือเอาไว้ ถามเขาเสียงเบาว่า ‘เดี๋ยวพอพวกเราไปถึงบ้านพ่อ ลูกยังจำได้ไหมว่าแม่สอนอะไรไว้’

‘อื้อ!’ เยี่ยนฉือนับทีละอย่าง ‘ข้อแรก ห้ามแปลงร่างเป็นแมวให้คุณน้ากับน้องชายตกใจเด็ดขาด ข้อสอง ห้ามซน ห้ามปีนต้นไม้โดยเด็ดขาด ข้อสาม ห้ามงอแงว่าจะกินปลาแห้งเด็ดขาด จะต้องกินข้าวให้ดี’

เขาใช้คำว่า ‘ห้าม…เด็ดขาด’ ถึงสามครั้ง

เยี่ยนฉือยิ้มอย่างเขินอาย เสริมว่า ‘ข้อสี่ ต้องคิดถึงคุณแม่วันละร้อยรอบ ข้อนี้ผมเพิ่มมาเอง’

ซย่าหย่าอดรู้สึกขำกับคำพูดของเขาไม่ได้ ชมว่า ‘เป็นเด็กดีจริงๆ’

‘แน่นอนว่าผมเป็นเด็กดีอยู่แล้ว อีกอย่างผมก็ไม่ได้มาที่บ้านพ่อเป็นครั้งแรกซะหน่อย แม่ครับ แล้วเมื่อไหร่แม่จะมารับผมเหรอครับ’

หญิงสาวหลบสายตาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ใบหน้าที่งดงามดูซีดเผือดผิดปกติ

เยี่ยนฉือเรียก ‘แม่ครับ?’

ภายใต้การรบเร้าของลูกชาย ซย่าหย่าขยับริมฝีปากพูดอย่างยากลำบาก ‘ที่บ้านคุณยายเกิดเรื่องนิดหน่อย…’ เธอเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่างแต่กลับหยุดไป หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็พูดว่า ‘ไว้เสร็จธุระแล้วแม่จะมารับนะ’

เธอแทบจะยืนยันซ้ำหลายรอบ

เยี่ยนฉือไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น ถามขึ้นอย่างไร้เดียงสาว่า ‘พาผมไปด้วยไม่ได้เหรอครับ ผมอยากอยู่กับแม่มากกว่า’

ซย่าหย่าส่ายหน้าเบาๆ สีหน้าฉายแววตื่นตระหนก ถามอย่างเป็นกังวล ‘พวกเขา…ทำไม่ดีกับลูกหรือเปล่า’

‘คุณน้าดีกับผมมาก คราวก่อนยังซื้อรถคันเล็กๆ ให้ผมด้วย น้องชายก็ชอบผมมาก แถมยังแบ่งขนมให้ผมกินด้วย’ เยี่ยนฉือรับรู้ได้ถึงความลำบากใจของแม่ ก็ไม่สาธยายต่ออย่างรู้ประสา เพียงแต่พูดเสียงเบาว่า ‘แต่ผมไม่อยากอยู่ที่นี่นาน’

เยี่ยนฉือคิดว่าพ่อไม่ค่อยชอบตัวเอง แต่เพื่อทำให้แม่สบายใจ เขาจึงไม่ได้พูดประโยคนี้

ดอกรุ่งอรุณร่วงลงมาบนไหล่ของเยี่ยนฉืออย่างเหมาะเจาะ ความสนใจของเด็กน้อยถูกดึงดูดอย่างง่ายดาย

เขาหยิบมันขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน คิ้วขมวดด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ ‘แม่ดูสิ ดอกไม้ร่วงแล้ว!’ เขาวางดอกไม้ลงบนมือของซย่าหย่า ดวงตาของเขาที่คล้ายแม่มากกะพริบถี่อย่างไร้เดียงสา

‘ดอกไม้ดอกนี้สวยเหมือนแม่เลย’

ซย่าหย่ากำดอกรุ่งอรุณไว้ในมืออย่างทะนุถนอม เม้มริมฝีปากพูดว่า ‘ขอบคุณนะเสี่ยวฉือ’

เยี่ยนฉือยิ้มตาม พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ‘ผมมีความสุขที่สุดก็ตอนที่ได้อยู่กับแม่ แม่ต้องรีบมารับผมนะครับ’

ในความฝัน ดวงตาของซย่าหย่าค่อยๆ ชื้นขึ้นขณะกอดเยี่ยนฉือไว้แน่น

แขนที่เรียวเล็กคู่นั้นราวกับเถาวัลย์ โอบเยี่ยนฉือเข้าสู่กำแพงที่เขาสามารถพึ่งพิงได้ บนกำแพงนั้นมีดอกไม้อ่อนช้อยเบ่งบานอยู่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ลอยมาจากเรือนผมของซย่าหย่ายังคงอ้อยอิ่งอยู่ในใจของเยี่ยนฉือไม่จางหาย

