ทดลองอ่าน นิรันดร์บรรจบ บทที่ 2

ดวงอาทิตย์สุกปลั่งทอดแสงสุดท้ายลอดแมกไม้ลงยังอาคารทรงโคโลเนียลเป็นสีส้มระเรื่อ ท่ามกลางสายลมยามเย็นพัดพลิ้วและเสียงนกขานหากันจากที่ไกลๆ บนคาคบไม้ วังสวนกระจกยังคงปกคลุมไปด้วยความสงบอันแสนคุ้นเคยสำหรับลลิตา และตรงหน้าหญิงสาวยามนี้ก็ปรากฏร่างสูงสง่าของภีม ภานุวรรธน์ ณ อยุธยายืนนิ่งราวรูปปั้นพลางพินิจเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉยอ่านไม่ออกของเขา แม้จะชวนให้รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องอยู่บ้าง ทว่าลลิตาก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าช่างเป็นภาพที่เข้ากันอย่างน่าประหลาด…ไม่มีใครเหมาะสมกับวังแห่งนี้เท่ากับคนตรงหน้าเธออีกแล้ว

“ฉันไม่รู้ว่าแกจะพาใครมาด้วย”

เสียงทุ้มราบเรียบ คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยขณะที่นิรุจเพียงตอบกลับด้วยท่าทีสบายๆ

“พอดีฉันกินก๋วยเตี๋ยวกับลิตาอยู่…ว่าแต่แกเถอะ ตกลงจะย้ายมาอยู่ที่นี่แน่เรอะ อุตส่าห์กลับมาทั้งที ทำไมไม่อยู่กับครอบครัวที่วังศศิธรภิรมย์เล่า”

“คนเยอะ วุ่นวาย”

น่าแปลกที่ลลิตาไม่รู้สึกประหลาดใจกับคำตอบของเขาสักนิด ราวกับรู้อยู่แล้วว่าชายหนุ่มถูกกำหนดให้ต้องอยู่ที่วังสวนกระจกแห่งนี้อย่างไม่อาจเป็นอื่นไปได้ กลับเป็นสหายผู้คบหากันมาเนิ่นนานเสียอีกที่สบถพรืดใหญ่พร้อมส่ายหน้าจนใจ

“ถ้าปู่แกมาได้ยินรับรองเสียตำแหน่งหลานรักแน่ๆ”

ภีมไม่ได้ตอบโต้ถ้อยคำค่อนแคะนั้น เขาเดินนำทั้งสองเข้าไปยังตัวอาคารพลางเอ่ยโดยไม่หันกลับมามอง “ก็อย่างที่บอกในโทรศัพท์ ฉันอยากจะปรับแก้อะไรหลายๆ อย่างที่นี่ให้กลายเป็นที่อยู่อาศัยส่วนตัวจริงๆ…รีโนเวตใหม่ แล้วก็เอาพวกห้องสำนักงานเก็บเอกสารอะไรนั่นออก” ประโยคสุดท้ายพลันเหลือบสายตามายังเจ้าของร่างระหง

“อ้อ ก็เลยจะใช้ประโยชน์จากอาชีพของฉันสินะ” นิรุจพยักหน้าหงึกหงัก ประชดประชันอย่างไม่คิดจริงจัง

“ใช่” เจ้าของบ้านยอมรับหน้าตาเฉย “ฉันร่างแบบเอาไว้บ้างแล้ว ไว้จะส่งให้แกดู ส่วนวันนี้ที่เรียกมาก็แค่อยากให้ช่วยเก็บของบางส่วนเท่านั้น”

“ทำไมไม่ใช้คนที่วังศศิธรเล่า”

“อยากทำเอง จะได้รู้ว่าอะไรควรวางไว้ตรงไหน”

เขาเอ่ยเพียงเท่านั้นก็เดินไปเก็บแฟ้มเอกสารในห้องสำนักงานยัดใส่กล่องกระดาษ ขณะที่นิรุจเพียงยักไหล่จนใจ กระนั้นก็ตามเข้าไปช่วยแต่โดยดี วิศวกรหนุ่มยกกล่องลังใกล้ตัวขึ้นพลางเอ่ยถาม