ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 5 บทที่ 2

หลี่เมิ่งซีใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากขยับไปมา แต่ร่างกายกลับไม่อยู่ในการควบคุมของตนเอง นางเปล่งเสียงใดๆ ไม่ออก เห็นมุมปากของเซียวจวิ้นเผยรอยยิ้มหยัน ก่อนที่เขาจะพูดต่อ “เห็นเจ้าตัดสินใจเด็ดเดี่ยวว่าจะไปจากคฤหาสน์สกุลเซียว ข้าก็คิดมาตลอดว่าเป็นเพราะคำสอนของบรรพบุรุษและมารดามิอาจยอมรับเจ้า คิดมาตลอดว่าเจ้าอยู่ในคฤหาสน์แล้วไม่มีความสุข ข้าจึงเร่งจัดการงานในมืออย่างสุดกำลัง หวังเพียงน้องสามจะคุ้นเคยกับกิจการของสกุลโดยเร็ว ข้าจะได้พาเจ้าออกจากคฤหาสน์ จากไปให้ไกลสุดขอบฟ้า ทำสิ่งที่เจ้าอยากทำเป็นเพื่อนเจ้า”

เซียวจวิ้นพูดถึงตรงนี้ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ จนน้ำตาไหลเขาจึงหยุดหัวเราะ ก่อนจะพูดต่อ “ข้าน่าหัวเราะมาก โง่เขลามากจริงๆ ใช่หรือไม่ ทั้งที่รู้ว่าเจ้าไม่ชอบข้า แต่กลับคาดหวังว่าสักวันเจ้าจะหวั่นไหวเพราะข้า จึงคอยตามตื๊อเจ้าไม่เลิก เหนี่ยวรั้งเจ้าไว้โดยคิดเข้าข้างตนเอง เป็นเพราะข้าคิดว่าเจ้าที่อ่อนแอจะเอาตัวรอดไม่ได้ ซีเอ๋อร์ ข้าเพิ่งรู้วันนี้เองว่าข้าคิดผิดแล้ว ผิดไปแล้วจริงๆ ผิดจนไม่น่าให้อภัย เจ้าแข็งแกร่งจนไม่ต้องการให้ใครมาปกป้องตั้งนานแล้ว ข้าไม่มีทางรั้งตัวเจ้าเอาไว้ได้ ข้าคิดมาตลอดว่าที่เจ้าคิดหาหนทางออกจากคฤหาสน์เป็นเพราะคฤหาสน์สกุลเซียวไม่ยอมรับเจ้า บีบให้เจ้าจำต้องจากไป ข้าเพิ่งรู้วันนี้เองว่าที่แท้เจ้ามีสัญญากับรัชทายาทมานานแล้ว ได้! วันนี้ข้าจะสงเคราะห์เจ้า ขณะที่ข้ายังไม่นึกเสียใจภายหลัง เจ้าพาคนของเจ้าไปซะ ออกจากคฤหาสน์สกุลเซียวไปให้ไกล นับแต่นี้ไปพวกเราไม่มีบุญคุณและความแค้นต่อกัน!”

หลี่เมิ่งซียืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับเลือดในกายถูกสูบออกไปจนหมด ใบหน้าซีดขาว ร่างกายสั่นระริก

พาคนของเจ้าไปซะ ออกจากคฤหาสน์สกุลเซียวไปให้ไกล!

พาคนของเจ้าไปซะ ออกจากคฤหาสน์สกุลเซียวไปให้ไกล!

คำพูดนั้นวนเวียนอยู่ในหูตลอด เหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมา สั่นสะเทือนจนหูนางดังหึ่งๆ ไม่หยุด ทำให้นางมิอาจใช้ความคิดได้อีก

ในที่สุดก็เป็นอิสระ แต่กลับไม่รู้สึกดีใจเลย!

ในที่สุดเขาก็ปล่อยนางไป นี่เป็นสิ่งที่นางปรารถนาตลอดสองปีมานี้ ไฉนเมื่อได้มาแล้ว หัวใจจึงเจ็บปวดถึงเพียงนี้

หลี่เมิ่งซีให้จือชิวประคอง นางฝืนตั้งสติให้มั่นคง ก่อนที่จะสุขุมมากขึ้น ไม่ว่าเขาจะรักนางอย่างลึกซึ้งเพียงใด สุดท้ายเรื่องของนางกับเขาก็ไม่มีบทสรุป โดยเฉพาะตอนนี้ เรื่องโรคระบาดทางใต้ทำให้นางต้องเดินทางลงใต้ไปกับรัชทายาท เดินทางจากไปครั้งนี้อนาคตยังไม่แน่นอน เป็นตายยังมิอาจรู้ได้

นางกับเขาไม่สามารถเดินย้อนกลับไปได้อีกแล้ว ถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องแยกจากกัน เวลาจากกันคำสาปแช่งย่อมดีกว่าความอาลัยอาวรณ์

บางทีความเกลียดชังเข้ากระดูกเช่นนี้จึงจะทำให้เขาลืมนางได้อย่างสิ้นเชิง นับแต่นี้ไปไม่เกี่ยวข้องกันอีก เขาจะได้ไม่ต้องขึ้นชื่อว่าอกตัญญูเพราะนางด้วย หากถลำลึกมากไปกว่านี้ เกรงว่าสุดท้าย…

ถอนหายใจอย่างไร้เสียงเฮือกหนึ่ง สุดท้ายหลี่เมิ่งซีก็ไม่ได้อธิบายอะไรอีกแม้แต่ครึ่งคำ นางเงยหน้าพูดเสียงเรียบ “เมิ่งซีขอบคุณคุณชายรองที่สงเคราะห์ ขอคุณชายรองโปรดเขียนหนังสือหย่าให้เมิ่งซีด้วย!”

“สะใภ้รอง…” จือชิวที่ประคองสะใภ้รองอยู่ได้ยินคำพูดนี้แล้วร้องเสียงหลง ใบหน้าขาวซีด ร่างกายสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่

คำพูดไร้เยื่อใยของหลี่เมิ่งซีทำให้ใบหน้าของเซียวจวิ้นที่เดิมทีขาวซีดพลันเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ เขาไอสำลักรุนแรงอย่างห้ามไม่อยู่ รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาปิดปากและหันไปประคองตัวกับผนัง เนิ่นนานจึงยกผ้าที่ปิดปากออก มองเลือดสีแดงฉานบนนั้นแล้ว คำพูดของหมอหลวงหลี่วนเวียนอยู่ในหูอีกครั้ง