ทดลองอ่าน มีมของคุณดูดีกว่าตัวจริงอีกนะ เล่ม 1 บทที่ 19-20 #นิยายวาย

ทดลองอ่านเรื่อง มีมของคุณดูดีกว่าตัวจริงอีกนะ เล่ม 1

ผู้เขียน : เหมาฉิวฉิว (毛球球)

แปลโดย : ซิ่งหลัน

ผลงานเรื่อง : 你的表情包比本人好看 (Ni De Biao Qing Bao Bi Ben Ren Hao Kan)

ถือเป็นลิขสิทธิ์ของสำนักพิมพ์เอเวอร์วายในการเผยแพร่ผลงาน

จัดพิมพ์และจัดจำหน่ายในประเทศไทยแต่เพียงผู้เดียว

หากผู้ใดละเมิดลิขสิทธิ์จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย

– – – – – – – – – – – – – – – – – 

Trigger Warning

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน

ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ

นื้อหามีประเด็นอ่อนไหวเกี่ยวกับบาดแผลทางใจในวัยเด็ก

ความรุนแรงในครอบครัว การทำร้ายทางร่างกายและจิตใจ

และอาการป่วยทางจิต ซึ่งอาจส่งผลกระทบทางจิตใจ  

สำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

** หมายเหตุ: ยังไม่ใช่ต้นฉบับที่เสร็จสมบูรณ์ **

– – – – – – – – – – – – – – – – –

บทที่ 19

ผู้จัดการช่างไม่รู้อะไรเลย

กู้เว่ยผลักเปิดประตูด้วยใจที่สั่นไหวด้วยความตื่นเต้น

พี่ช่างกล้องที่ตามถ่ายเหมือนว่าจะอารมณ์ดีตามไปด้วย อีกฝ่ายแอบหัวเราะอยู่ด้านหลังเขาพร้อมกับแบกกล้องเอาไว้อย่างดีคล้ายว่าจะต้องใช้กล้องบันทึกภาพอบอุ่นหวานชื่นตอนแขกรับเชิญสองคนเจอหน้ากันอย่างเต็มที่

นี่ก็เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว กู้เว่ยไม่ได้ใส่ใจอะไรมากเพราะเวลานี้ในใจของเขามีเพียงเพื่อนคนนั้นที่กำลังจะได้เจอ

เพื่อนร่วมทีมสุดเลิศของทีมงานรายการแสนเทพ กู้เว่ยคู่หูของคุณมาถึงแล้ว

เพื่อนร่วมทีมกำลังจะได้รับอ้อมกอดแรกที่กู้เว่ยมอบให้ในรายการวาไรตี้

“เพื่อน ในที่สุดผมก็หาคุณเจอแล้ว!”

ในห้องพยาบาลมีคนอยู่ตามคาด คนคนนั้นคงสุ่มได้บทหมอประจำห้องพยาบาล อีกฝ่ายสวมชุดกาวน์ของหมอ ยืนหันหลังให้ประตู กำลังจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองอยู่ เขาวางสายรัดข้อมือของทีมงานรายการเอาไว้บนโต๊ะ

จังหวะที่กู้เว่ยโผเข้าไปนั้นก็พลันรู้สึกว่าส่วนสูงและท้ายทอยของคนคนนี้ช่างคุ้นตาเหลือเกิน ทว่าในหัวสมองกลับส่งสัญญาณความกระตือรือร้นนำมาก่อน ร่างกายจึงขยับเคลื่อนไหว โถมเข้าไปใช้ทั้งมือและเท้ากอดคนคนนั้นจนแน่นจากทางด้านหลัง

ต่อจากนั้นเขาก็ได้กลิ่นหอมสดชื่นของน้ำหอมผู้ชายกลิ่นวู้ดดี้ผสมชาขาวจากอีกฝ่าย ทำให้ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเคยได้กลิ่นนี้มาจากที่ไหนสักที่ กระทั่งกลิ่นน้ำหอมเชื่อมโยงเข้ากับความทรงจำส่วนลึกบางส่วน กู้เว่ยก็แข้งขาอ่อนโดยไม่มีสาเหตุทันที

“…” คงไม่บังเอิญขนาดนี้หรอกมั้ง

กู้เว่ยปฏิเสธความคิดของตัวเองที่ผุดขึ้นมากะทันหัน

แต่วินาทีต่อมาคนคนนั้นที่เขากอดอยู่ก็พูดขึ้น

“ได้เจอฉันนายดีใจขนาดนี้เลย?”

กู้เว่ย “?”

“ในที่สุดฉันก็ตามหานายเจอแล้ว”

กู้เว่ย “??”

“เด็กน้อยกู้ เมื่อวานเพิ่งสร้างเรื่องวุ่นวาย นายคิดว่าวันนี้เข้ามากอดออดอ้อนแล้วฉันจะยกโทษให้นายเหรอ”

กู้เว่ย “???”

รอยยิ้มของกู้เว่ยแข็งค้างอยู่บนใบหน้า แขนทั้งสองข้างที่กอดอีกฝ่ายอยู่สั่นระริกเล็กน้อย

เจียงสวิน?

มีม?

นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงเป็นเขาไปได้

แล้วเพื่อนร่วมทีมสุดยอดเยี่ยมหน้าตาดีจิตใจงดงามใครเห็นใครก็รักที่กำลังจะจับมือกับเขาเพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกันล่ะ

นี่ไม่ใช่ทีมงานรายการเทพ แต่เป็นทีมงานรายการปีศาจต่างหาก!

