ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 3 – บทที่ 4

ชัชพลชะลอฝีเท้าลงเพราะใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดของเส้นทางวิ่งซึ่งจะไปบรรจบที่ทางเข้าออกของสวนสาธารณะ ชายหนุ่มถอดหูฟังแล้วยัดเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงวอร์ม เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งสายตาก็เหลือบไปเห็นเรือนร่างผ่ายผอมของชายชราผู้หนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลออกไป ชายผู้นั้นกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นฉำฉา^* ต้นใหญ่ และเพราะอีกฝ่ายก้มหน้าอยู่จึงไม่สามารถมองใบหน้าได้ชัดเจน เห็นเพียงผิวสีดำแดงเปลือยกายท่อนบน สวมกางเกงเก่าคร่ำคร่า เขาชะงักมองร่างนั้นอยู่ครู่หนึ่งแต่หลังจากนั้นก็ตัดสินใจก้าวเดินจากไป

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นทำให้ร่างสูงสลัดความคิดต่างๆ ที่มีในใจทิ้งไป รีบหยิบมือถือในกระเป๋ากางเกงออกมา เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทรหาก็กดรับสายพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย

“กำลังจะกลับเข้าบ้านแล้วครับคุณยาย”

“อ๋อ…ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวยายตั้งโต๊ะรอเลยนะลูก”

“อยากกินอะไรเพิ่มเป็นพิเศษไหมครับเดี๋ยวผมจะได้ซื้อเข้าไปให้…เอาน้ำเต้าหู้ดีไหม” น้ำเสียงที่กล่าวล้วนเต็มไปด้วยความรักใคร่และห่วงใยฉายชัด

“อย่าเลย นี่ยายทำกับข้าวไว้ตั้งหลายอย่างแล้ว แต่ถ้าศีลจะกินก็ซื้อมาให้ตัวเองเถอะ”

“ผมไม่กินหรอกครับ ถามให้คุณยายเฉยๆ”

“รีบกลับเข้าบ้านมากินข้าวกินปลา แล้วอย่าลืมว่าตอนสายเราต้องไปรับคนที่เขาจะมายืมผ้าที่พิพิธภัณฑ์ด้วย”

“ครับ…ช่วงหลังมานี้คุณยายเตือนผมทุกวัน วันละสามเวลาหลังอาหาร ผมไม่กล้าลืมหรอก”

“เดี๋ยวนี้กล้าล้อผู้ใหญ่เชียวรึ”

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ พูดคุยกันอีกสองสามคำจึงวางสายไป

ช่วงขายาวก้าวฉับๆ ไปยังซุ้มขายเครื่องดื่มเพื่อซื้อน้ำมาดับความกระหาย พริบตาเดียวที่เงยหน้ากระดกน้ำดื่ม เมื่อก้มลงมาก็เห็นว่าทางขวามือมีร่างของชายชราผิวดำแดงมานั่งไหว้อยู่ข้างๆ ตนเองแล้ว!

น้ำบางส่วนที่อยู่ในปากยังไม่ทันกลืนลงคอแทบจะพุ่งพรวดออกมา จนแม่ค้าต้องเอ่ยถามด้วยไม่เห็นสิ่งใดที่ผิดปกติจนทำให้อีกฝ่ายตกใจได้เลย

“มีอะหยัง^** หนุ่ม”

“อ๋อ…พอดีเมื่อกี้รีบดื่มน้ำเลยสำลักครับ”

ชัชพลกล่าวออกไปเช่นนั้นคนถามก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก ร่างสูงหันกลับมามองชายชราที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่กับพื้น ยกมือไหว้เขาปลกๆ ไม่ยอมหยุดมือ ใกล้จนเกือบจะเป็นแทบเท้าเขาอยู่แล้ว ชายหนุ่มก้มมองแผ่นหลังเปลือยเปล่าสีเข้มที่เหลือเพียงหนังหุ้มติดกระดูกเท่านั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกยากจะบรรยาย…

คนหนุ่มที่ต้องถูกชายแก่ชราภาพมานั่งไหว้ตัวเองอยู่อย่างนี้มีใครจะทำใจรับได้บ้าง ถึงแม้จะไม่มีใครเห็นนอกจากเขาก็ตาม…เขาหลับตาแล้วถอนหายใจหนักๆ ทีหนึ่ง ครั้นลืมตาขึ้นมาแล้วจึงรีบหันไปพูดกับแม่ค้าทางด้านซ้ายมือ

“ป้า เอาน้ำเปล่าขวดใหญ่ขวดหนึ่งครับ”

“ดูท่าจะหิวน้ำแต๊^* คราวนี้ก็ค่อยๆ ดื่มเน้อ”

* ต้นฉำฉา คือต้นก้ามปูหรือจามจุรี

** อะหยัง แปลว่าอะไร

* แต๊ แปลว่าแท้ จริง