ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 5 บทที่ 2

อธิบายไปมีแต่จะเสียใจมากกว่าเดิม ตั้งแต่นางเปิดร้านยาอี๋ชุน และตัดสินใจออกจากคฤหาสน์เพื่อแสวงหาอิสระ นางกับเขาก็ไม่มีทางให้ย้อนเดินกลับไปได้อีก

เว้นแต่วันหนึ่งพวกเขาจะยอมเปลี่ยนแปลงเพื่ออีกฝ่าย

นางยอมหรือ…แล้วเขาจะยอมหรือ

หลี่เมิ่งซีส่ายหน้าเงียบๆ “ข้าไม่ใช่สะใภ้รองอีกแล้ว ต่อไปเปลี่ยนคำเรียกขานเถอะ!”

“สะใภ้รอง…” ฟังคำพูดนี้แล้วจือชิวร้องเสียงหลง พลันนึกขึ้นได้ว่าคุณชายรองเขียนหนังสือหย่าให้แล้ว ไม่เปลี่ยนคำเรียกแล้วจะทำอย่างไรได้ “สะใภ้รองพูดถูกเจ้าค่ะ ต่อไปบ่าวจะเรียกท่านว่าคุณหนู”

จือซย่า จือตงผงกศีรษะรับคำเช่นกัน ระหว่างคุยกันก็ได้ยินคนบังคับรถบอกว่า “เรียนสะใภ้รอง ในคฤหาสน์มีคนตามมา พวกเราจะหยุดรถหรือไม่ขอรับ”

ทั้งสี่คนในรถได้ยินเช่นนั้น ดวงตาพลันเปล่งประกาย จือชิวรีบเลิกม่านรถด้านข้าง ทุกคนพากันมองออกไป เห็นม้าหลายตัวควบทะยานออกมาจากคฤหาสน์สกุลเซียว ม้าตัวหน้าสุดมีเงาร่างสีขาวนั่งอยู่ กำลังโบกมือมาที่รถม้าเป็นสัญญาณให้หยุด

หลี่เมิ่งซีเห็นแล้วหัวใจอดเต้นรัวไม่ได้ หันกลับไปและตะโกนบอกคนบังคับรถทันที “หยุดรถ!”

“หยุด…” คนบังคับรถรั้งเชือกบังเหียน รถม้าค่อยๆ หยุดลง ไม่นานม้าด้านหลังก็ตามมาทันและหยุดข้างรถม้า คนบนม้ากระโดดลงจากม้า ประสานมือพูด “ไฉนพี่สะใภ้รองจึงจากไปโดยไม่บอกกล่าวเช่นนี้ ท่านย่าให้ข้ามารับท่านกลับไป ท่านกับพี่รองมีความเข้าใจผิดอะไรกันก็สามารถชี้แจงต่อหน้าได้เลย ท่านย่าบอกว่าหากพี่รองไม่เชื่อฟัง ท่านย่าจะช่วยสั่งสอนเขาแทนท่านเอง ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องให้ข้ารับท่านกลับไปให้ได้”

ครั้นเห็นผู้ที่มาคือเซียวอวิ้น หลี่เมิ่งซีก็ผิดหวัง ฟังคำเขาแล้วเอ่ยว่า “ข้าให้หงจูไปเรียนเหล่าไท่จวิน นายหญิงใหญ่ และนายท่านใหญ่แล้ว เนื่องจากยุ่งๆ จึงมิได้ไปอำลาที่เรือนโซ่วสี่ด้วยตนเอง หวังว่าคุณชายสามจะนำคำพูดข้าไปบอกเหล่าไท่จวินด้วย ข้าจะจดจำบุญคุณของเหล่าไท่จวินไว้ตลอดไป”

“พี่สะใภ้รอง ท่านย่าบอกข้าว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเชิญท่านกลับไป”

เห็นคนที่ติดตามเซียวอวิ้นมาล้อมรถม้าของนางไว้ หลี่เมิ่งซีมุ่นคิ้วเอ่ยว่า “คุณชายสามอาจไม่ทราบว่า ตอนอยู่ในอารามชิงซิน ข้ากับเหล่าไท่จวินเคยมีสัญญาต่อกัน หากข้าจะออกจากคฤหาสน์สกุลเซียว นอกจากคุณชายรองแล้ว คนอื่นๆ ในสกุลเซียวล้วนมิอาจสืบสาวเอาความได้ คุณชายสามโปรดกลับไปขอบคุณเหล่าไท่จวินแทนข้าด้วยที่อุตส่าห์รั้งตัวข้าไว้”

“เรื่องนี้…” เรื่องนี้ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนจริงๆ! เซียวอวิ้นฟังแล้วสีหน้าชะงักไป คิดถึงนิสัยของพี่สะใภ้รองแล้ว ด้วยรู้ว่ามิอาจโน้มน้าวนางได้ เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะโบกมือไล่คนเหล่านั้นออกไปและเงยหน้าพูด “ในเมื่อพี่สะใภ้รองตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ข้าก็ไม่สะดวกจะโน้มน้าวอีก เพียงแต่เพิ่งจะพ้นวันเกิดของเหล่าไท่จวินมาไม่กี่วันเท่านั้น ท่านรออีกสองสามวันค่อยไปก็ยังไม่สาย”

“คุณชายรองเขียนหนังสือหย่าให้ข้าแล้ว คนที่ถูกหย่าแล้วจะให้อยู่ในสกุลเซียวได้อย่างไร!”

“เรื่องนี้ เรื่องนี้…ความรู้สึกที่พี่รองมีต่อพี่สะใภ้รองฟ้าดินเป็นพยานได้ ครั้งนี้ต้องเป็นความเข้าใจผิดแน่ มิใช่เจตนาที่แท้จริงของพี่รองแน่นอน พี่รองขังตนเองอยู่ในห้องหนังสือไม่ยอมพบใครทั้งสิ้น คิดว่าคงเศร้าเสียใจอย่างยิ่ง พี่สะใภ้รอง…”

หลี่เมิ่งซีฟังคำพูดนี้แล้ว หัวใจเจ็บปวดราวถูกมีดขวานกรีดฟัน นางเงยหน้าทันใดและขัดคำพูดของเซียวอวิ้น “คุณชายสามยังมีธุระอื่นอีกหรือไม่”