เยี่ยนฉือจำได้ว่านี่เป็นกลิ่นแชมพูกลิ่นโปรดที่เธอใช้

เขาได้ยินซย่าหย่าพูดว่า…

‘แม่รับปากลูกว่าจะรีบมารับ อย่างช้าที่สุดก็หลังปิดเทอมฤดูร้อนนี้’

ฉากเปลี่ยนจากโพล้เพล้สู่พระอาทิตย์ตก เมื่อความมืดเข้าปกคลุม สีสันโดยรอบก็จางหายไป

ทันใดนั้นสายลมพัดโชย ดอกรุ่งอรุณหลายดอกร่วงโรยลงมา กลายเป็นสีสันเดียวที่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำของเยี่ยนฉือ

มันคือสีส้มสดใสของฤดูร้อน

เยี่ยนฉืออยากกอดซย่าหย่า ทว่ากลับมีแต่ความว่างเปล่า

‘แม่!’

เขาพลันโซเซแล้วล้มลงกับพื้น หัวเข่ากระแทกจนได้เลือด

เขาเห็นซย่าหย่ายิ่งเดินจากไปไกลขึ้นทุกที แผ่นหลังนั้นดูเด็ดเดี่ยวสำหรับเขา ราวกับกำลังบอกว่าแม่จะไม่มีวันกลับมาอีก

เขายื่นมือออกไปไขว่คว้า…

เยี่ยนฉือตื่นขึ้นจากความฝัน

เขาลืมตาขึ้นอย่างตื่นตระหนก อุ้งเท้าแมวทั้งสองยื่นเหยียดออกไปข้างหน้า แต่เขาคว้าไว้ได้เพียงความว่างเปล่าอีกครั้ง

ความผิดหวังเต็มหัวใจโอบล้อมเขาไว้ ความจริงหลังจากฝันยิ่งทำให้เขารู้สึกว่างเปล่า เขาหายใจเบาๆ ดึงอุ้งเท้าที่หดเกร็งกลับมา ทั้งร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกหล่อด้วยตะกั่ว

ตั้งแต่แม่ทอดทิ้งเขาไป เขาก็ไม่ได้ฝันถึงเธอมานานมากแล้ว

ขณะที่เยี่ยนฉือกำลังงุนงงว่าทำไมตัวเองถึงฝันแบบนี้อยู่นั้น จู่ๆ เขาก็เห็นว่าเฉียวโม่นอนอยู่ข้างๆ ตัวเอง

“!”

เยี่ยนฉือ ให้ตายสิ ตกใจหมดเลย

เฉียวโม่กำลังนอนอยู่บนพรม มือข้างหนึ่งวางพาดอยู่ข้างเยี่ยนฉืออย่างส่งๆ

เยี่ยนฉือขยับไปด้านข้างแล้วลุกขึ้นนั่งบนเบาะ ผ้าขนหนูผืนเล็กนุ่มๆ ที่คลุมตัวเขาเลื่อนหลุด เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วมองสำรวจใบหน้าอันงดงามของเฉียวโม่ที่กำลังหลับใหลกลับไปกลับมา ฉวยโอกาสตอนที่อีกฝ่ายยังคงหลับอยู่ค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้ สังเกตขนตายาวของเฉียวโม่อย่างใกล้ชิด และมองอยู่อย่างนั้นนานครึ่งนาทีเต็ม

เขาพึมพำในใจ โตมาด้วยการกินน้ำยาปลูกขนตาหรือไงกันนะ

ยามโพล้เพล้ แสงสุดท้ายอ่อนๆ ลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามา

ท่ามกลางบรรยากาศแสนรื่นรมย์นี้ เยี่ยนฉือเอนตัวนอนพิงเฉียวโม่ หลับตาพักอย่างสงบอยู่ครู่หนึ่ง

อย่างไรก็ดี ช่วงเวลาเงียบสงบมักจะถูกรบกวนด้วย ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ อยู่เสมอ เยี่ยนฉือพลันนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองสามวันก่อนที่เขาร้องเพลงปลอบใจเฉียวโม่

ในชั่วพริบตา สติสัมปชัญญะทั้งหมดในใจของเขาเหมือนถูกบิดขาดสะบั้น

แต่ไหนแต่ไรมาแมวก็เจ้าคิดเจ้าแค้นอยู่แล้ว

เยี่ยนฉือไล่เรียงเรื่องราว ‘แสบๆ คันๆ’ ทั้งหมดที่เฉียวโม่เคยทำกับเขาไว้ในวันปกติ แล้วรวบรวมทุกอย่างเข้าด้วยกัน เขามองเฉียวโม่ที่กำลังนอนฝันหวานอยู่หลายครั้ง ก่อนลูบก้นตัวเองแล้วกำอุ้งเท้าแน่น

ได้เวลาสั่งสอนสักหน่อยแล้ว

ในฐานะแมวตัวหนึ่ง ระดับ ‘การล้างแค้น’ ของเยี่ยนฉือย่อมมีอยู่จำกัด

และในฐานะแมวน้อยตัวหนึ่งนี่แหละ เขาก็ควรจะ ‘ล้างแค้น’ ด้วยวิถีของแมว

โปรดติดตามตอนต่อไป…