ทดลองอ่าน มาลีรติกานต์ ตอนที่ 2

ห้องรับแขกบริษัท Talent Film อยู่ใต้ถุนของเรือนไทยหลังใหญ่ สระน้ำในสวนหย่อมเล็กๆ ติดกับห้องรับแขกใสจนเห็นปลาสวยงามที่เลี้ยงเอาไว้ ผนังโดยรอบนั้นเป็นกระจก ตอนกลางวันจะดึงม่านพับขึ้นไว้เรียบร้อย แต่ตอนกลางคืนจะดึงม่านพับลงทุกด้าน ภายในห้องเปิดแอร์ให้เย็นฉ่ำเพื่อต้อนรับแขกที่เพิ่งมาเยือน นอกจากนี้ยังมีนิตยสารตกแต่งบ้านที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหน้าโซฟาเพื่อให้แขกอ่านฆ่าเวลา ทว่าอรรัมภากลับไม่คิดจะหยิบมันขึ้นมาอ่านหรือชื่นชมบรรยากาศเลย

เธอกำลังนั่งกอดอกพิงพนักโซฟาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก

ทีแรกปฏิภาณคาดหวังไว้ลึกๆ ว่าหญิงสาวอาจเห็นข้อความที่เขาส่งไปแล้วอารมณ์ดีขึ้นบ้าง แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดผิด เพราะนอกจากจะไม่อารมณ์ดีแล้ว เธอยังอารมณ์ขุ่นเคืองขึ้นอีกหลายระดับจนเขางุนงงไปหมดว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงได้กลายเป็นผู้หญิงเจ้าอารมณ์ขนาดนี้

ร่างสูงนิ่งคิดกับตัวเองอยู่เป็นนาทีก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาเธอ

“ผมเซอร์ไพรส์มากเลยนะที่ภามาหาผมที่นี่”

ชายหนุ่มสะกดความสงสัยและความขุ่นมัวต่างๆ ไว้แล้วฝืนยิ้มทักทายคนรักเพื่อแสดงความยินดีที่ได้พบหน้าเธอ…อรรัมภามาหาเขาก็ดีแล้ว ทั้งสองจะได้ปรับความเข้าใจ ถึงแม้เขาจะยังไม่มั่นใจเรื่องแต่งงาน แต่เขาคิดว่าถ้าขอเวลาเธอคิดอีกสักปีสองปีก็น่าจะทำให้เธอมั่นใจขึ้นว่าเขาไม่ได้คบเธอแค่เล่นๆ

“ภาก็เซอร์ไพรส์เหมือนกันค่ะ คุณจะจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิด แต่ไม่เห็นบอกภาสักคำ” หญิงสาวบอกด้วยสีหน้าเย็นชา เธอโกรธที่ปฏิภาณไม่ให้ความสำคัญใดๆ กับเธอเลย

“ผมไลน์บอกภาไปแล้ว” ชายหนุ่มบอกด้วยความสัตย์จริง เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเหยียดยิ้มบางๆ แต่เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่น “หรือว่าภาบล็อกผมแล้วถึงไม่เห็นข้อความที่ผมส่งไป”

อรรัมภานิ่งงันราวกับปฏิภาณถามได้ตรงจุด

ใช่…เธอเบื่อที่เขาส่งข้อความมาซ้ำๆ ก็เลยบล็อกเขาไปแล้ว

“ความผิดของผมมันมากมายถึงขนาดนั้นเลยเหรอ…”

“ช่างเรื่องที่ผ่านไปแล้วเถอะค่ะ รื้อฟื้นไปก็จะยิ่งทำให้เรารู้สึกแย่ต่อกันเปล่าๆ ที่ภามาเจอคุณวันนี้ก็เพราะมีเรื่องสำคัญอยากคุยกับคุณ”

หญิงสาวเกริ่นเข้าเรื่องเหมือนกับว่าเธอไม่อยากเสียเวลาทะเลาะกับปฏิภาณอีก เพราะเธอคิดและทบทวนความรู้สึกอย่างดีแล้วถึงได้ตัดสินใจมาหาเขา

“ถ้าเป็นเรื่องแต่งงาน…”

“ไม่ใช่ค่ะ เรื่องของเราต่างหาก” อรรัมภาพูดตัดบทราวกับไม่อยากฟังเหตุผลหรือการบ่ายเบี่ยงใดๆ จากเขาอีกแล้ว “ภาเลิกหวังว่าคุณจะแต่งงานกับภาไปหลายวันแล้วล่ะ”

“เรื่องของเราทำไม”

ปฏิภาณย้อนถามด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น เขารู้สึกได้ว่าอรรัมภาไม่เหลือเยื่อใยใดๆ กับเขาอีกต่อไปแล้ว และนั่นทำให้รอยยิ้มฝืดฝืนในตอนแรกเลือนหายไปจากใบหน้าหล่อเหลา

“ภามาคิดดูแล้ว…เรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมดีกว่านะคะ”

อรรัมภาบอกปฏิภาณอย่างไม่อ้อมค้อมขณะมองหน้าเขาด้วยสายตาเด็ดเดี่ยวราวกับจะย้ำให้เขารับรู้ว่าเธอตัดสินใจมาอย่างดีและจะไม่มีวันเปลี่ยนใจอย่างเด็ดขาด

หญิงสาวย้อนกลับไปนึกถึงเหตุการณ์วันแรกที่รู้จักกับปฏิภาณ…