ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 3 – บทที่ 4

สายลมพัดกระโชกแรงพาเอาผมยาวประบ่าซึ่งไม่ได้รวบไว้นั้นกระจายปกปิดทั้งใบหน้าจนไม่น่าจะมองเห็นอะไรด้วยซ้ำ ชายเสื้อผ้าสะบัดพึ่บพั่บ และร่างบางแทบจะปลิดปลิว แต่เธอก็ยังคงไม่มีท่าทางจะสนใจ

นั่น!…

เงาดำทะมึนที่ชัชพลมองเห็นแต่แรกบัดนี้ได้มาหยุดยืนรออยู่บริเวณรั้วหน้าบ้าน และดูราวกับจะเป็นเป้าหมายสุดเส้นทางเดินของรัตน์สิกา กลิ่นอายความชั่วร้ายปกคลุมไปทั่ว หมอกควันสีดำแผ่กระจายออกมาจากเงามืดที่อยู่นอกเขตรั้ว พยายามจะลามเลียเข้ามาเกาะร่างของหญิงสาวเสมือนดั่งมือที่พยายามจะเหนี่ยวรั้งร่างบางให้ออกไปได้เร็วดั่งใจนึก ทว่าเมื่อกลุ่มควันข้ามผ่านเข้ามาในเขตบ้านแล้วก็ราวกับโดนลมพัดให้ลอยฟุ้งและกระจายหายไป

อีกเพียงไม่กี่ก้าวรัตน์สิกาก็จะพ้นเขตรั้วบ้านออกไปแล้ว…แปดก้าว…เจ็ดก้าว…หกก้าว…

“ฮิๆๆ…”

เสียงหัวเราะแหลมเล็กราวกับสาสมใจในบางอย่างของสตรีแว่วมากระทบโสตของชัชพล ผู้สังเกตการณ์ไม่อาจเสี่ยงปล่อยให้หญิงสาวออกไปนอกอาณาเขตบ้านแม้จะอยากรู้นักว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ใบบุญ!”

ครั้นเสียงกร้าวเปี่ยมอำนาจตะโกนออกไป แผ่นหลังบอบบางก็สะท้านเฮือกคราหนึ่งราวกับหลุดจากภวังค์พร้อมกับที่เงาดำทะมึนอีกฟากฝั่งนั้นเลือนหายไป หญิงสาวค่อยๆ หันมาตามเสียงเรียกอย่างเหม่อลอย

ชายหนุ่มก้าวฉับๆ เข้าไปหา ยามเขาจ้องมองดวงตาของอีกฝ่ายก็พบกับนัยน์ตาที่ไร้แววคล้ายถูกม่านหมอกมัวบดบังเอาไว้ ชั่วครู่ที่เจ้าตัวกะพริบตาปริบๆ สองสามครั้งราวกับกำลังเรียกสติ ความมืดมัวในตาจึงจางไป และพบกับดวงตาที่ใสเป็นประกายเหมือนเช่นคนปกติ

“อ๊ะ…” เธออุทานออกมาเบาๆ

“คุณจะไปไหน” เขาถามเสียงเข้ม หากเป็นเวลาปกติรัตน์สิกาคงจะคิดกับตัวเองว่าน้ำเสียงนั่นไม่ต่างอะไรกับการที่พ่อกำลังดุลูกสาวที่ทำตัวไม่ดีไม่งามอยู่ ทว่าในตอนนี้…

“เอ่อ…คือ…ฉัน…”

ในขณะที่เจ้าตัวได้แต่ทำเสียงอือๆ อาๆ และดูเหมือนจะยังไม่สามารถรวบรวมความคิดกลับมาได้ง่ายๆ สายตาคมก็ตวัดใส่หญิงสาวทีหนึ่ง ก่อนที่ชัชพลจะคีบชายเสื้อของเธอแล้วลากตัวเข้าบ้านไป

โปรดติดตามตอนต่อไป…