ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 5 บทที่ 2

เซียวจวิ้นเขียนเสร็จ ร่างกายก็สั่นเทาเล็กน้อย เขาวางพู่กันและยืดตัวขึ้น ก่อนจะพรูลมหายใจยาว หยิบแท่นหมึกออกมาและประทับนิ้วโป้งลงไปอย่างสั่นระริก ประคองกระดาษขึ้นมาด้วยสองมือ เป่าหมึกด้านบนเบาๆ อย่างระมัดระวังเหมือนกำลังประคบประหงมของล้ำค่าโดยมิอาจตัดใจปล่อยมือได้ มองดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว สุดท้ายจึงยื่นให้หลี่เมิ่งซี “นี่เป็นสิ่งที่เจ้าอยากได้มาตลอด และเป็นสิ่งสุดท้ายในชีวิตนี้ที่ข้าสามารถทำให้เจ้าได้”

เห็นหลี่เมิ่งซียื่นมือมารับไป เซียวจวิ้นก็หมุนตัวกะทันหัน ก้าวยาวๆ ออกจากห้องหนังสือ เสียงไออย่างรุนแรงดังมาจากนอกห้องหนังสืออีกระลอกหนึ่ง…

ปีก่อนๆ ช่วงวันเกิดเหล่าไท่จวิน หน้าประตูคฤหาสน์สกุลเซียวจะมีเกี้ยว รถม้า และรถเทียมลาที่มาส่งของขวัญและแสดงความยินดีเข้าแถวยาวเหยียดไปไกล บนถนนเต็มไปด้วยรถม้าและผู้คนจำนวนมาก ปีนี้นับแต่วันเกิดเหล่าไท่จวินเป็นต้นมากลับมีเพียงเกี้ยวประปรายมาเยือนไม่กี่หลัง เรียกว่าหน้าประตูเงียบเหงาโดยแท้ บ่าวเฝ้าประตูสองสามคนงีบหลับอยู่ในช่องประตู บ้างก็พูดคุยกันอย่างเบื่อหน่าย

เวลาพลบค่ำ รถม้าที่ไม่จัดว่างดงามหรูหราคันหนึ่งแล่นออกจากคฤหาสน์สกุลเซียวไปช้าๆ

ไม่ได้พาคนมามาก ทั้งไม่ได้นำของมาด้วยมากนัก หลี่เมิ่งซีพามาแต่สาวใช้สามคน ของใช้ส่วนตัวง่ายๆ และหัวใจที่แหลกสลายออกจากคฤหาสน์สกุลเซียว

หลี่เมิ่งซีถึงขั้นทิ้งยาที่ปรุงขึ้นหลายวันนี้ไว้ให้หงจู ให้นางหาโอกาสมอบให้เซียวจวิ้น จากไปครั้งนี้ยังไม่รู้วันข้างหน้าจะเป็นเช่นไร จะได้พบกันอีกเมื่อใด นางเพียงหวังให้เขาใช้ชีวิตต่อไปให้ดี

ในรถม้าเงียบงัน ทั้งสี่ต่างมีสีหน้าหนักอึ้ง โดยเฉพาะจือซย่ากับจือตงที่ทำหน้าเหมือนบิดามารดาเสีย รถม้าแล่นออกจากประตูใหญ่แล้ว พวกนางยังไม่อยากเชื่อว่าสะใภ้รองถูกหย่าแล้วจริงๆ

หลี่เมิ่งซีเลิกมุมหนึ่งของม่านรถขึ้นเบาๆ และมองออกไป บนถนนใหญ่อันเงียบเหงาอ้างว้าง ไม่มีเงาร่างของคนที่สวมชุดสีขาว ขี่อาชาสูงใหญ่ เสื้อผ้าพลิ้วไหว ยิ้มน้อยๆ รอนางอยู่ตรงนั้นและบอกว่าจะไปเป็นเพื่อนนางอีกแล้ว มีเพียงใบไม้ร่วงเหลืองแห้งกับลมฤดูใบไม้ร่วงอันเหน็บหนาว สะท้อนความอ้างว้างที่แสนจะห่อเหี่ยวของฤดูใบไม้ร่วงออกมา

เห็นหลี่เมิ่งซีมีสีหน้าซึมเศร้า จือชิวอดบ่นไม่ได้ “สะใภ้รอง วันนี้ท่านควรอธิบายกับคุณชายรองให้ชัดเจนนะเจ้าคะ คุณชายรองรักท่านมากจริงๆ เป็นความรักแบบที่สามารถสละชีวิตให้ท่านได้ ครั้งนี้ท่านทำร้ายจิตใจเขาเสียแล้ว”

นางมีวิญญาณของคนยุคปัจจุบัน เป็นสตรีที่ประพฤติตัวผิดจารีตธรรมเนียม ส่วนเขาเป็นคนโบราณอย่างแท้จริง สิ่งที่เขาต้องการคือสตรีตัวเล็กๆ ที่เขาสามารถดูแลประคบประหงมไว้ในฝ่ามือ พวกเขาถูกกำหนดไว้แล้วว่ามิอาจเข้ากันได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าเบื้องหลังของเขายังมีสกุลเซียวที่ไม่ยอมรับนาง ฟังคำพูดจือชิวแล้ว หลี่เมิ่งซีก็เจ็บแปลบในใจ อธิบายแล้วอย่างไร เขาจะยอมรับนางที่เป็นเช่นนี้ได้หรือ นางจะสามารถละทิ้งร้านยาอี๋ชุนและทำตัวเป็นนกน้อยที่คอยพึ่งพิงเขาได้อย่างนั้นหรือ