เพื่อที่จะหลอกเขาให้มาร่วมรายการ ผู้จัดการถึงกับบอกว่าในรายการวาไรตี้ไม่มีคู่แข่งของเขา แล้วก็ไม่มีเจี่ยงเอินหยวนที่เขาไม่ชอบหน้า แต่ในรายการวาไรตี้นี้มีพี่ชายของคู่แข่งเขานะ

ผู้จัดการไม่รู้ว่าระหว่างพี่ชายของคู่แข่งกับเขายังมีเรื่องบ้าบออีกเป็นกระบุงที่พูดได้ไม่กระจ่าง อธิบายได้ไม่ชัดแจ้ง

ผู้จัดการก็ไม่รู้ด้วยว่าพี่ชายของคู่แข่งมีฐานะพิเศษ เคยเป็นอดีตคู่หมั้นของเขา เคยเป็น ‘สปอนเซอร์’ ของเขา เคยเป็นคนเฮงซวยในโมเมนต์วีแชตของเขา แต่ตอนนี้เปลี่ยนสถานะอย่างรวดเร็วกลายมาเป็นคู่แค้นตัวฉกาจของเขาแล้ว

ผู้จัดการยังไม่รู้อีกว่าพี่ชายของคู่แข่งถูกมือข้างขวาที่เขาแสนจะภาคภูมิใจตลอดชีวิตโสดสิบแปดปีมานี้ส่งขึ้นคำค้นหายอดฮิตตอนกลางดึกของคืนวันก่อนหน้าที่จะออกเดินทางมาถ่ายทำรายการวาไรตี้

“ทำไมถึงเป็นคุณได้” กู้เว่ยปล่อยมือทั้งสองข้างที่กอดเจียงสวินออกแล้วถอยหลังสองก้าวอย่างเหลือเชื่อ และด้วยความที่ขาอ่อนบวกกับทรงตัวไม่ดีจึงล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปบนพื้น

เขาไม่ได้ห่วงเรื่องเจ็บตัว พลันยื่นมือข้างหนึ่งออกไปดึงขากางเกงของอีกฝ่ายแล้วรีบร้อนถามว่า “คุณคือเจียงสวินตัวจริงเหรอ”

คุณคือปีศาจใช่ไหม

“ตัวจริงแน่นอน ฉันบอกกับนายแล้วไงว่าเดี๋ยวเจอกัน” เจียงสวินหันกลับมาแล้วก้มตัวมองกู้เว่ยที่อยู่บนพื้น “เพิ่งผ่านไปไม่นานเอง ลืมแล้วเหรอ”

“คุณคืนอ้อมกอดด้วยความรักของผมมาเลยนะ” กู้เว่ยอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

“คืนอะไร” เจียงสวินถาม

“มะ…ไม่มีอะไร” กู้เว่ยส่ายหน้า

ไม่เอาอ้อมกอดด้วยความรักแล้ว ใครอยากได้ก็เอาไปเลย

เจียงสวินมองปฏิกิริยาของเขาแล้วพูดอย่างแฝงความนัย “ไม่ได้ตั้งใจมาหาฉันโดยเฉพาะ งั้นก็คือไม่อยากเจอฉัน?”

กู้เว่ยลนลาน ที่แท้ประโยคเดี๋ยวเจอกันนั่นไม่ใช่การขู่ แต่เป็นเพราะจะได้เจอกันในวันสองวันนี้จริงๆ

“กลางดึกเมื่อคืนตอนส่งฉันขึ้นคำค้นหายอดฮิต เคยคิดบ้างไหมว่าวันนี้จะได้เจอฉัน” เจียงสวินถาม

กู้เว่ยส่ายหัวรัวๆ

เขาเสียใจ

แต่จะโทษเขาไม่ได้นะ มันเป็นเพราะมือของเขาไม่รักดีต่างหาก

สภาพสังคมเสื่อมทรามลง จิตใจคนไม่บริสุทธิ์ซื่อสัตย์เหมือนเมื่อก่อน มิน่าล่ะคนในทีมผู้กำกับกลุ่มนั้นถึงมองเขาด้วยแววตาเจือความสนุกสนานกับความโชคร้าย มิน่าล่ะเมื่อกี้ช่างกล้องที่ตามถ่ายเขาถึงได้เกือบขำกลิ้งอยู่รอมร่อ ที่แท้เพราะว่ามีเรื่องเซอร์ไพรส์นี้รอเขาอยู่นี่เอง

เจียงสวินเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าตามบทบาทที่ทีมงานเตรียมเอาไว้ให้ เขาสวมเสื้อกาวน์ ห้อยสเต็ตโทสโคปเอาไว้บนคอ แม้จะไม่ได้ดูสง่าองอาจเหมือนตอนสวมชุดทีมในสนามแข่งตามปกติ แต่เขาในเวลานี้มีกลิ่นอายบริสุทธิ์ทั้งตัว

กู้เว่ยที่ใจฝ่ออยู่แล้วยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น

เขาอยากเผ่นแล้ว กู้เว่ยเหลือบมองลักษณะของสถานที่โดยรอบแล้วประเมินความเป็นไปได้ที่ตัวเองจะหนีรอดจากเงื้อมมือของเจียงสวิน…

เท่ากับศูนย์

เจียงสวินคล้ายกับมองความคิดของเขาออกจึงพยักหน้าให้ช่างกล้องที่ตามถ่าย “รบกวนคุณช่วยปิดประตูให้ผมหน่อย พอดีผมมีบุญคุณความแค้นส่วนตัวที่ต้องจัดการก่อน”

กู้เว่ย “…”

จบกัน อะไรจะเกิดก็คงต้องเกิด