ทดลองอ่าน นิรันดร์บรรจบ บทที่ 2

“จะให้เอาไปไว้ที่ไหน”

“ห้องเก็บของ…เดี๋ยวเปิดให้”

ภีมค้นพวงกุญแจใกล้ตัวก่อนจะได้ให้ชะงักค้าง…แม้วังสวนกระจกจะไม่ใช่สถานที่ใหญ่โตโอ่โถง ทว่าก็มีห้องอยู่มากมาย และหากลลิตาคาดไม่ผิดก็คงเป็นพี่แอนที่จัดแจงล็อกทุกห้องแล้วร้อยกุญแจเหล่านั้นให้เป็นพวงเดียว ปนเปกันนับสิบดอกอย่างยากจะแยกออก จึงไม่น่าแปลกเลยหากเจ้าของวังคนใหม่จะสับสน

“เอ่อ…” หญิงสาวค่อยๆ ประชิดอย่างเก้กังพร้อมชี้ไปยังกุญแจดอกหนึ่งในพวง “ห้องเก็บของใช้ดอกนี้ค่ะ”

เพียงเท่านั้นนิรุจก็ขำพรืดขึ้นทันที

“แกต้องขอบใจฉันนะที่พาลิตามาที่นี่ เพื่อนฉันคนนี้รู้จักวังสวนกระจกดีกว่าแกซะอีก”

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่”

ภีมเอ่ยคล้ายพึมพำกับตัวเองมากกว่า เขายกกล่องหนาหนักก่อนที่ลลิตาจะเดินไปแตะด้วยซ้ำพลางพยักพเยิดไปยังแฟ้มเอกสารแทน “ของพวกนี้ผมยกเอง ไหนๆ คุณก็เคยทำงานที่นี่ก็ไปแยกเอกสารตรงมุมโน้นเถอะ”

หญิงสาวไม่ได้แย้งอะไรพร้อมกับเข้าไปคัดแยกเอกสารอย่างว่าง่าย แท้จริงแล้วลลิตาไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรด้วยซ้ำในเมื่อทั้งหมดล้วนเคยผ่านมือเธอมาก่อนแล้วทั้งนั้น กระทั่งแสงของวันจางหายแล้วถูกสลับเปลี่ยนด้วยดวงจันทร์แขวนเสี้ยว เมื่อกลิ่นดอกราตรีลี้ลับที่ไหนสักแห่งจากสวนระรินอ่อนเข้ามาโอบล้อมบรรยากาศ นิรุจก็เดินกลับมาพร้อมกล่องเก่าเก็บในมือ ชายหนุ่มปัดฝุ่นอย่างระมัดระวังก่อนหยิบแผ่นเสียงขึ้นมาโชว์หรา

“ดูสิ ฉันไปเจออะไรมา” ว่าพลางทำท่าภูมิอกภูมิใจ “แผ่นเสียงโบราณ! ไหนๆ ตรงโถงก็มีเครื่องเล่นตั้งโชว์ เรามาลองเปิดกันสักหน่อยไหม”

“ไม่ได้โบราณขนาดนั้นหรอกรุจ บางแผ่นก็เพิ่งจะซื้อ…พอดีบางเทศกาลเราก็จะเปิดเพลงจากแผ่นเสียงเพื่อเพิ่มบรรยากาศในวังน่ะ” ลลิตาอธิบาย หากกระนั้นก็เข้าไปร่วมสำรวจด้วย “แต่บางแผ่นเราก็ไม่เคยฟังเหมือนกัน ส่วนมากก็เปิดแต่เพลงซ้ำๆ”

“ว่าไงไอ้ภีม ฉันขอลองเปิดสักเพลงได้มั้ย”

“ตามใจแกสิ”

ภีมเดินเข้ามาเลือกแผ่นเสียงครู่สั้นๆ ก่อนจัดการอย่างคล่องแคล่ว ท่าทีสนใจของเก่าไม่น้อย

…เสียงกรอบแกรบจากฝุ่นในร่องเสียงกระท่อนกระแท่นออกมาก่อนจนนิรุจลอบมุ่นคิ้ว ทว่าทั้งภีมและลลิตากลับนิ่งงันราวถูกสะกดไว้ เมื่อรื้นรางของไวโอลีนค่อยๆ แผ่วพลิ้วในอากาศ ทอดทอนอ่อนหวาน ราวกับผ่านข้ามร้อยพันฝันสลายจากอดีตกาลเพียงเพื่อห้วงเวลานี้เท่านั้น…