ทั้งสองคนฟาดฟันทางสายตาอย่างแข็งกร้าวอีกสักพัก จากนั้นนางเห็นมุมปากเขายกยิ้มอย่างเย็นชา ทำให้นางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความระแวดระวัง
ต้วนฉางยวนลงมือปลดสายรัดเอวของตนเองออก การกระทำนี้ทำให้นางเริ่มหายใจไม่มั่นคง ใจเต้นตึกตัก
ไม่ควรเริ่มต้นเยี่ยงนี้ ในสภาพเช่นนี้ นางไร้อารมณ์จะร่วมหอกับเขาโดยสิ้นเชิงและรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างรุนแรงว่าบุรุษผู้นี้คิดทรมานนางอย่างแน่นอน
ความหวาดกลัวสายหนึ่งคืบคลานเข้าสู่หัวใจ นางประหวั่นพรั่นพรึงคิดจะหลบหนี แต่เสียงอีกเสียงหนึ่งก็เตือนว่าเวลาของนางมีไม่มากแล้ว ห้ามถอยทัพอย่างเด็ดขาด
เรื่องที่ช้าเร็วก็ต้องกระทำ มิสู้ฉวยโอกาสนี้จัดการให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว เพื่อเลี่ยงราตรียาวนานฝันเฟื่องมากมาย* ทว่าเมื่อเห็นท่าทีอยากจะเชือดคอนางให้สาสมดั่งนางเป็นเนื้อบนแท่นบูชายัญของบุรุษผู้นี้แล้ว ก็ทำเอานางขนลุกไปทั้งสันหลัง
เขาจงใจปลดสายรัดเอวและคลายเสื้อผ้าออกต่อหน้านาง ซ้ำยังฉายรอยยิ้มเย็นชาเช่นนั้น สร้างความหวาดกลัวให้แก่นาง เขาต้องการทำให้นางหวั่นผวา
นางหวั่นผวาอย่างแท้จริง แม้นางจะกล้าไม่น้อย ทว่าคืนแรกสำหรับหญิงบริสุทธิ์นางหนึ่งแล้วสำคัญเพียงไร นางมอบส่วนที่บอบบางที่สุด มีค่าที่สุดให้ชายผู้หนึ่งด้วยความขวยอายเจียมเนื้อเจียมตน เป็นพิธีกรรมที่ศักดิ์สิทธิ์ ด้วยหวังว่าชายผู้นั้นจะมีใจเดียวกัน เห็นคุณค่าการอุทิศของตนเองเหมือนที่นางเห็น
ทว่าบัดนี้นางกลับรู้สึกประหนึ่งอยู่บนลานประหารอย่างไรอย่างนั้น ตัวสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ แม้ภายนอกฝืนทำตัวแข็งแกร่งก็ตาม
กางเกงตัวยาวของต้วนฉางยวนไหลลงมายามที่สายรัดเอวถูกปลด แต่ท่อนบนยังสวมเสื้อตัวกลาง มิได้ปลดออกจนสิ้น เสื้อตัวกลางยาวคลุมส่วนสำคัญช่วงล่างพอดิบพอดี แม้มองไม่เห็นแต่ก็ทำให้นางตื่นตระหนกจนลืมหายใจ จากนั้นเขาก้าวยาวคืบหน้า สองมือยื่นออกดึงเสื้อของนางจนขาดเสียงดังแควก
ความเคลื่อนไหวนี้ทั้งรวดเร็วและรุนแรง นางตกใจจนลมหายใจชะงัก
“ไม่…”
“เจ้าอยากเข้าหอมิใช่หรือ ข้าจะมอบให้”
แววตาของเขาไร้รอยยิ้ม มีเพียงความเย็นเยียบ มุมปากแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยันแฝงด้วยความโหดเหี้ยมอำมหิต
อวี๋เสี่ยวเถาทั้งตระหนกระคนเดือดดาล เขาคิดจะทำหยาบช้าเช่นนี้แบบขอไปทีเพื่อให้นางตกที่นั่งลำบาก นางไม่ยอมจำนน ทว่าสองมือที่ปัดป้องปฏิเสธถูกมือเดียวของเขารวบตรึงไว้มั่น กายท่อนล่างก็ถูกต้นขาของเขาบดเบียดแทรกเข้ามา
“ต้วนฉางยวน เจ้ากล้า!”
“คิดจะวางยาพิษข้า ดูซิว่าเจ้ามีปัญญาหรือไม่ เว้นเสียแต่เจ้าไม่อยากเข้าหอแล้ว ข้าจะหยุดมือ แต่ถ้าเจ้าปฏิเสธ เจ้าต้องให้ยารักษาตามสัญญา ไม่เช่นนั้นจะถือว่าผิดสัญญาและข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่ เจ้าจะให้ข้าหยุดหรือไม่”
นางตัวแข็งทื่อ ใบหน้าใต้ผ้าคลุมซีดเผือดยิ่ง มีเพียงดวงเนตรคู่นั้นที่ถลึงจ้องมองเขา มันมีความลังเล หวาดผวา จงเกลียดจงชัง และที่มากที่สุดคือความอับอายขายหน้าและเคียดแค้น
เขาเป็นสัตว์ป่า หาใช่คนดีไม่ คำยกย่องว่าเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ เป็นบุรุษผู้อ่อนน้อมทรงคุณธรรมประดามีล้วนจอมปลอมทั้งสิ้น!
* ราตรียาวนานฝันเฟื่องมากมาย เป็นสำนวน หมายถึงเวลายืดออกไป เรื่องราวอาจมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน
