ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทนำ

โจวซื่อเป็นคนพูดไม่เก่ง ทั้งยังมีนิสัยอ่อนแอ เดิมทีเป็นเพราะเห็นแก่สกุลเดิมทางฝั่งโจวซื่อ ท่าทีที่หยางซื่อหรือฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลี่ปฏิบัติต่อนางนั้นนับว่าไม่เลว แต่ภายหลังสกุลโจวตกอับจนมองไม่เห็นโอกาสจะฟื้นตัวกลับมาได้อีก ฮูหยินผู้เฒ่าจึงเปิดเผยสีหน้าที่แท้จริงออกมาจนหมด

เดิมทีเพียงเท่านี้ก็แล้วไปเถอะ แต่ฮูหยินผู้เฒ่ายังมักพูดจาให้ร้ายว่าโจวซื่อไม่ดีสารพัดอย่างต่อหน้าหลี่หลิงหว่าน ส่วนโจวซื่อนั้นยามที่อยู่สกุลเดิมบิดานางได้กล่าวว่าสตรีไร้ความสามารถจึงนับว่าดี เขาเลยไม่ได้ให้นางรู้หนังสือ ทว่าสกุลหลี่นี้เป็นสกุลของบัณฑิต บรรดาสะใภ้สกุลหลี่คนอื่นๆ ก็ล้วนแต่รู้หนังสือ ด้วยเหตุผลนี้หลี่หลิงหว่านจึงถูกญาติพี่น้องชายหญิงมองเป็นตัวตลกไม่น้อยเลย และเป็นเพราะสาเหตุหลายๆ อย่างนี้เองที่ทำให้ท้ายที่สุดหลี่หลิงหว่านก็ไม่สนิทสนมกับโจวซื่อไปด้วย

ทำให้ตัวเองอายุสั้นแท้ๆ หลินหว่านถอนหายใจอยู่ในใจเงียบๆ เพราะอะไรเธอถึงได้เขียนนิยายแบบนี้ออกมากันแน่นะ มิหนำซ้ำยังเอาแต่คิดว่าจุดจบของตัวประกอบหญิงจะต้องอนาถให้มากที่สุดถึงจะน่าสะใจ แม้แต่ตอนที่หลี่หลิงหว่านตายยังไม่ยอมปล่อยให้นางได้ตายดีๆ เลย

เมื่อเห็นโจวซื่อยังคงซักถามว่าเธอเป็นอะไรไป ทั้งในน้ำเสียงยังแฝงด้วยอาการสะอื้น หลินหว่านจึงตั้งสติก่อนเปิดปากตอบ “ข้าไม่เป็นอะไร ก็แค่ถูกความฝันทำให้ตกใจเท่านั้นเองเจ้าค่ะ”

“แน่หรือ” โจวซื่อขมวดคิ้ว มองไปที่บุตรสาวอย่างไม่เชื่อถือนัก

หลินหว่านผงกศีรษะ “จริงๆ เจ้าค่ะท่านแม่ ข้าไม่ได้หลอกท่าน”

โจวซื่อได้ยินแล้วพลันชะงักงัน จากนั้นดวงตานางก็แดงเรื่อขึ้นมา “หว่านวาน” นางยกมือขึ้นปิดปาก หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมาราวกับเม็ดไข่มุก “แม่…แม่ไม่ได้กำลังฝันไปใช่หรือไม่ เจ้าไม่ได้เรียกแม่ว่าแม่มานานแล้ว”

เป็นเพราะฮูหยินผู้เฒ่า ตลอดมาหลี่หลิงหว่านในนิยายจึงเกลียดที่ตนเองเกิดมาเป็นลูกของโจวซื่อ และยิ่งไม่มีวันเรียกนางว่าท่านแม่

หลินหว่านเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งถอนหายใจหนักๆ อยู่ในใจ เวรกรรมแท้ๆ ถ้ารู้ก่อนหน้านี้เธอคงวางให้แม่เจ้าของร่างเดิมเป็นคนมีความสามารถรอบด้านไปแล้ว หากเป็นเช่นนี้เจ้าของร่างเดิมจะได้ไม่ต้องมีจุดจบอันน่าอนาถและขมขื่นเช่นนั้น

กระนั้นฉากหน้าเธอก็ยังคงเอ่ยปลอบโจวซื่อ “ท่านแม่ไม่ต้องร้องแล้ว ท่านเป็นคนให้กำเนิดข้านะเจ้าคะ ท่านก็ย่อมเป็นท่านแม่ของข้าตลอดไป”

โจวซื่อได้ยินแล้วก็ผงกศีรษะไม่หยุด นางอยากยิ้มแต่หยาดน้ำตากลับหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย

หลินหว่านไร้ทางเลือกจึงหันหน้าไปเอ่ยกำชับกับสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างกายโจวซื่อ “ไฉ่เวย เจ้าประคองท่านแม่กลับไปพักผ่อนเถิด”

ฮูหยินผู้เฒ่าเคยเอ่ยปากนานแล้วว่าให้โจวซื่อมาหาหลี่หลิงหว่านได้นานๆ ครั้ง ‘นางไม่รู้หนังสือสักตัวเดียวก็แล้วไปเถอะ วันๆ ยังเอาแต่ขมวดคิ้ว มือกุมหน้าอก หลงคิดว่าตนเองเป็นซีซือ หรือไร อย่าทำให้หลานสาวข้าต้องเสียคนไปด้วยเชียว’ หากฮูหยินผู้เฒ่ารู้ว่าวันนี้โจวซื่อลอบมาพบเธอที่นี่ เกรงว่าภายหลังจะต้องอธิบายกันยืดยาวเป็นแน่

ไฉ่เวยเป็นสาวใช้รุ่นใหญ่ข้างกายโจวซื่อ นางเป็นคนหนักแน่นมากคนหนึ่ง ด้วยเข้าใจเจตนาของหลินหว่านจึงยื่นมือออกมาประคองแขนโจวซื่อพร้อมเอ่ยเกลี้ยกล่อมเสียงเบา “นายหญิง คุณหนูเพิ่งจะฟื้นขึ้นมา ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดี มิสู้ตอนนี้พวกเรากลับไปก่อน ให้คุณหนูได้พักผ่อนดีๆ ผ่านไปสักพักรอให้ร่างกายคุณหนูดีขึ้นมากแล้วพวกเราค่อยกลับมาอีกครั้งดีหรือไม่เจ้าคะ”